Categorie archief: schrijftop2000

Ik herinner me dit gedicht nog wel van de middelbare school. Dompie moest lachen om dat stervend paard, dus wij ook. Hij had een allerliefste vrouw, en wij geloofden ook nog heilig in het wonder van de liefde, al werkte … Lees verder →

Eigenlijk kende ik deze uit mijn hoofd: When I'm dead my dearest, sing no sad songs for me … Dat was al in mijn melodramatische middelbareschooltijd een van mijn favoriete gedichten. If thou wilt remember, and if thou wilt, forget. … Lees verder →

Hij kan het niet zeggen, die arme Gorter, maar de bruid kon het wel. Die schuimende, vitalistische liefde, ik weet wel dat ze gedoemd is te vervagen, dat er in dat gedicht ook al de tekenen van een einde zijn … Lees verder →

Poeh, dit is geen gedicht voor watjes. Op de rand van je grot zou je er zomaar gek van kunnen worden. Maar ach, die wildernis van jong gevoel ben ik wel voorbij gegroeid, zou ik denken. Ik droom er nog … Lees verder →

Ik heb de witte waterlelie lief, maar meer nog de koele vijvergrond waar het allemaal vandaan komt. De bron waar alles wat ik meemaak en tot me neem wordt omgevormd tot die mooie bloem die schijnbaar moeiteloos op het water … Lees verder →

Ach, ik heb wat afgeweend om liefde die niet is ontloken, en om mijn harte dat niet werd verstaan. Misschien is het ook wel ijdele hoop, iemand te vinden die je hart zou willen begrijpen, in plaats van het na … Lees verder →

Dag krinklend winklend waterding, wat klink je poëtisch als een gorgelend beekje, wat muzikaal ben je, wat passen je woorden mooi bij de natuur die je omringt, en wat zou ik een liedje willen kennen dat ook zo druppelt en … Lees verder →

Ach die arme man, in het donkere woud. Wat was er gebeurd dat hem zo van zijn levenslust beroofde? Welke adder, welke draak vrat aan zijn borst? (Is Harriot een meisjesnaam, vroeg ik mij nog af, weten jullie dat, Neerlandici?) … Lees verder →

Och wat is hij braaf, die Jantje. Tegenwoordig vinden we hem een geïndoctrineerde slijmjurk in plaats van een voorbeeldig kind. De opvoeding van tegenwoordig is gericht op zelf nadenken, zelf beslissingen nemen. Toch? Alleen is zelf nadenken niet zo makkelijk … Lees verder →

Dat je als vader zo'n sterk godsvertrouwen hebt, dat je zo'n gedicht kan schrijven over het doodgaan van je kind. Onvoorstelbaar. Het is iets waar je alleen na lange innerlijke groei toe kunt komen, stel ik mij voor. Of waren … Lees verder →