Heldenreis

Het begint nu ronduit gênant te worden (en dat zal het nog heel lang blijven ook, vrees ik): het aantal ongelezen boeken in mijn kast. Ik dacht eerlijk gezegd dat ik deze van Pat Barker (zij van de Regeneration Trilogy, verplichte kost!) wél had gelezen, het was toch dat boek over die schoolklas? Ik lees wat er achterop staat en zie dat dat niet klopt. Trouwens, ook het ongebroken ruggetje bewijst dat het ongelezen is.
Dat is nog wel even een dingetje. Paps was zo ontzettend zuinig op zijn boeken, dat hij paperbacks met twee handen voorzichtig openhield en om een hoekje naar de letters gluurde. Uit pure dwarsigheid (veel erger is het met mij nooit geworden helaas) breek ik ze wreed open en streep en vouw naar hartenlust. Maar dat terzijde.
Met welk boek van Barker ben ik dan in de war? Of sowieso met een heel ander boek, zoals ook al het geval bleek bij The Queen and I?
Speak memory!
Voorlopig heb ik in elk geval nog genoeg te lezen.

Als je de achterkant zo leest, wil je toch niets liever dan meteen in dit boek beginnen?
Waarom heb ik het dan niet gelezen? Ben ik er ongetwijfeld in begonnen maar nooit ver gekomen?
Maar ja, het gaat over Australië, en gezien dat arme tweede boek van mij dat nu al zo lang op voltooiing wacht, moet ik alles lezen en zien wat daar speelt, want erheen reizen lijkt verder weg dan ooit.
Dus ze gaan weer terug op de plank, de Kelly Gang, niet uit vreugde maar uit … noem het maar iets. Bijgeloof? Verdriet? Besluiteloosheid?
Kan iemand me vertellen of het mooi is?

De Half Price Books is een van de winkels in Houston waar ik nog regelmatig van droom. (De andere is de Tuesday Morning, een enorme outletwinkel vol begeerlijke hebbedingetjes variërend van tuinmeubels, glaswerk, speelgoed, sieraden, tot handtassen, zonnebrillen, keukengerei en notitieboeken. Zéér anti-Kondo.)
De Half Price Books was een kolossale schatkamer van tweedehands of afgeprijsde boeken, een boekenfestijn waar je dagelijks nieuwe schatten kon scoren. Met een boek koop je ook de droom van het lezen, en hoe gelukkig je dan even zult zijn, of hoe geboeid in elk geval.
Met dit boek kwam die droom niet uit. Ik heb het nooit uitgelezen.
Ik heb een ander boek van Maitland (erfenis van paps), Stilte als Antwoord, dat ik schitterend vond. Daarom is dit altijd blijven staan. Vreugde schenkt het niet, maar als iemand van jullie me kan vertellen dat ook dit een wonderschoon boek is, kan ik het wegdoen nog heroverwegen.

Dit boek las ik nog niet zo lang geleden – nadat ik Een Verhaal van Liefde en Duisternis had gelezen – en weer blijft meer de sfeer dan het verhaal me bij. Het was een dromerig boek, over een man die na de dood van zijn vrouw op hun gezamenlijk leven terugkijkt, en een nieuw leven voor zichzelf moet uitvinden.
Tegelijk geeft het – zoals de boeken van Murakami – een fascinerende inkijk op het dagelijks leven in een onbekend land (Israel in dit geval), iets wat mij altijd een opwindender leeservaring bezorgt. Ik zou veel meer boeken uit verre landen moeten lezen, denk ik, terwijl ik net in Magdalena van Maarten 't Hart ben begonnen.

Och, wat hebben we gelachen op de biep, toen het Geheime Dagboek van Adriaan Mole uitkwam. We lazen het allemaal, het moet wel even geduurd hebben voor het in de uitleen kwam. We begrepen alle grapjes – en daarmee was ook dit weer zo'n voorbeeld van een schrijver die erin slaagt een hoofdpersoon te creëren die zelf niet doorheeft hoe grappig en sneu hij is.
Dat was dus in 1982.
En met die herinnering in mijn hoofd kocht ik in 2003 eindelijk een Engelstalige uitgave. Ongetwijfeld ook weer met het idee dat kindeke hem lezen moest, die was toen 12. Ik geloof niet dat dat ooit gelukt is, het ruggetje is nog ongebroken.
Ik denk ook niet (nu) dat een kind van dezelfde leeftijd zo'n boek zou waarderen, het was ook niet bedoeld als jeugdboek.
Ik laat hem wel staan, de herinnering is fijn, en Sue Townsend schreef nog meer leuke boeken. Die over de koningin die voor het eerst in een bibliobus komt – even opzoeken. Oja, the Queen and I. De schrijfster inmiddels overleden en the Queen nog steeds alive and kicking. Tis zonde.

