Heldenreis

"En nu?" vroeg ik. "Heb je hier al die tijd op mij gewacht?"
"Nee," zei hij. "Ik ben hier pas net." Hij vertelde hoe Mia en hij, in het volste vertrouwen dat ze veilig zouden zijn als ze Harstamar bereikten, de weg door het bos hadden genomen. Onderweg waren ze geholpen, met voedsel en onderdak, door verschillende Blauwen. Al snel werd hen gevraagd – net zoals ze het aan mij en Burman hadden gevraagd – om zich aan te sluiten bij het redwerk.
"Met Mia erbij durfde ik geen nee te zeggen," zei Bo. "We kregen blauwe kleren, met het wachtwoord liepen we ongehinderd door naar Harstamar."
"Blauwe Getrouwen," zeiden we tegelijk, smalend.

Ik vertelde hoe Burman en ik een Blauwe vrouw vermoord hadden. Bo kon het haast niet verdragen. De stille, bescheiden Burman die dapperder bleek dan hij.
"Het kwam vooral doordat ik Murmerflu had genomen," zei ik. "Ik weet niet of het dan dapper is, of gewoon … slecht. En ik weet ook niet of je Mia dan had kunnen redden. Wat gebeurde er toen jullie de stad bereikten?"

"De poort was nog dicht. We liepen een stukje langs de muur en kwamen in het kamp van de Tweede Meisjes. Die lachten meewarig toen ze mij zagen. Mannen zijn nooit Blauwen, ik moest maken dat ik wegkwam. Mia moest zich wel gaan melden, via het redwerk was onze komst al aangekondigd dus dat was voorlopig het veiligst. Ze gaven me een andere tuniek en ik rende. Met jouw schild, met de draagzak. Net als jij kwam ik hier in het eerste basiskamp van de verzetters."

Hij legde uit hoe er in het westen van Lopweteka – in het hele Lege Kwartier dus – tentenkampen waren, op ongeveer een dagrit van elkaar. Ook naar het noorden toe waren een paar kampen, voor mensen die naar Ukufila of Madzi Osangalala wilden. Daar vandaan werden ook smokkeltochten naar de Graysaflu georganiseerd, om het onzichtbaarheidswater te halen dat voor de verzetters van levensbelang was.

Sommige verzetters rouleerden van kamp naar kamp, Bo was eerst snel naar het westen doorgestuurd, maar later was hij teruggekomen naar dit basiskamp, om te kijken of hij iets voor Mia kon doen. Dat moest die keer zijn geweest dat de Tweede Meisjes van Harstamar hem hadden gezien, met mijn schild op zijn rug. Dit was de tweede keer dat hij terug was in het basiskamp.
"Net nu jij …"
"Net nu ik …"

Vastberadener dan ik me voelde liep ik naar het kamp. Hopend, hopend, op een weerzien met mijn zoon. Ver voor me uit rende Kuuksi, en even later zag ik een figuur die zich oprichtte, die mijn kant uitkeek, die mijn kant uitliep, de kat op zijn schouder. Het was Bo. Vermagerd, droef, maar even blij met het weerzien als ik. Woordloos omhelsden we elkaar.

Kuuksi rende rondjes om onze voeten terwijl we naar het kamp liepen. Drie grote tenten in een driehoek, een stuk of vijf, zes kleine paarden. Een tent deed dienst als keuken en eetkamer, de andere waren om te slapen, een voor de mannen, een voor de vrouwen. In totaal waren ze met een stuk of twaalf.

Bo stelde me aan iedereen voor: "Yimama, mijn moeder." Ik kreeg te eten en mocht toen eerst slapen. Ik werd wakker toen de zon recht boven ons stond. Iedereen rustte, maar Bo was wakker en zag me. Hij wenkte me naar de gemeenschappelijke tent. Hij schonk me thee in, en we konden eindelijk vertellen en horen wat er gebeurd was sinds de vlucht van hem en Mia uit Barraspira. Hoeveel manen waren er verstreken? Ik wist het niet meer.

"Ik liet Mia door de muur gaan," zei Bo. "Ze zou bij de Tweede Meisjes op me wachten, ze was nog bijna helemaal doorzichtig. Ik zou teruggaan om jou op te halen maar de stad was vergeven van wachters. Toen ik eindelijk bij ons hek kwam, zag ik jou naar buiten komen … Ik wilde je redden maar het kon niet! Het zou de dood betekenen, voor jou en voor mij, en hoe zou het dan met Mia aflopen?"

Het schuldgevoel vertekende zijn mooie jongensgezicht.
"En nu heb ik haar ook nog in de steek gelaten."
Ik vertelde kort wat mij was overkomen. Ik liet hem mijn rechterhand zien, waar alleen nog een dunne rode cirkel herinnerde aan het gat.
"Hoe ben je dan uit Harstamar gekomen?" vroeg hij, aan het eind van mijn verhaal.
"Met de Hemrond," zei ik, met een klapje op mijn broekzak.

"Hij stond hier zomaar opeens, net als jij. Dwars door de muur, zou je denken. Vermoedelijk ontsnapt. Vrouwen worden ingelijfd, mannen gevangen gezet of erger. Hij leek net een groot insect zo hij daar stond, met een enorm rugschild."
"Daar zeg je wat," zei een ander. "Dan heb ik hem zien lopen. Hij rende de Heerweg over en verdween in de nacht."
"Waarheen?" vroeg ik.

Ze keken elkaar allemaal veelbetekenend en vragend aan, al die tanige, in het zwart geklede meisjes en vrouwen. Zwijgend kwamen ze tot een compromis.
"Van hieruit recht naar het westen," zei de oudere vrouw. Ze wees naar de ondergaande zon.
"Nu eerst eten en nog een beetje slapen. Ik maak je wakker."

In de stille, heldere nacht deden ze me uitgeleide, gaven me zelfs nog een tas brood mee en een gevulde waterzak, en daar sloop ik met een wijde boog – uit het zicht van de wachthuisjes bij de westpoort – naar de Heerweg, en stak hem over. In de schaduw – uit de schaduw. Voor me een licht golvende vlakte met stenen en graspollen of lage struikjes. Ik schrok van een beest dat me opeens voor de voeten liep, maar oh! Het was Kuuksi. Als een speurhondje liep ze voor me uit, alsof ze de geur van Bo al in haar neus had.

Ik wou dat ik laarzen had gekocht in plaats van sandalen. De stenige grond stak door de zolen, en ik was op mijn hoede voor slangen of schorpioenen. Ik liep uren en uren en zag niemand. Op een gegeven moment ging, zonder schemering vooraf, het licht van de wereld aan, recht achter me. Qua richting zat ik in elk geval nog goed, maar het bleef een vlakte zonder schaduw, het zou er overdag ondraaglijk zijn. Ik stond even stil. Kuuksi zat naast me, keek naar me, waar wachten we op?

Ze ging weer voorop, boog iets af van de richting die we tot nu toe hadden gevolgd. Hoorde ik daar iets? Stemmen? Paarden?
Zag ik daar iets? Een dorp? Of waren het tenten? Ik dacht heel even aan de rijk versierde tent waar ik met Hebotva had geslapen, op onze huwelijksreis. Maar dit waren nomadententen, zoals ik ze die laatste avond in Dunkitaba had gezien, toen ik het dorp ontvluchtte met Bo.

We raakten aan de praat, Verfmeisje en ik. Zij had ook geen idee hoe ik Mia zou kunnen bevrijden.
"Het probleem is," zei ze, "dat de Blauwen zichzelf als uitverkorenen zien. Als beschermers en dienaressen van Hemren. Ik denk dat ze nu al volkomen bekeerd is."
Maar de Mia die ik gezien had, was bang. Geen dienares uit overtuiging maar een dienares uit angst.

Ik zat daar in mijn hemd tegen een gladde steen aan, de zon scheen, ik voelde in mijn broekzak naar het flesje platenbloed, en mijn vingers kwamen iets anders tegen: een gevlochten koordje, een munt. In de zon prikten de littekens op mijn borst, het kruisje en het rondje … Mia moest hem in mijn zak gestopt hebben toen ze me rondleidde. Ik deed hem weer om mijn hals. Was dit het teken dat Mia daar wilde blijven? Moest blijven? Dat ze geen uitweg zag?

