Categorie archief: feuilleton

Het was een rare mistige dag, alsof de hele wereld in Graysaflu gedompeld was. We hulden ons in onze warme mantels. Kuuksi sprong vanaf de grond bovenop de draagzak, het was haar kennelijk te koud aan de pootjes. Hoe ver … Lees verder →

Als Roosma zei: "Dit is mijn dienares," werd er naar mij niet eens omgekeken. Af en toe verscheen er, vlak na zo'n inspectie, een vaag iemand die kleine kaartjes uitreikte, met de Rondweg erop getekend. "Spring van de brug," zei … Lees verder →

We gingen weer op pad. Het was opvallend hoe de meeste reizigers – lopend, te paard of kameel – naar het noorden gingen. Maar een heel enkele keer kwam ons een kar tegemoet, meestal volgeladen met goederen, in kisten of … Lees verder →

Wie Rots zei moest ook Pyc zeggen. Ik vervolgde: "Er zijn mensen" – hoe had Blufam het ook weer geformuleerd – "die het niet eens zijn met … die niet geloven in de Grote Hemren, die er tegen zijn dat … Lees verder →

Mijn eigen brandmerk schrijnde. Waarom, waarom zo'n teken, als het blijkbaar algemeen bekend was? Omdat de verzetters boven alles eerlijk wilden zijn, onder eigen naam en met open vizier? Maar tot welke prijs? Doodsbang, met neergeslagen ogen, ging ik Roosma … Lees verder →

Helvarbarra was een ommuurde stad, ingeklemd tussen Heerweg en Helvarderaflu. De muren en torens oogden minder rijk en feestelijk dan die van Barraspira, eerder streng en oorlogszuchtig. Maar dat moest misschien ook, voor een grensstad aan de Heerweg. De bewaking … Lees verder →

Nu was het niet ver meer naar de grens. Vlak voor Helvarbarra vonden we onderdak in een mooie herberg. We hadden een kamer met twee bedden voor ons samen en we konden de was laten doen. Leunend tegen mijn bedrol … Lees verder →

We waren net buiten de schaduw van de Heerweg. Ik spreidde de kleren uit in de zon en ging naast haar zitten. Zou ik hier mijn eerste woorden durven opschrijven? Maar nee, het leek me te druk. Roosma had haar … Lees verder →

Het bleek te optimistisch gedacht dat we vandaag de grote brug over de Helvarderaflu zouden bereiken. Voor de nacht vonden we weer onderdak in een Hemra, waar ik tenminste niet op de grond hoefde te slapen. Wel was het druk … Lees verder →

"Ik hoop dat we vandaag de Helvarderaflu oversteken," zei zij. Maar dat bedoelde ik natuurlijk niet. "En daarna?" "Helvarbarra, de grens …" Met een schuldig gevoel dacht ik aan de kaart, nu onderin de draagzak, vast helemaal verfrommeld. Toen we … Lees verder →