Ik vind het altijd ontzettend knap als schrijvers zo in een personage weten te kruipen dat het is of je hem echt hoort praten, en denken. Dat een schrijver over het hoofd van het personage heen grapjes vertelt aan de lezer, zonder neerbuigend of betuttelend te zijn. Wat dat betreft is dit een fabuleus boek. Ik herinner me het leesplezier.
En tegelijk … is / was het een hype. En zijn zovéél boeken tegenwoordig een hype. Als je ze op het moment zelf leest vaar je mee op die hype en verhoogt dat het leesplezier (tenzij het door de mand valt als een waardeloos prul). Je voelt je even deel uitmaken van het circuit dat weet wat Goede Boeken zijn.
Maar over de tand des tijds zegt dat niets. Eigenlijk zou je ook met hype-boeken tien jaar moeten wachten. Hij zegt me niets meer, die nachthond. Geen zacht blafje hoor ik nog. Hij is nu pas echt dood.

Dit is weer zo'n schuldgevoelboekje. Gekocht wegens Pulitzer en lovende recensies, half gelezen en toch niet voldoende geboeid. Ligt het aan mij? Ben ik te dom, of is het boek simpelweg mijn genre niet? Het bladwijzertje maant me tot doorlezen. Zonde-van-het-geld trouwens ook.
Niet doen, zegt Marie Kondo. Het heeft je bij aankoop de vreugde verschaft die je op dat moment zocht. Nu schenkt het geen vreugde meer. Het is als die dure klerenmiskoop die je eeuwig in je kast laat hangen.

If you missed your chance to read a particular book, even if it was recommended to you or is one you have been intending to read for ages, this is your chance to let it go. You may have wanted to read it when you bought it, but if you haven’t read it by now, the book’s purpose was to teach you that you didn’t need it. There’s no need to finish reading books that you only got halfway through. Their purpose was to be read halfway. So get rid of all those unread books. It will be far better for you to read the book that really grabs you right now than one that you left to gather dust for years.

Maar misschien kan iemand me vertellen of het echt zo prachtig is als men zei? Dan begin ik er morgen in!

Onder Moeders Vleugels. Wat een zalig boek was dat. Het leek me zo gezellig, zoveel zussen, en dan die Kleine Huis op de Prairie-sfeer, heerlijk. Ik leende het ongetwijfeld van de biep, ik herinner me de uitgave niet meer, maar jakkiba wat heeft deze Little Women een mónsterlijke voorplaat. Dat moest toch verboden worden.
Nu maakte Joke mij onlangs attent op het bestaan van The Internet Archive, en daar staat mooi de eerste uitgave uit 1868!
Dus dit kleine monstertje mag weg, en die oude ga ik binnenkort eens lekker herlezen!
(Of zal ik hem toch bewaren, voor als het oorlog wordt …)

Ik pak The Dig van de plank, en er dwarrelt een gedroogd bloemetje naar de vloer. Meteen vraag ik me niet langer af hoe het boek precies ging, maar waar ik het las. Ik kocht het naar aanleiding van de bespreking van Anna die uit mei 2009 is. Waar gingen we heen op vakantie, dat jaar? Rome! Zijn dit Romeinse bloemetjes? Heb ik ze geplukt aan de Via Appia, net als dat ene halmpje dat nog in een doosje rust?
Ik denk altijd dat ik zo'n goed geheugen heb. Van mijn schooljaren weet ik alles nog (denk ik), en van zoveel reizen weet ik nog zoveel. Tegelijk is het een ding met enorme gaten. Zelfs een uitgebreide bespreking brengt de leeservaring niet terug, terwijl ik dit zo'n schitterend boek vond. En de zorgvuldig gedroogde bloemen brengen niets terug van de grond waarop ze groeiden.
Of misschien is dat niet erg, en gaat het er alleen om wat al die ervaringen teweeg hebben gebracht in mij. Het grote onthechten begonnen. Maar The Dig mag blijven.