Dit ziekzeurtje komt gelukkig weer vanuit huis. De makers van Tempur matrassen en van Poezen verdienen allebei een standbeeld!
Zo slecht als het zich eerst liet aanzien, dat ik misschien wel nooit meer naar huis zou kunnen ... het heeft er flink ingehakt. Ik lag aan de optiflow, wat betekent dat je je bed niet uit kan, niet doesen, niet eens naar de plee, echt akelig.
Maar op woensdag lukte het om de zuurstof langzaam zo ver af te bouwen dat ik mijn vertrouwde neusbril weer op kon. Doesen! Piesen!
Kleine stukjes lopen met de fysio, helder inzicht-van-het-jaar: als je niet goed uitademt, kan er ook geen nieuwe lucht in! (ze hebben me dan ook aangeraden om fysio aan huis te vragen).
Vrijdag mocht ik dan eindelijk weer naar mijn katje! Ze keek eerst wel de kat uit de boom, maar kwam toen bij me en is nu zeer aanhankelijk.
Zaterdag voelde ik me al een stukje beter, zelfs een wasje gedraaid, maar zondag werd het weer wat slechter, ik moet duidelijk nóg rustiger aan doen. Krijg 2x daags thuiszorg en hoop dat ik de huishoudelijke hulp ook wat kan uitbreiden.
Maar thuis zijn is de grootste zegen die er is!
ziekzeurtje vervolg
ziekzeurtje
Even voor de niet-Facebookies een verslag van de afgelopen dagen. Op zondag werd ik echt akelig benauwd, kindeke gebeld, die kon gelukkig meteen komen. Zij heeft de huisartsenpost gebeld, die zouden eerst een arts langs sturen. Maar toen werd ik té benauwd, weer gebeld, en binnen 10 minuten was er een ambulance, maakt een mens dat ook nog eens mee.
Zij gaven meteen zuurstof, de zegeningen van Lucht! zijn met geen pen te beschrijven.
Daarna uren op de spoed, allerlei onderzoeken, bleek in elk geval een longontsteking. Meteen flink antibiotica en prednison erin gepompt, en uiteindelijk op zaal.
Het was natuurlijk Pasen, dus maandag niet veel gedaan. Gister een CT-scan, bloedonderzoek en wat ze nu denken is een virus. De uitslag is er nog niet maar wel staat er alvast een voorraad mondkapjes bij de deur, en lig ik, joepi, alleen op zaal (2 bedden maar hoor). Mocht eruit komen dat het een Gevaarlijk Virus is, dan moet ik in isolatie.
Ik lig nu aan veel zuurstof, de hamvraag is of we dat nog weer zover kunnen afbouwen dat ik überhaupt weer naar huis kan, daar maak ik me erg zorgen over. Heb altijd gezegd: ik wil níet naar een verpleeghuis, maar wat doe je als je ervoor staat?
Ik mis mijn katje verschrikkelijk maar de kindekes passen goed op haar (en op mij).
toekomstperspectief
Ik hoorde Anna Enquist bij Buitenhof zeggen – naar aanleiding van haar nieuwe boek - dat ouder worden zo verschrikkelijk is omdat je geen toekomstperspectief meer hebt.
Ik dacht meteen bij mezelf – veel dingen
a) mens, je bent tachtig, wees blij dat je dat in goede gezondheid bereikt
b) voor jonge mensen is het erg om geen toekomstperspectief te hebben, om chronisch of zelfs terminaal ziek te zijn en te weten dat je alle "normale" dingen aan je voorbij moet laten gaan
c) ik heb ook geen toekomstperspectief, of tenminste niet in de zin van Oh hoi, zullen we volgend jaar naar Vancouver Island? Naar Istanbul? Of een andere bestemming die ik nu nooit meer zal zien. Maar maakt dat per definitie ongelukkig? Zelfs als je misschien de zeventig niet eens zult halen?
Mijn toekomstperspectief gaat meestal over de volgende dag: het ontbijt met fruit waar ik me op verheug, de verse gelliprints die ik uit de pletter ga halen, een leuk knutselcadeautje dat bezorgd gaat worden …
Enquist vond het ook zo verschrikkelijk dat er zoveel mensen wegvallen als je oud wordt. Nou, laat me je vertellen dat ze ook allemaal wegvallen als je doodziek wordt. Een paar ontzettende lieverds niet te na gesproken.
Oja en dat je niet meer meetelt, dat je als oudere gediscrimineerd wordt. Is waar, ontegenzeggelijk. Maar het geeft ook een prettig gevoel van onthechting, ik doe niet meer mee en kan doen wat ik fijn en belangrijk vind, ik kan mijn wijsheid (?) de wereld inslingeren zonder me nog druk te maken over wie het met me eens gaat zijn of wie niet.
Dus nee, ik ga haar boek niet lezen. Ik ga verder met #the100dayproject, met gelliprints, met geheimschrift, met dingen maken en inspirerende dingen lezen, luisteren, kijken, met dankbaar zijn voor de mensen die nog wél mijn leven verrijken, en niet in de laatste plaats voor mijn lieve leuke beastie.
wat doormekare gedachten op 1 januari
Het ging eigenlijk best goed met mij, de afgelopen feestdagen. Qua mentale gezondheid dan. Na een geweldige verjaardag bracht ik kerst en oudjaar alleen door. Geheel naar wens, want meerdere feestelijkheden in een week trek ik niet meer.
Ik keek fijne films, luisterde wat podcasts en mooie radioprogramma's, las en luisterde mooie boeken. Ik beleef ook altijd plezier aan het samenstellen van Hella's Year in Books (het zal de innerlijke bibliothecaresse zijn). Ik kookte lekker voor mezelf, ik maakte leuke nieuwe knutsels zoals de Victorian Puzzle Purse, en maakte #the200dayproject af. (#the100dayproject staat hier, en nu ga ik verder met #the300dayproject)
Qua lichamelijke gezondheid waren er een paar nare dingetjes. Toen ik met die ijskoude oostenwind toch een kerstwandeltje ging maken, protesteerden mijn arme longen. Het deed echt fysiek pijn om die koude lucht in te ademen. Gauw naar huis!
Op een avond lag ik op de bank naar Rail Away te kijken en voelde me steeds akeliger worden, ziekig, dan voel ik een paniek opkomen … help! Longontsteking! Ik wil niet naar het ziekenhuis! Toen ik naar de wc ging, zag ik dat de slang van het zuurstofapparaat af was. Geen idee hoe dat gekomen is, maar ik koppelde hem snel weer aan, en na een minuut of tien voelde ik me opknappen. Maar het was een angstige gewaarwording.
Tenslotte had ik iemand in huis die veel te veel parfum op had. Ook op de kleren gespoten, vermoed ik. Algauw rook het hele huis er naar, een penetrante, zoetige lucht. En het voelde alsof mijn longen zich samentrokken. Geen idee wat er dan fysiek gebeurt, en waarom zo'n lucht zo'n effect heeft, en bijvoorbeeld de geur van curry – ook behoorlijk doordringend en langdurig – totaal geen probleem is. En voor je zo'n lucht weer weg hebt als je geen kaarsjes aan mag steken! Heb toch maar even ramen en deuren opengezet.
Nog niet eerder had ik van weers- of andere omstandigheden zo'n last gehad.
Maar de dip kwam pas op oudjaarsdag. Ik vond niets leuk van het aanbod op tv, ik vond de oudejaars een onsamenhangend bombardement van inkopperige meninkjes, ik ben geëindigd bij de radio: het Oog, met Hanneke Groenteman.
En de dip was er vanmorgen nog steeds.
Pas na de dut kwam er iets van inzicht. Overal ging het over Dingen Achterlaten in 2025, Goede Voornemens, Een Nieuw Begin …
En dat is toch allemaal net een beetje anders als je ten dode opgeschreven bent. Niet dat ik daar echt vaak bij stilsta, het lukt me over het algemeen heel goed om tevreden, zelfs blij, te zijn in het nu. Maar ik neem alles mee uit 2025, heb geen echte voornemens behalve dan beter mijn best doen om negativiteit te vermijden zonder in giftige positiviteit te verzanden, en een nieuw begin … het zal alleen maar slechter gaan.
Wat ik langzaam leer is om zo'n dip even te laten spreken, zonder strijd of tegenstand. Zijn met wat is.
En dan een heerlijke curry koken.
Hella’s Year in Books 2025
Op 7 januari van dit jaar raakte ik in het ziekenhuis. Er stonden nog zat e-books op de tablet, dus vervelen zou ik mij vast niet. Alleen bleken ziekte, diagnose en hoge dosering preT mijn leesvaardigheid behoorlijk te beïnvloeden. Het hoogst haalbare waren mijn oude vriendinnen Leni Saris en Cissy van Marxveldt. Het zou nog een behoorlijke tijd duren voor ik weer 'fatsoenlijke' boeken kon lezen. En dan nog waren er restricties: te ingewikkeld of inhoudelijk te heftig … ik kan het geestelijk niet aan. Soms mopper ik op mezelf, er zijn toch zoveel miljoenen mensen die het zwaarder hebben dan ik, comfortabel ziek in mijn heerlijke huis.
Maar ja, het is wat het is, en tussen al die oude meisjesboeken, jeugdboeken en Havankjes (die serie wilde ik al lang weer eens herlezen, maar de piepkleine lettertjes werden een probleem … gelukkig heeft de biep ze als e-book!) vonden een paar fatsoenlijke boeken toch hun weg naar mijn gehavende preTbrein, met als enormste prestatie De Toverberg. Verder her-ontdekte ik diverse oude detectives en smulboeken, en kwam ik erachter dat Madeleine Brent een man was.
Non-fictie las ik nauwelijks dit jaar, behalve dan wat declutterboeken, toen ik pas thuis was uit het ziekenhuis en het gezien het doodvonnis wel tijd werd om flink opruiming te houden. Heel wat boeken weggedaan ook, onder andere het grootste deel van mijn schrijfboekencollectie, aan een jonge schrijfdocent die er hartstikke blij mee was.
Wat ik wel verontrustend vind: nu ik deze lijst opstel weet ik van zeker de helft van de boeken niet meer waar het over ging. Hebben jullie dat ook of is dat echt het preTbrein?
vijf sterren
Kramer, Diet - Roeland Westwout
Oomen, Joost - Het paradijs van slapen
Desai, Kiran - The Loneliness of Sonia and Sunny
Lynch, Paul - Prophet Song
vier sterren
Saris, Leni - En zo begon het
Saris, Leni - Eens op mijn weg
Hobb, Robin - Assassin's Apprentice (Farseer Trilogy, #1)
Spyri, Johanna - De kleine Heidi in den vreemde
Spyri, Johanna - De kleine Heidi thuis
Hille-Gaerthé, C.M. van - Onder het Stroodak
Hille-Gaerthé, C.M. van - De plaats waarop gij staat
Michael, Judith - Deceptions
Walsh, Peter - Let It Go: Downsizing Your Way to a Richer, Happier Life
Hille-Gaerthé, C.M. van - Aan de zonzijde
Marsman, Lieke - Op een andere planeet kunnen ze me redden
Hille-Gaerthé, C.M. van - Kool en rozen
Schmidt, Annie M.G. - Troost voor dames : een keuze uit de impressies van een simpele ziel
Hobb, Robin - Royal Assassin (Farseer Trilogy, #2)
Dragt, Tonke - Torenhoog en mijlen breed: een toekomstverhaal
Somin, Yeon - Pottenbakken voor geluk
Blok, Dieuwertje - Dragelijke lichtheid: het tienerdagboek van mijn Joodse moeder tijdens de Tweede Wereldoorlog
Griffiths, Elly - The Frozen People (Ali Dawson #1)
