gelachen

mole 2015-07-07 09.27Och, wat hebben we gelachen op de biep, toen het Geheime Dagboek van Adriaan Mole uitkwam. We lazen het allemaal, het moet wel even geduurd hebben voor het in de uitleen kwam. We begrepen alle grapjes – en daarmee was ook dit weer zo'n voorbeeld van een schrijver die erin slaagt een hoofdpersoon te creëren die zelf niet doorheeft hoe grappig en sneu hij is.
Dat was dus in 1982.
En met die herinnering in mijn hoofd kocht ik in 2003 eindelijk een Engelstalige uitgave. Ongetwijfeld ook weer met het idee dat kindeke hem lezen moest, die was toen 12. Ik geloof niet dat dat ooit gelukt is, het ruggetje is nog ongebroken.
Ik denk ook niet (nu) dat een kind van dezelfde leeftijd zo'n boek zou waarderen, het was ook niet bedoeld als jeugdboek.
Ik laat hem wel staan, de herinnering is fijn, en Sue Townsend schreef nog meer leuke boeken. Die over de koningin die voor het eerst in een bibliobus komt – even opzoeken. Oja, the Queen and I. De schrijfster inmiddels overleden en the Queen nog steeds alive and kicking. Tis zonde.

Dit bericht is geplaatst in autobiobibliografie met de tags . Bookmark de permalink.

5 Reacties op gelachen

  1. Liesbeth schreef:

    Ik genoot ook enorm van Adriaan! Wat hebben we toch veel gedeelde herinneringen...

  2. lethe schreef:

    Ik heb de afgelopen jaren ook de overige delen gelezen. De middelste boeken zijn heel aardig, maar de laatste twee delen (Weapons of Mass Destruction en Prostrate Years) zijn op hetzelfde hoge niveau als de eerste twee. Jammer dat het hierbij zal blijven. Tenzij haar zoon haar laatste boek afmaakt, maar daar heb ik dan ook weer gemengde gevoelens over.

  3. lethe schreef:

    Was die van de koningin in de bibliobus trouwens niet The Uncommon Reader van Alan Bennett?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *