Auteur Archief: Hella

We werden opgeschrikt doordat iemand de zaal binnenkwam, maar nu via het oor aan de andere kant. Het was een man die eruit zag als een berggids, of tenminste, zoals ik me een berggids voorstelde. Iemand met zware laarzen, een … Lees verder →

Hier moest veiligheid zijn, dat kon niet anders. Een sereen gevoel kwam over me terwijl ik langs het hoofd omhoog klauterde. En daar was Kuuksi! Ze huppelde me moeiteloos voorbij en verdween in het oor van de Goede Vader. "Kom!" … Lees verder →

Van de weg af, de rotsvlakte op, een zachtroze, gepolijst gesteente met diepe kloven vol ijs. IJs! Ik moest even bukken, en voelen met mijn vingers. Wasijma deed hetzelfde. Twee woestijnmeisjes in de ijswoestijn. Ik zag dat haar tas ook … Lees verder →

"Ga niet naar Signada." Ik had zo graag willen vragen waarom niet? Maar ik zou en de vrouw en mijzelf in gevaar brengen. In elk geval geloofde ik haar. "Wat mompelde zij nou?" vroeg Wasijma met een mond vol appel. … Lees verder →

"En jij dan?" vroeg ik aan Wasijma. "Als ik de reis maar overleef," antwoordde ze nuchter. "Het maakt mij niet uit of we het helemaal volgens de regels doen, ik ben Roosma niet." "Of mij," dacht ik bij mezelf. Waarom … Lees verder →

Het leek wel of iedereen hier even stopte om het te laten doordringen: het einddoel was in zicht. Hoe moest het voelen om in een land te wonen dat zo beheerst werd door die enige waarheid, de Rots? De veilige, … Lees verder →

"Zou je kunnen voorspellen waar we hierna heengaan? Zou je schild dat weten? Zou jij dat toen al geweten hebben?" vroeg Wasijma. "Nee," zei ik. "Ik was het niet. Het gebeurde toen ik aankwam op Langen San. Alle paneeltjes verschoven." … Lees verder →

Of kwam het doordat ik me opeens herinnerde dat dit het land was waar mijn grootvader Yiva vandaan kwam? Mijn moeder vertelde het toen we bij Storma waren, om haarverf te leren maken. Storma vroeg waar mijn witte haar vandaan … Lees verder →