Heldenreis

Ik kreeg het op mijn achttiende verjaardag van oma, De Kroeg van Groot Verdriet. De titel alleen al! Ook weer zo'n boek dat al meereist sinds de middelbare school. Het speelt in New York, lees ik achterop, dat maakt me nieuwsgierig.
Wie was ik toen ik achttien was?
Zou ik dat kunnen teruglezen in dit boek, zoals ik het teruglas bij Vandeloo?
En is het niet wonderlijk hoe de Belgen mijn vroege leestoneel bevolken? Ik kan me mijn leeslijst niet meer compleet herinneren, maar de grote drie stonden er niet op, volgens mij. Wel Bernlef, Mensje van Keulen, Monika van Paemel, Andreas Burnier. Ik herinner me een heldere koelte. Wie ik was geworden na de troebele puberjaren. Even heel zeker weten wie je bent. En dan weer kopje-onder.

Ik wist niet dat ik het al zó lang had, deze Sprookjes van Godfried Bomans. Heel kort na zijn overlijden gekregen dus. Het was erg dat hij dood was, net zo erg als vele jaren later het overlijden van Jan Wolkers. (Dat laatste was de aanleiding dat ik met bloggen begon, aanvankelijk op TrouwSchrijf. Het stukje staat in de nieuwsbrief van maart 2014.)
Ik heb toen de cd's van Rottumerplaat aangeschaft, en geen groter verschil mogelijk dan tussen die twee schrijvers.
Godfried Bomans – de intellectuele, geestige charmeur – was een bange, eenzame man op Rottumerplaat. Ze zeiden wel dat het zijn sterven had veroorzaakt, dat radeloze alleen zijn met de krijsende meeuwen.
Achterop het boekje staat, dat prins Bernard het sprookje De Engel voorlas met Kerst 1971, ter nagedachtenis aan Bomans. Dat is ook het verhaal dat ik me het best herinner. De andere moet ik herlezen. Maar ze zijn natuurlijk gewoon in mijn hart.

Rascha Peper is zo'n schrijfster die je niet kent. Die niet constant op tv verscheen om met een gekreukeld hoofd te vertellen hoe zwaar het leven was. Die gewoon schreef, en prachtig. Ik herinner me Rico's vleugels, en vooral Dooi, over die man die met zijn boot vastgevroren raakt op het IJsselmeer.
Russisch Blauw herinner ik me zo erg niet, dat ik vermoed dat ik het niet gelezen heb, gek genoeg. Waarschijnlijk gescoord bij de Slegte, op verlof, omdat ik vond dat ik meer Nederlands moest lezen, wat ik vervolgens weer niet deed, en nog niet doe. Op de een of andere manier raken zinsneden me in het Engels vaak veel meer als prachtig, als tegeltjeswaardig. In het Nederlands heb ik dat geloof ik alleen nog met poëzie.
Anyway.
Russisch Blauw mag blijven, en krijgt hopelijk binnenkort een gekreukeld ruggetje.

Dan was dit zeker het boekje waar ik mee in de war was, toen ik dacht dat ik het van een vriendin had gekregen maar het bleek van mijn ouders. De titel doet me meteen denken aan Thús is de Maggi op en Oare Ferhalen van Hylkje Goïnga, wat waren dat mooie verhalen.
Van dit boekje weet ik ook al niet meer waar het over ging, maar nog wel dat ik het prachtig vond, dat het echt zo'n in-de-roos cadeautje was. Ik moet het opnieuw lezen om erachter te komen hoe en wat. Dat ga ik ook doen, ooit.
Nee echt.

Nog drie boeken, dan zijn we door deze plank heen. Inmiddels heb ik de hele Kleine-Huisserie erbij gezet, zoveel zijn er weggemariekondood. Nu alweer een boekenfestijnboekje, en wie is die Tony Parsons überhaupt dat ik een boek van hem heb aangeschaft? Was ik soms weer met iemand in de war? Met Tom Perotta misschien? Of dacht ik dat Man and Boy iets te maken had met de film About a Boy?
Het is een merkwaardig fenomeen, zo'n Boekenfestijn. Je loopt jezelf een nekkramp langs kilometers tafels met boeken erop, je wordt een grote boekenradar die uitslaat bij alles wat maar enigszins aanslaat, om welke reden dan ook. Het voelt even feestelijk als een buffet met heerlijkheden – bijvoorbeeld de vissies aan boord van de North Sea Ferries – en je laadt je sleurmandje vol omdat het toch bijna niets kost. Maar de hersenkronkeltjes die eraan voorafgaan zijn later niet meer te ontwarren.
Dus wat denken jullie, moet ik dit "heartbreakingly universal" boek vol "killer lines on love" bewaren of zal ik iemand anders deze zalmmoot maar gunnen?

Alweer een Boekenfestijnboek. Maar oh, van Louise Erdrich. Als er een boek op mijn lijstje van mooiste-boeken-ooit staat, is het wel haar The Round House. (Staat momenteel bij kindeke, vandaar dat het nu ontbreekt in deze reeks.)
Vooral omdat we toen we in Amerika woonden ook een aantal Indianenreservaten hebben bezocht, kon ik het me zo goed voorstellen, die desolate omgeving, de uitzichtsloze leefomstandigheden, en tegelijk de sterke banden in zo'n hechte gemeenschap.
Het is zo'n wonderlijk fenomeen, dat open en vrije Amerika waar iedereen welkom is mee te smelten in de smeltkroes, behalve de originele bewonders, die vallen overal buiten.
Louise Erdrich schrijft fantastisch, heel zintuiglijk, heel ingeleefd. Ik word al blij van het vasthouden van haar boeken.

Ik heb gister geleerd dat ongelezen boeken geen achterstallige klussen zijn maar een rijke schatkamer. Dus. Ik heb geen idee waar dat idee vandaan komt/kwam, dat die boeken naar me loeren als yoghurtjes in de koelkast die haast over de datum zijn.
Rose Tremain is alweer een boekenfestijngevalletje. Ik heb ooit een boek van haar gelezen, dat ik alleen om de titel meenam uit de biep. De Torens van Trebizonde. Het was prachtig. Ik weet niet meer waar het over ging.
Ik google het en begin nu steeds meer aan mijn verstand te twijfelen: dat was niet van Rose Tremain, maar van Rose Macaulay.
Altijd gedacht dat ik een liefhebber van Rose Tremain was, en er nu achterkomen dat ik nog nimmer iets van haar gelezen heb. Of toch? Ik bestudeer de bibliografie en geloof dat ik The Way I Found Her heb gelezen.
Er zijn gewoon te veel boeken. Dat is het.
Iemand die The Road Home kan aanbevelen? Op Goodreads zijn ze er niet onverdeeld positief over.