Dragt, Tonke - Ogen van tijgers: een toekomstroman
Brent, Madeleine - Merlin's Keep
Werf, Gerwin van der - De krater
Verbogt, Thomas - Maak het mooi
Quinn, Kate - The Rose Code
Powers, Richard - Playground
Corsari, Willy - De man die er niet was
Dijkzeul, Lieneke - De stille zonde (Paul Vegter #1)
Mann, Thomas - The Magic Mountain https://heldenreis.nl/2025/09/thomas-mann-de-toverberg
Jansson, Tove - Zomerboek
Khan, Vaseem - The Unexpected Inheritance of Inspector Chopra (Baby Ganesh Agency Investigation, #1)
Kat, Otto de - Autobiografie van een flat
Wentworth, Patricia - Grey Mask (Miss Silver, #1)
Wentworth, Patricia - Lonesome Road (Miss Silver, #3)
Chacour, Éric - Wat ik van je weet
Versteeg, Wytske - Waar
Wentworth, Patricia - In the Balance (Miss Silver, #4)
Wentworth, Patricia - The Chinese Shawl (Miss Silver, #5)
Henry, Emily - Book Lovers
Feenstra, Fenna - Nelleke's opvoeding
Havank - Het spookslot aan de Loire
Napolitano, Ann - Hello Beautiful
Kramer, Diet - Thuisvaart
Rossum, Rie van - De kloof zonder brug
Jones, Philip Gwynne - The Venetian Game (Venice #1)
Jones, Philip Gwynne - Vengeance in Venice (Venice #2)
Jones, Philip Gwynne - Venetian Gothic (Venice #4)
drie sterren
O'Connor, Elizabeth - Whale Fall
Havelte, Sanne van - Onder de mimosa's
Saris, Leni - Eendagsbloemen
Saris, Leni - Festival in Luzern
Pieters, Jos van Manen - En de tuinfluiter zingt (Tuinfluiter-Trilogie, #1)
Pieters, Jos van Manen - Een nest vol Tuinfluiters
Pieters, Jos van Manen - Als de tuinfluiter zwijgt (Tuinfluiter-Trilogie, #3)
Hille-Gaerthé, C.M. van - Het verstopte huuske
Witteman, Sylvia - Armeluiseten
Kramer, Diet - Razende Roeltje
Tyler, Anne - Three Days in June
Auster, Paul - Baumgartner
Kramer, Diet - Stans van de vijfjarige
Marxveldt, Cissy van - Het nieuwe begin
Brent, Madeleine - Tregaron's Daughter
Brent, Madeleine - Moonraker's Bride
Whitaker, Chris - All the Colors of the Dark
Quinn, Kate - The Alice Network
Bajema, Chris - De mosterdmoorden
Simons, Ida - Een dwaze maagd
Corsari, Willy - Het mysterie van de Mondscheinsonate
Dijkzeul, Lieneke - Koude lente (Paul Vegter #2)
Poston, Ashley - The Dead Romantics
Feenstra, Fenna - Een zomer op Heidehoeve
Kramer, Diet - zes + een werd zeven
Wentworth, Patricia - The Case Is Closed (Miss Silver, #2)
Wentworth, Patricia - Miss Silver Deals With Death (Miss Silver, #6)
Havank - Het mysterie van St. Eustache
Marxveldt, Cissy van - De Arcadia
Havank - Het raadsel van de drie gestalten
Tremain, Rose - The Gustav Sonata
Havank - De man uit de verte
Feenstra, Fenna - Terug in het vaderland
Havank - De N.V. "Mateor"
Havank - Er klopt iets niet
Loo, Tessa de - De stad in je hoofd
Havank - Vier vreemde vrienden
Kramer, Diet - Onrustig is ons hart
Havank - Hoofden op hol
Havank - Polka Mazurka (De Schaduw, #10)
Fretz, Johan - Onder de paramariboom
Jones, Philip Gwynne - The Venetian Masquerade (Venice #3)
Leon, Donna - Death at La Fenice (Commissario Brunetti, #1)
Jones, Philip Gwynne - The Venetian Legacy (Venice #5)
Marsh, Ngaio - A Man Lay Dead (Roderick Alleyn, #1)
twee sterren
Magnusson, Margareta - The Gentle Art of Swedish Death Cleaning
Harvey, Samantha - Orbital
Brinkgreve, Christien - Beladen huis
Broussely, Julie - Death On A Tiny Scale (The Shamrock Detective Agency presents... Book 1)
Lucky Fonz III - Van de goden vervuld
Havank - Het probleem van de twee hulzen
Feenstra, Fenna - Maar die vlag verlaten... nooit!
