Auteur Archief: Hella
131 – overal ogen
In de weef moest ze een ruzie beslechten tussen Tikman en een andere jongen, zodat ik Hemrenzijdank mijn aankopen zonder toezicht kon uitpakken. De flesjes stopte ik meteen in de kluis. Toen ik me voorover boog, voelde ik de munt … Lees verder
een boekje over rouw
Nadat ik zo dom was geweest om naar Politiek24 te kijken en met eigen ogen te zien dat ook Sigrid Kaag een narcist is, werd ik de volgende dag nog woedender. Want oh, zij had de Morele Lat zó hoog … Lees verder
130 – naar de warenmarkt (2)
"Ga anders een keer mee naar het meer," zei het rietmeisje. "Mag dat?" vroeg ik ongelovig. "Dispensatie vragen," zei ze. Wat een idee. Ik werd er helemaal opgewonden van. Het meisje lachte en zei: "Koop je nog wat vandaag?" Oja. … Lees verder
129 – naar de warenmarkt
Ik keek uit over de haven, zag een paar van die mooie koopmansschepen liggen, en onderscheidde ik Wyda Moor, daar in de verte? Ik dacht opeens aan mijn schild, dat nu al jaren achter mijn waskast schuilging, en aan het … Lees verder
128 – naar school (2)
Twee jaar later ging Bo, dat voelde toch heel anders. Letifam zag het aan me, of tenminste dat het me veel deed, ze zei begripvol: "Einde van een tijdperk hè? Van nu af aan groeien de kinderen steeds verder van … Lees verder
127 – naar school
Mia was als eerste aan de beurt om naar school te gaan. Ze kreeg precies zo'n kralenstaafje mee naar huis als we in Dunkitaba hadden gehad, alleen met twee mooie kralen in plaats van een. Ik had de school vanaf … Lees verder
126 – jeugd in de weef
Ik glimlachte nog even naar Blufam en ging met het kind naar beneden. Burman en Bo speelden met de blokken die Letifam voor ze had gemaakt. Het moederschap spoelde weer over de vreemde nieuwe gedachten heen, het brein hoefde geen … Lees verder
125 – niet geloven
"Er zijn mannen," zei Blufam, "die het niet eens zijn met … die niet geloven in de Grote Hemren, die er tegen zijn dat Tweede Meisjes … die opkomen voor ons, voor vrouwen …" Het was me zo wezensvreemd dat … Lees verder
124 – hoogverraad
Ieder jaar probeerde ik – onopvallend – te zien waar de Tweede Meisjes precies verdwenen, en nooit lukte het me. Ieder jaar dacht ik aan de laatste keer dat ik de glazen korreltjes had uitgestrooid, en de haaks op elkaar … Lees verder
123 – het stadsfeest
In die eerste jaren had ik niet het gevoel dat het streng was, het regime in Lopweteka. Of tenminste in Barraspira. Het was zelfs minder streng dan in DunKitaba: je haarkleur maakte niets uit, een sluier hoefden we niet te … Lees verder
