Auteur Archief: Hella

Terwijl de voorhang weer ondoorzichtig werd, zag ik in een flits schild en draagzak voorbij schieten toen de uil opsteeg. Puciva keek door de kijker en zei: "Ja! Daar gaat ze!" Ik dacht bij alle uilen automatisch aan 'hij' maar … Lees verder →

We schrokken op toen dezelfde schrille vrouwenstem weer riep: "Murk!" Avondeten, zij wel. Ik stond op om door de kijker te kijken. In de verte, op de zee, zag ik … ik geloofde mijn ogen niet. "Kom eens, kijk jij … Lees verder →

Vlug terug door de voorhang, ik zat nog na te hijgen van haast en opwinding toen er buiten voetstappen klonken. Stemmen hoorden we ook maar verstaan konden we ze niet. De mensen op Morck - misschien waren het alleen deze … Lees verder →

Ik begon Puciva te vertellen over alles wat ik had meegemaakt met uilen. De goede uilen op Schorre Clif, de uil die Otta had vermoord, de uil die de broer van Gladefam had gedood, de uilen langs de Heerweg, de … Lees verder →

Ronde hutjes waren het, halve ronde bollen, bedekt met veren, omringd door een krans van klimopachtige planten, en voorzien van een ingang met een voorhang. Bovenop de middelste hut, die ook iets groter was dan de andere, was een uitsteeksel. … Lees verder →

We wilden afdalen om in de richting van die hutjes te lopen, maar een uil dwong ons met kalme vleugelslag de andere kant uit. We moesten omlopen via het strand, zoveel was duidelijk. Van het eiland zagen we niets zo, … Lees verder →

En toen opeens mauwde Kuuksi keihard, zo'n mekkermauw, alsof ze een vogeltje zag. Achteraf kan ik er wel om lachen. De lucht werd bijna helemaal verduisterd door een enorme vlucht grootuilen. Een paar landden op het strand, pikten aan de … Lees verder →

En opeens wist ik wat Kuuksi bedoelde. Dronken, lachende uilen … Het was onze enige kans. Ik deed de zaadjes in mijn spiegelpotje zodat ze meer voor het grijpen waren, deed ook de Hemrond in mijn broekzak en pakte de … Lees verder →