Auteur Archief: Hella

"Je zei dat een Yiva iets goeds betekende voor de wereld," zei ik. "Maar wat heeft mijn grootvader kunnen doen? Hij heeft het met de dood moeten bekopen." "In elk geval heeft hij jouw bestaan mogelijk gemaakt," zei Clarma. "Door … Lees verder →

Kuuksi lag vlak voor de deur, bovenaan de trap. Een leeg zakje van verfomfaaid bont, hier en daar plakkerig van bloed. Ik schoof mijn handen onder haar – zo licht was ze – en droeg haar naar binnen, legde haar … Lees verder →

Haat, angst, verdriet. Uit mijn ogen rolden tranen, mijn vuisten balden zich. Kuuksi nam een lebbertje uit de fontein en sprong op mijn schoot. Het was of ze lachte van binnen. Verbaasd vroeg Tiarva: "Wie is dit?" "Kuuksi," zei ik. … Lees verder →

"Mijn moeder mocht niet mee. De Opperva vond het niet goed." Iets wat voelde als gewelddadigheid stroomde via onze handen naar mijn hoofd, iets verscheurends, bloederigs. Ik probeerde uit te rekenen wie die Opperva was geweest. De vader van Hebotva … Lees verder →

En mijn tante had wit haar. Niet grijs was ze, maar wit, net als haar wenkbrauwen en wimpers. Dat moest nog een extra reden voor mijn grootvader zijn geweest om haar het land uit te smokkelen. Haar schrikachtige blik bleef … Lees verder →

We wilden net de markt verlaten toen een hijgende jongeman Clarma aan haar mantel trok. We draaiden ons om, en ik schrok. Het was alsof Bo daar stond. Kon dit … was dit … een achterneef van mij? "Ik ben … Lees verder →

Bij nader inzien deed ik toch maar mijn hele buidel om, wie weet wat er kon gebeuren. Ik kreeg een cape van Clarma in een diep donkerblauwe kleur. Ze trok de capuchon tot bijna over mijn ogen en daar gingen … Lees verder →

Ik was alleen toen ik wakker werd, geen Clarma, geen Kuuksi. De wateremmer stond bij de tafel, op de tafel een kom, een waslap, zeep. Ik waste me, trok een schoon hemd aan, ging zitten wachten bij de tafel. Waar … Lees verder →