Aan het einde van de middag was mijn tuniek droog. Ik gaf Verfmeisje wat geld, ze vroeg of ik mee wilde eten maar ik wilde verder. Ik wilde Bo vinden, ik wilde weten wat er met hem en Mia was gebeurd. Maar ze zei verstandig: "Ga vannacht. Nu is het veel te riskant." In mijn linkerzak zaten de laatste rafelige resten van mijn muntjesdoek, ik knoopte hem om en voelde me eindelijk weer Yima. Ik zag de Heerweg liggen, het was er druk, er stonden ook verschillende gebouwen die ik afgelopen nacht helemaal niet had opgemerkt. Verfmeisje had gelijk.

Ze aten gezamenlijk, de Tweede Meisjes van Harstamar. Ik moest nogmaals mijn verhaal doen en opeens vroeg een oudere vrouw: "Doe je hoofddoek eens af?"
Een beetje gegeneerd toonde ik mijn rare witte piekhaar. Ze zei: "Ik heb jouw zoon gezien. Hij heeft precies zulk haar als jij. Hij wilde naar het Lege Kwartier."
"Zonder zijn zus?" vroeg ik.

De deur ging open. Sfogman stond in de deuropening en wenkte. De Blauwe moeder liep naar voren, ik volgde haar maar ze hield me tegen met een handgebaar. Ze sloten de deur achter zich. Om te beslissen over mijn lot? Voorzichtig sloeg ik mijn ogen op naar de wachters. Ze keken naar elkaar, niet meer de zaal in. Geruisloos liep ik achteruit, naar de trap die naar buiten leidde. Toen Sfogmans deur openging, zette ik het op een rennen, naar beneden, achter de marktkramen langs het plein om, door de zuidelijke onderdoorgang, naar de stadsmuur.

Hijgend en met trillende handen pakte ik de Hemrond uit en hield hem omhoog. Was hij zijn kracht aan het verliezen? Een paar stenen weken, ik kon me er net doorheen wurmen. Met een scheur in mijn tuniek en geschaafde knieën stond ik buiten.

En daar was, tot mijn verbazing, precies zo'n Tweede-Meisjeskamp als in Barraspira. Ik had verwacht dat de Blauwen Tweede Meisjes waren, maar dat lag dus anders. Ik zag wel hoe geschrokken en onderdanig ze reageerden op de plotselinge verschijning van een Blauwe in hun midden. Hoe kon ik bewijzen dat ik niet bij het redwerk hoorde?

Een paar van de in het zwart geklede vrouwen kwamen om me heen staan, wat wenste ik, wat konden ze voor me doen?
Ik zei: "Mijn naam is Yima, ik ben een vluchteling uit Registana, en ik ben op zoek naar mijn zoon, Bo. Onderweg heb ik deze kleren van een droogrek gestolen, maar ik ben geen Blauwe."
"Ruilen?" bood een van hen aan. Maar dat leek me niet verstandig. Ik wilde bij geen enkele groep horen.

Een ander zei: "Kom maar mee, ik verf wol, ik kan jouw tuniek erbij gooien, dan wordt hij paars."
Ik volgde haar naar een grote ketel die boven een vuurtje hing. Toen het water donkerrood begon te borrelen, liet ze mijn tuniek erin zakken en roerde met een tak het geheel om. Ik gooide ook mijn hoofddoek erbij. Paarsgevlekt kwamen ze uit het verfbad. Samen wrongen we de tuniek zo goed mogelijk uit en ze legde hem op een paar stenen te drogen. Gelukkig scheen de zon hier volop.

Gisteravond kwam mij deze afbeelding onder ogen, en ik dacht meteen: Yima! Kuuksi! Het is een teken!
Dus ik heb besloten om maandag (morgen) weer te beginnen met het feuilleton. Om het mezelf nog iets makkelijker te maken, plaats ik vanaf nu 3 afleveringen per week: op maandag, woensdag en vrijdag.
Dus morgen gaan we terug naar Harstamar, waar Yima haar dochter Mia heeft opgespoord.