Auteur Archief: Hella

Folker zat achter een tafel, zijn grimmige blik op het strand gericht. Hij keek op toen de muzikant ons binnenliet en wees ons een zitplaats. Ik voelde me zoals ik me had gevoeld toen ik met Pucima naar Hebotva ging … Lees verder →

Als donkere regendruppels klaterden de tonen over de gang en naar mijn verbijsterde oren. Puciva kwam naast me staan. Hij leek minder verrast dan ik, had hij al eerder Muziek gehoord? Ik moet het met een hoofdletter schrijven, het leek … Lees verder →

Ik stond voor het raam dat uitkeek over het eiland. Het woord registratie klonk me een beetje onprettig in de oren en ik dacht opeens weer aan mijn spiegelhanger. Steels hield ik hem omhoog tot ik Folker in beeld had. … Lees verder →

Een hele kluwen wachters stond op het strand, een paar liepen nog het eerste stuk van de loopplank op om dan geschokt en kokhalzend om te keren. Verderop zagen we ze via de touwen weer bij de rotsen opklimmen. Na … Lees verder →

Rennend legden we het laatste stukje af naar de loopplank van Voocklama, die veel langer en hoger was dan die op Qlusewar. Ook hier zo'n toegangspoort, met een oude man die onze driehoeken controleerde. "Ze zitten achter ons aan," zei … Lees verder →

Woorden schoten tekort om dit allemaal in kort bestek aan Puciva duidelijk te maken maar hij haalde de essentie er meteen uit. "Wat is nu je reisdoel?" De Rots, wilde ik zeggen maar hij bedoelde echt nú. "Voocklama." "Dat komt … Lees verder →

Hij was uitgehijgd en ging zitten op een rotsrichel. "Ze zitten achter je aan," zei hij. Ik deed mijn draagzak af en ging naast hem zitten. Ik voelde zijn warme, rustige aanwezigheid. "Ik heet Puciva," zei hij. Verrast keek ik … Lees verder →