Ik heb de witte waterlelie lief, maar meer nog de koele vijvergrond waar het allemaal vandaan komt. De bron waar alles wat ik meemaak en tot me neem wordt omgevormd tot die mooie bloem die schijnbaar moeiteloos op het water drijft. Daar in de diepte is wie ik echt ben, wijds en prachtig is het daar, ik kan er rondzwerven als door een onbekend land.
Maar soms is ook de oppervlakte fijn, het niet-denken, het vrolijke, het onbenullige. Anders raakt de diepte troebel en duf, er moet af en toe in het water geroerd en geplonst. Dus kom maar op met de herrie!
de witte waterlelie
Dit bericht is geplaatst in schrijftop2000. Bookmark de permalink.
Ik vond dit gedicht geschikt voor een haiku.
Joe Cocker
You are so beautiful nr: 518 in 2012
http://ferrara-victoriene.blogspot.nl/