een ster
Michael, Judith - A Tangled Web
nul sterren
Ghosh, Amitav - Smoke and Ashes: A Writer's Journey through Opium's Hidden Histories
(Tot halverwege gekomen, het was ontzettend interessant, maar toen werd ik ziek en miste ik de rekenkracht voor moeilijke boeken.)
Jay, Francine - The Joy of Less, A Minimalist Living Guide: How to Declutter, Organize, and Simplify Your Life (did not finish, het toontje werd hoe langer hoe belerender en ik een beetje agressief ;-))
Stewart, Mary – Moonspinners (niet uitgelezen, te saai)
Daanje, Anjet - De Mei-jaren
(Mijn review dd 13 juli: ik doe het even zonder sterren want preTbrein mist de rekenkracht om dit verhaal te doorgronden. Prachtige beelden en woorden, dat wel.)
Leon, Donna - Death in a Strange Country (Commissario Brunetti, #2) audiobook
(niet uitgelezen/geluisterd, ik merk dat ik niet veel meer aan haar boeken vind, te traag, heel veel overbodige woorden in dialogen, beetje houterig en uitleggerig)
Mens, durf te creëren!
Vroeger zorgde ik ervoor dat ik de verhaspelcolumn klaar had voor 1 december, zodat ik hem in de nieuwsbrief kon zetten, en dan lag ik zelf vaak helemaal deuk. Maar dit jaar ben ik een beetje overweldigend, alles valt een beetje weg in het niet als een ernstige ziekte als een duveltje uit een hoge hoed je de nek omdoet. Niet dat ik nu meteen in het moratorium lig hoor, de prognoses zijn ook maar dikke-vinger-werk en bepaald geen onvoldongen feit. Ik geef het maar de voorrang van de twijfel.
En al met al was het ook een goed jaar. Aan beeldhouden deed ik niet, maar wel kwamen hagelnieuwe hobby's als paddestoelen uit de lucht. Bij verschillende facebookgroepen over gelliprinten sloot ik me aan, als vreemde eend in de bek. Daar worden van hartelust de prachtigste recreaties gemaakt door benadigde kunstenaars. Je kunt soms niet echt de vinger aan de pap leggen hoe mensen iets maken. Toch voelen anderen zich soms gebarricarrideerd als iedereen zo vol in ornaat is. Ze halen creëren in de war met de resultaten die de bovenhand voeren, ze doen experimenteren af als permanente onzin en kijken de honderden filmpjes die op YouTube gedistributeerd zijn voor ze durven beginnen.
Ik geloof niet dat jaloezie een punt speelt, dat zou echt het as van het kwaad zijn, maar ik denk dat er hetzelfde probleem zinspeelt als in de literatuur: dat een echte schrijver als schrijver geboren wordt, dat je niet hoeft te oefenen. Terwijl je je aanvankelijk moet behappen met wat je aan je mouw schudt, dat je moet ontdekken waar je hart van opwelt. Er wordt doorgeschemerd dat maar één werkwijze de juiste is, een paar deelnemers worden enorm op het zadel gehesen.
