Heldenreis

Een van de allermooiste gedichten die ik ken is Openbaring is Verschrikkelijk van David Whyte.
Een goed gedicht is als die geliefde die je bij je goede naam noemt, die eindelijk blootlegt wat in je smeekte om geboren te mogen worden. Bijna alle gedichten van David Whyte hebben dat. Gedichten die je wakker schudden, die je verbieden weer te gaan slapen. Ga niet weer slapen!

Er zijn wel liedjes die voor mij die rol vervulden. Veel van Joni Mitchell (waarvan helaas alleen Big Yellow Taxi in de top2000), van Aimee Mann, nieuwe nummers van Neil Young – maar de top2000 is vol van zoetigheid en tranen en verdoezeling.

We zullen doorgaan tot we samen zijn: 1400 Ramses Shaffy - We Zullen Doorgaan.

ik dank Adriaan Hendriks en Ferrara voor hun deelname aan deze schrijftop2000!

Het is zo'n gedicht dat je als puber voor zoete koek aanneemt, met de uitleg van de leraar erbij. Binnen komt het niet, je maakt immers nog deel uit van die hechte groep mensen die allemaal je naam weten, en wat die betekent.
Je – ik schrijf altijd 'je' als het te dichtbij komt – weet nog niet van die latere tijd waarin je ervaart dat nog zo weinigen je naam weten, en je soms aan je eigen naam twijfelt. Of aan wat die nog betekent. Je hoopt dat het bestaat, dat zomaar iemand opeens de verlossende naam noemt waardoor alles op zijn nieuwe plaats valt, en alles opnieuw kan beginnen. Dat iemand je bij je diepste naam noemt, die je ook dan pas als de jouwe herkent.
Succes is een keuze, geluk is een keuze, liefde is een keuze. Maar je wilt zo graag nog eenmaal gekozen wórden.

1366 Weather Girls - It's Raining Men

Wat ontroert er zo aan Jonge Sla? Is dat het beeld van die dappere, frisgroene blaadjes die zich moeten gaan verweren tegen winter en wormen? In hun vochtige bedjes nog zo veilig als baby's, en toch zoals wij allen ten dode opgeschreven?
Ik raak niet ontroerd van jonge sla, ik raakte ontroerd als ik in de tuin de eerste scheutjes narcis en tulp na de winter hun grote duw omhoog zag beginnen. Alsof je er zelf moed aan ontleent, en geloof in de orde der dingen. Dat het allemaal goed gaat in de natuur. Wat natuurlijk niet zo is: in Schotland kwamen de hertjes haphaphap alle tulpen opeten alsof het snoepjes waren.
Ik ben geen tuinier, en heb maar weinig tuinervaringen – al had ik thuis mijn tuintje met tuinkers – om poëtisch over te worden, maar dat is het enige wat ik mis op mijn balkonnetje: die eerste tekenen dat de winter toch echt vergangen is. Tja, en dat staat natuurlijk weer niet in de top2000, terwijl ik er toch zo'n mooie tweede stem op weet.

1012 Ella Fitzgerald & Louis Armstrong - Summertime

Op welke leeftijd zeg je zulke dingen, als je voor de spiegel staat? Dat van die rimpels en die krullen, wanneer ga je dat opmerken? Ik herinner me een jongen uit de zesde, die tegen mij zei: Hella, je hebt een onderkin! Dat is dus sinds mijn twaalfde niet meer goedgekomen.
Dat van die hond, die poezen en de keutels van de geit klinkt nogal Pippi Langkouzig, in elk geval als van een jonger kind dan zij die zegt dat ze een vrij beroemde man wil. Die wil ik trouwens ook en kijk hoe oud ik ben, ik zag Gerard LeNorman voorbijkomen en vond hem schattig.
Ik dacht altijd dat ik mild en wijs glimlachend op een bankje in de avondzon zou zitten, samen, dacht ik, en dat dan alles toch nog goed gekomen was.
Nu weet ik dat je oud alleen maar meer jezelf wordt, teruggedroogd tot de essentie. En met een kat op je bureau.

177 Neil Young - Old Man

Al tijdens het leven zie ik een Stairway to Heaven voor me – typ ik, en wil de fout verbeteren, want ik bedoelde 'tijdens het lezen' van het gedicht van Lucebert. Maar tijdens het leven is ook waar, net zo waar als wat hij schrijft, dat je heel soms die weg even ontwaart, hem dan wilt vangen op poëtische wijze – met dat beeld van verlicht water in je achterhoofd – en dat dat niet kan, juist doordat je een mens bent, met de gebrekkige communicatiemiddelen van de taal.
Een stenen of vloeibare engel heeft geen woorden nodig, als die de weg gaat wordt hij de weg, straatweg of waterweg, wordt de weg zoals de weg is, met stenen en dieren en vogels. Wij worden héél soms, even, de weg.
Ik heb een spreuk van Rumi hier hangen: whatever purifies you is the right path. En dat is geen trap naar de hemel, alsof up! up! de enig juiste richting is. Dat is een weg door de wildernis, met af en toe een glimp van verlicht water. Een heldenreis wel.

3 Led Zeppelin – Stairway to Heaven

Ik houd wel veel van Leo Vroman, hij ontroert me op tv en in zijn dagboeken, al heel jong had ik zijn Brieven uit Brooklyn, 30-12-75 staat er voorin, ongetwijfeld gekocht in Groningen, waar wij ieder jaar in de kerstvakantie een dag naartoe gingen. Maar dat is een ander verhaal.
Ik lees dit gedicht en denk: het zal allemaal wel. Het kind is ziek en ik maak me zorgen, dat krabbelt aan de schrijfgeest, dat maakt wat van levensbelang leek verre van dat. Een gedicht, een schrijver, een lezer, en liefde. What else is new.
Niet eerlijk dit, maar zo werkt schrijven ook, het staat niet los in een parelmoeren toren, het staat met de poten in de drek en met de handen aan het kotsemmertje.
En dáár zullen wel helemaal geen liedjes over zijn. (Gedichten wel: ik ben Brahman, maar we zitten zonder meid …) Al die top2000-nummers gaan over de Grote Emoties, daarom stemmen we ook op ze. En geloof me, ik ben dol op Grote Emoties. Maar ze zijn doorprikballonnetjes en nep, eigenlijk. Feestverlichting. En dan weer door met het gewone. Daar maar gewoon muziek bij.

129 John Miles - Music