Heldenreis

Dit herinner ik mij als een schitterend boek. Het kwam oorspronkelijk uit in 1959, en toen was reizen door Oman nog echt een ontdekkingsreis door onontgonnen gebied. Geen wegen, dus ook geen auto's. Meereizen met de bedoeïenen of met de zeelui. We hadden destijds een kalender met foto's van vroeger en nu, en ik betrapte me vaak op heimwee naar vroeger. Hoewel ik ook vaak bewust dankbaar was voor de zegeningen van de moderne tijd, zoals schoon water en airco. Toen wij er woonden (1990-1994) waren er nog wel mensen die het oude leven leefden, zij het al wel mét een Toyota pickup truck en van staatswege uitgereikt drinkwater. Ik denk dat dat nu zo langzamerhand wel helemaal verdwenen is.
Ik sla het boek open en ontdek nog een paar rial!

Thesiger heeft nog een ander boek geschreven over The Marsh Arabs, een volk in Irak dat op kleine eilandjes woont, ik kon me opeens voorstellen hoe de Friezen heel vroeger op hun terpen woonden temidden van overstromingen. Die bevolkingsgroep is onder Saddam Hussein gedecimeerd. Dan rest alleen nog zo'n boek.
Dit hoort ook gewoon in de boekenkast.

Ik kan me niet meer herinneren hoe ik aan dit boekje kom. Where Time Stood Still – A Portrait of Oman is een afgeschreven biepboek en er staat behalve WITHDRAWN geen stempel in. Maar wel een nummer op de rug dat een Dewey-nummer is, en dan moet ik het haast wel in Aberdeen op de kop getikt hebben. Voor mijn boek over Oman heb ik er in elk geval gebruik van gemaakt, en dat heb ik in Schotland geschreven. Het is een schilderachtig boekje over Oman vóór de komst van de huidige Sultan. Toen was het een van de meest achtergebleven landen ter wereld, interessant voor iedereen behalve voor de inwoners. Ik blader erin en denk: dit moet ik eens herlezen. Het moet uit de expatlevendoos en in de boekenkast. Zo veranderen dingen.

Aanvankelijk hadden we deze boekjes niet, ze kwamen uit in 1992. Dus eerst gingen we op wadi samen met anderen, en met de gedetailleerde kaarten van de topo-boys. Trektochten door een ongerept land, zonder voorzieningen, dus álles mee: eten, drinken, slaapgerei, benzine. En gewoon met de baby, nu ik bijna de oma-leeftijd heb bereikt denk ik wel eens: zou ik dat nu nog doen? Zou het nu nog zo veilig zijn om dat te doen? Want bang ben ik nooit geweest.
Kindje sliep achterin de auto, wij op kampeerbedjes met klamboes ernaast. (Ik schreef er al eens over.) Als we soms in een dorpje verzeild raakten, was kindeke meteen voorwerp van bewondering, aaien, en snoepjes geven. Ik voelde me zelf als moeder-mens ook veel geaccepteerder dan als los blond vrouwmens.
Onvergetelijk alles. En toch de boekjes ook maar bewaren.

Het is half in het Engels, half in het Arabisch, dit boekje over de ante-natal clinic. Waar we met diverse vrouwen-van werden voorgelicht over bevalling en moederschap. Het was heel gezellig, ik zat er tegelijk met twee andere Nederlandse vrouwen, onze dochters zijn vlak na elkaar geboren, ideaal voor het speelgroepje later. De voorlichting was op Engelse leest geschoeid, toch wel anders van opvatting, gelukkig waren er zat andere Nederlandse moeders om mij te vertellen dat "wij" dingen heel anders deden.
Omdat ik een oudere primipara was, moest ik ook op controle in het Royal Hospital, daar heb ik al over geschreven. Kindeke is daar ook geboren, maar na een dag mocht ik naar de PDO-kliniek om me heerlijk te laten verwennen en te genieten van dat wondertje in haar wiegje.

Dit waren de boekjes waarmee wij in 1990 naar Oman vertrokken. Aanvankelijk was ik van plan om serieus Arabisch te leren, maar dat is er niet van gekomen. De cultuurschok was té groot, ik was meteen zwanger, en iedereen sprak immers Engels, behalve dan in de hele diepe binnenlanden. Shukran is het enige woord dat is blijven hangen.
De Introductory Guide geeft wat algemene info over hoe je te gedragen en te kleden, adressen van doktoren, tandartsen en ziekenhuizen (kindeke werd geboren in het Royal Hospital), en dan oneindig veel adressen van winkels en wat er te koop is. Eigenlijk niet langer zinvol om te bewaren, en toch kan ik ze niet wegdoen. Ik kan me steeds moeilijker voorstellen dat ik al die avonturen heb beleefd, dat dat dezelfde persoon is in dezelfde huid.