Categorie archief: schrijftop2000

De idioot in het bad is een overbekend gedicht en toch wordt het geen cliché, niet zoals Denkend aan Holland dat een nachtwachtkoektrommeltjesgedicht geworden is. Wat dit gedicht zo ontroerend maakt, is dat het zo diep gaat. Diep, zoals een … Lees verder →

Bepaald geen gemakkelijk gedicht vandaag. Moest zelfs even opzoeken wat Thebe ook weer was. Maar wat is het een krachtig beeld, van dat ondergronds geburchte, en dan aan het eind die vale trappen naar het dagelijks licht weer op. Het … Lees verder →

De achttien doden is een indrukwekkend gedicht, dat niemand meer zo schrijven zou. Alles gaat nu mondjesmaat, en wie in andere landen zo voor het peloton komt te staan – of erger – helpen wij maar niet, want het is … Lees verder →

Denkend aan Holland, wat heb ik het vaak als gedichtskelet gebruikt voor feesten en jubilea, zelfs voor Sinterklaas. En de stem van het water was een van eerste bioscoopfilms die ik zag. Maar het gedicht op zich zegt me niet … Lees verder →

Over het gedicht van Slauerhoff schreef ik in 2001 een column: Slauerhoff heeft het mooier gezegd. ‘Alleen in mijn gedichten kan ik wonen.’ Terwijl het huis om mij heen werd afgetuigd als een kerstboom, bleef ik thuis in mijn verhaal. … Lees verder →

Toen Harmke nog heel klein was, groetten wij 's morgens ook de dingen. Ik pakte haar uit bed, en liep met haar op de arm haar kamer rond. Langs de beesten, de borduurwerkjes, de lamp. Langs het raam en wat … Lees verder →

Dit is een van de mooiste gedichten over schrijven en creativiteit die ik ken. Het beeld van die vijver, de bron waaruit het allemaal opstijgt, het beeld van het kunstenaarskind dat veel beter weet dan je rationele zelfje waarover je … Lees verder →

Die tweede strofe kende ik van buiten. En van binnen. O, laten wij maar zacht zijn, en maar niet het trotse hoge woord van liefde spreken, want hoeveel harten moesten daarom breken onder de wind in hulpeloos verdriet. Tenminste, zo … Lees verder →

Ispahaan – het verhaal is bekend, misschien wel over de hele wereld, van de dood waaraan met niet ontsnappen kan. Maar dat wetende, moeten we toch zoveel mogelijk gaan zien van de wereld. En als die – zoals nu – … Lees verder →

Wie kent niet de Dapperstraat? Ik heb het gedicht zelfs in mijn autobiolessen gebruikt, als basis voor een eigen sonnet. En toch is het bijzonder, een gedicht over de onbijzonderheid van geluk. En dat daar een zekere mate van dapperheid … Lees verder →