Dan wordt de (schrijf)docent in mij toch weer even opmerkelijk. Regelmatig probeer ik de twijfels weg te wimpelen met: begin gewoon, kies de kleuren die je vandaag aanspreken en zie wat er gebeurt. Ik wil nooit iemand in de voeten schuiven dat hij geen talent heeft, iets wat vaak door de mensen zelf wordt doorgeschemerd.
En het hoeft allemaal niet geldverslinderend te zijn, zo ontworp ik een paar sjablonen op zo'n plastic tabblad, en je kunt ook gewone gebruiksonderwerpen toepassen.
Wij crea-bea's en -beo's zijn allemaal op elkaar toegewezen en ik doe een slaak van verluchting als mensen zich niet onder de voeten laten lopen of zich een ongans lopen om te voldoen aan regels die door niemand zijn opgesteld. Die tent moet worden afgetakeld! Als er iets is wat ik wil hebben achtergelaten is het wel dat. Kort maar bondig: mens, durf te creëren!
Paul Lynch – Prophet Song / het Lied van de Profeet
Ik probeer tegenwoordig mijn geestelijk welzijn wat te behoeden door voornamelijk zoete of luchtige boeken te lezen, veel oude meisjesboeken en Havankjes, dat werk. Maar Prophet Song stond op de rol voor de leesclub dus daar ontkwam ik niet aan.
En het werd meteen een van de weinige vijfsterders van dit jaar, ik word niet vaak zó aangegrepen door een boek. Dat ligt deels aan mijn teer gestel, maar toch ook voornamelijk aan de ontstellende urgentie van dit boek. Het verscheen in augustus 2023, dus nog voor de Gaza-oorlog en voor de Oranje Pipo zijn ICE-mannen de vrije hand gaf in het oppakken van mensen maar aan deze beide toestanden in de wereld moest ik de hele tijd denken.
We volgen Eilish Stack, die met haar doodgewone gezin in Dublin woont, vader Larry, zoons Mark en Bailey, dochter Molly en nakomertje Ben. Ze heeft ook de zorg voor haar dementerende vader die ergens anders in de stad woont en ze heeft nog een zuster in Canada.
Het verhaal begint als Larry wordt opgepakt wegens vakbondsactiviteiten – iets waar ze aanvankelijk niet in geloven: er is toch een rechtsorde, je kunt toch niet zomaar … maar het kan wel, het gebeurt.
En zo begint de afbraak, precies zoals we het nu zien gebeuren in de VS. Het wordt erger en erger, er zijn gevechten tussen regeringstroepen en rebellen, er zijn bombardementen, de internationale gemeenschap kijkt toe maar doet niets, het gaat steeds meer op Gaza lijken, Eilish moet vluchten, maar waarheen, hoe kom je de grens over, het land uit? Hoe komen vluchtelingen een land uit?
