Auteur Archief: Hella

De toch al bedompte lucht vulde zich met stof en vezels. Hier en daar was een lichtstroom, daar waar een spleet in het gewelf het daglicht toeliet. Toen het al bijna donker was, werden onze draadkluwens opgehaald. Nuzafam en Sisifam … Lees verder →

Morfamzus verdween weer. Ik liet me op de grond zakken. Ik voelde dat er iets gebeurde in mijn hoofd. Vlak voor het gebeurde, besefte ik: Helvarderaflu. Mijn buurvrouw zag het aan me. "Kleine slokjes voortaan!" fluisterde ze. "Vanavond komt ze … Lees verder →

Ik kwam overeind en schuifelde achter de vrouw aan de oneindige gang in. In het midden was een manshoge muur. "Links de vrouwen, rechts de mannen," zei de vrouw. Langs het looppad lagen vrouwen te slapen op strozakken dunne stromatrasjes. … Lees verder →

En zo verliet ik de weef, waar ik zoveel maanjaren had doorgebracht, waar ik ondanks alles gelukkig was geweest, had genoten van mijn kinderen, mijn werk, mijn vriendinnen. Ik keek nog een keer om, ik wist niet zeker of ik … Lees verder →

Even later kwamen Letifam en Otta, Otta zei: "Hij is bijna klaar, Mia's draagzak. Er zitten alleen nog geen vakjes in. We hebben er wat eten in gedaan." Ze omhelsden me en gingen gauw terug naar hun eigen borg. Ik … Lees verder →

"Vanavond nog?" Geschokt keek Mia me aan. "Het moet. Wacht in Harstamar op ons. Of in elk geval op mij." Ik deed mijn munt af – ik moest hem lostrekken van twee bloedende plekken, zowel van het ronde teken als … Lees verder →

Wat ik moest doen? Ik kon het niet bedenken. Ik kon alleen maar bedenken wat er de volgende ogenblikken voor me lag. Terug naar huis – de betekenis van het woord begon al te verschuiven – dus eerst door de … Lees verder →

Gauw ruimden we de korreltjes op en stopten de draagzak terug in de kluis. Bo sloeg een arm om me heen. Half verborgen onder zijn rode Palastwachtersmantel verliet ik de weef. Het begon al te schemeren. Op het marktplein werden … Lees verder →

Stil en snel werkte Otta die middag. Toen Fegman langskwam om te controleren hoe ver we waren, schoof ze haar werk vlug achter de voorhang en liet de jonge weefheer trots zien hoe mooi de nieuwe matten werden. Aan het … Lees verder →

We gingen aan tafel zitten met ons brood. Ik pakte nog even een flesje uit de kluis en deed bij ons allebei een drup in de thee. "Helvarderaflu," zei ik. "Voorlopig mag niemand hier iets van merken." Ik merkte dat … Lees verder →