Auteur Archief: Hella

Ze keek me onderzoekend en een beetje ondeugend aan. Ik kon niet anders dan de waarheid vertellen. Dat is het mooie van samen lopen, je kunt alles uitgebreid vertellen, er is niets anders te doen dan die voeten verzetten en … Lees verder →

We werden op dezelfde manier gewekt als ik destijds, aan het begin van mijn tocht over de Heerweg. Een boze herbergier die ons met zijn voet wakker porde en gromde dat we weg moesten wezen. Moeizaam kwamen we overeind. Op … Lees verder →

Het begon al donker te worden, Wasijma en ik keken elkaar aan, ik vroeg: "Kunnen we hier overnachten?" "Nee," zei Erma. "Jullie moeten terug. Ik zal jullie Graysaflu meegeven." Op haar stijve, dunne stokbenen liep ze een eind de boomgaard … Lees verder →

Ook ik slaakte een kreet, sloeg een hand voor mijn mond. Op de plaats van Roosma's benen waren een soort harige, houtige, bruine stronkjes gekomen. Appelsteeltjes, appelstelen. Oh, mijn prinsesje … In diep medelijden nam ik haar in mijn armen … Lees verder →

We vielen neer op het gras, geschokt en vol schuldgevoel, tenslotte hadden wij onze wil doorgedreven, tegen die van Roosma in. Ze leek nu helemaal bewusteloos. We legden haar zo comfortabel mogelijk op het gras, met een bundeltje van haar … Lees verder →

De rivier verbreedde zich, de tunnel verwijdde zich, het bruisen klonk zachter, het leek ook lichter te worden. De meisjes liepen stug door, hun hoofden gebogen, kijkend naar waar ze hun voeten neerzetten. Ik probeerde, zonder me naar het water … Lees verder →

De vloer van de gang liep naar beneden, alsof we op weg waren naar een onderaardse wereld, een onderwereld, het was een woord dat ik nooit gehoord had maar wat nu bij me opkwam. "Ik vind het eng," zei Roosma. … Lees verder →