Soms geeft ze de moed haast op, mag de wereld om haar wel vergaan, en dan komt de profeet uit de titel aan de orde (citaat uit de uitstekende NLse vertaling van Tjadine Stheeman en Lidwien Biekmann):
dat het ijdelheid is om te denken dat de wereld tijdens jouw leven bij een plotselinge gebeurtenis zal eindigen, dat wat er eindigt jouw leven is, alleen jouw leven, dat wat wordt gezongen door de profeten alleen maar hetzelfde lied is dat in alle tijden wordt gezongen, de komst van het zwaard, de wereld verzwolgen door vuur, de zon die op het middaguur ondergaat en de wereld die in duisternis wordt gehuld, de toorn van een vleesgeworden god raast bij monde van de profeet tegen de boosaardigheid die uit het zicht wordt verborgen, en de profeet zingt niet over het einde van de wereld maar over wat is gedaan en wat zal worden gedaan en wat sommigen is aangedaan en anderen niet, dat de wereld telkens weer opnieuw eindigt op de ene plek maar niet op de andere en dat het einde van de wereld altijd een plaatselijke gebeurtenis is, het komt naar jouw land en bezoekt jouw dorp en klopt op de deur van jouw huis en wordt voor anderen slechts een verre waarschuwing
Dit geeft tevens een goede indruk van de stijl die Lynch in dit boek hanteert: in de tegenwoordige tijd, zonder aanhalingstekens of alinea's, gedachten haast niet te onderscheiden van gebeurtenissen, precies zoals het gaat in een geest onder stress, dromen en realiteit die in elkaar overlopen, waar je ooit een gestudeerde vrouw was met een goede baan ben je nu alleen nog een moederdier dat probeert de resterende jongen in leven te houden.
voortgangsbericht
Acht maanden geleden kwam ik thuis uit het ziekenhuis. Nog erg zwak en moe, hele dagen op de bank. Het ging steeds beter, ik schafte mij een rolli aan, durfde een beetje naar buiten. Kreeg thuiszorg, kreeg uiteindelijk ook thuishulp in de vorm van een geweldige meid die in twee uur presteert wat ik voordien over twee weken moest uitsmeren, er bleef weer tijd over voor knutselen, het wandeltje lukte steeds beter, het leven was zo slecht nog niet. Als mensen – na de eerste shock van de diagnose – vroegen hoe het ging, kon ik antwoorden: tot nu toe is het stabiel.
Maar de laatste weken merkte ik toch verschil, ik was duidelijk meer moe, sloeg het wandeltje vaker over …
Mij kennende bleef ik natuurlijk gewoon doen wat ik deed, verder. Fatsoenlijk koken voor mezelf, wassen draaien, brood bakken, gelliprinten. Niet willen weten dat het slechter ging. Hartkloppingen wegredeneren en verlichten met homeopatische middeltjes en mudra's.
Gisterochtend hing ik – voor de doesvrouw was geweest – een wasje op en was daarna zo kapotmoe dat ik neerzeeg op de bank, en maar weer eens de saturatiemeter op mijn vinger zette. En dat was verschrikkelijk schrikken: 79! (het moet boven de 95 zijn, iets daaronder is nog niet echt gevaarlijk maar 79 is echt veel te laag)
Ik deed het enige wat ik kon bedenken: het zuurstofapparaat omhoog draaien (van 2 naar 2,5). Langzamerhand knapte ik op. De saturatie steeg naar 96.
De doesvrouw schrok ook, ik had echt de dokter moeten bellen als het niet zo snel weer was bijgetrokken. Maar oh, als er iets een schrikbeeld is, is het wel het ziekenhuis.
In elk geval voel ik me vandaag een stuk beter, ook helderder in het hoofd, wie weet hoe lang het al aan de gang was, zo vaak meet ik de saturatie normaal niet. Maar gister was ik toch even flink van slag, de dood kwam weer wat dichterbij geslopen en had ik nu de muziek voor mijn uitvaart al uitgezocht en waar had ik die polis ook weer verstopt? Moest ik kindeke waarschuwen of haar weekendje-weg niet bederven?
Begin december moet ik weer naar de longarts, dan wordt er weer een thoraxfoto gemaakt. Er zullen vast meer spinnewebbetjes op te zien zijn. Maar het optimisme denkt: ik zit nu op 2,5 en het kan nog tot 6 … we kunnen nog wel even vooruit. Ik heb helemaal niet het gevoel dat ik nog vreselijk veel Belangrijke Dingen moet doen voor ik het loodje leg, ik wil gewoon lekker zo doorgaan in mijn fijne huis met mijn lieve katje, knutselen, en Sinterklaas vieren met de kindekes.
werkwoorden 18
Ik heb vorige week de állergoedkoopste laserprinter aangeschaft die er bestaat ... en joepi! hij werkt voor de #imagetransfer op de #gelliplate!
Het is nog enorm experimenteren en uitproberen. De afbeeldingen hebben veel contrast nodig, grijstinten doen het (nog) niet goed. Ik heb een foto van mijn oma al verschillende malen geprobeerd, en hij is nog steeds niet goed.
Patronen en motieven doen het beter dan foto's. Ik heb al een mooi voorraadje motieven, onder andere gecreëerd met foto's van fifties aardewerk. Dat doe ik dan lekker 's avonds bij de teevee: plaatjes sneupen op Pinterest.
Je moet de afgedrukte afbeelding maar héél kort op de gelliplate laten, anders komt er helemaal nix op de plate. Ik werk met 2 kleine gelliplates tegelijk, en als ik de eerste op de plaat leg is de verleiding groot om dan de tweede te doen, maar dat werkt dus niet, het is echt een kwestie van hem er direct weer afhalen. En dan mag hij best even drogen.
Kleur breng je aan met de tweede laag, die moet goed drogen (ik gebruik tegenwoordig de föhn, wegens ongeduld), en de pick-up layer (waarvan je in het resultaat vrijwel niets terugziet) moet juist dik en nat zijn. Gister heb ik gewoon wit gebruikt omdat ik daar een grote tube van heb. Dat is dus de laag waarmee je alle verf van de gelliplate oppikt. Soms gaat dat niet helemaal goed en scheurt er een soort plastic laagje af van je print.
Ik heb perspex plaatjes gekocht om de gelliplates op te leggen, zodat ik aan de onderkant kan zien hoe de print eruit gaat zien. En ik ben nog steeds super tevreden over het Wet Strength Tissue Paper.
Voorlopig ben ik nog wel even van de straat, en blij.
Thomas Mann – De Toverberg
Ik heb de Toverberg uit! Ik heb het tot mij genomen in de vorm van het Engelstalige luisterboek (in het Nederlands is dat er volgens mij niet). Het was mijn inslaapboek, ik heb er dan ook meer dan twee maanden over gedaan.
Ik had jarenlang de Nederlandse vertaling ongelezen in de kast staan, die heb ik weggedaan tijdens de laatste ontspullingen . Was er een paar maal in begonnen, maar vond het zó taai.
De Engelse vertaling (van John E. Woods) is helemaal niet taai, die is prachtig. En geloof me, ik heb hem vergeleken met het Duitse origineel - er is geen woord aan gelogen. Het wordt ook fantastisch voorgelezen.
Het is wel een beetje zoals met Oorlog en Vrede, dat je geneigd bent de oorlog-stukken een beetje vluchtig te lezen. De vele geleerde gesprekken liet ik ook een beetje aan me voorbijgaan. (Soms val ik al na een kwartier in slaap, en wat ik dan gemist heb, haal ik in. Maar de geleerde gesprekken soms niet, die las ik dan even vluchtig na.)
Het allermooiste hoofdstuk vond ik dat waarin onze held Hans Castorp (want zo spreekt de schrijver je af en toe toe) verzeild raakt in een sneeuwstorm. Bijna psychedelisch hoe hij dat beleeft. Een ander hoofdstuk gaat over een sterfgeval dat zo ontroert dat ik er werkelijk tranen van in mijn ogen kreeg. Ook het heftige einde maakt ontzettend veel indruk.
En daar tussendoor is er het leven in het sanatorium, de vele vreemde vogels die er verblijven en ook weer vertrekken, hetzij genezen, hetzij overleden. De dingen die af en toe over ziekzijn en tijd gezegd worden, spraken met vaak erg aan. En dan zijn er ook nog dingen – over oorlog en maatschappij – die soms verbazend actueel zijn. Al met al een boek waar ik enorm van onder de indruk ben. Blij dat ik het alsnog gelezen heb!
