Categorie archief: feuilleton
gezeik
Lieve lezers, ik neem even pauze. Ondanks alle middeltjes die ik heb geprobeerd krijg ik de blaasontsteking er niet onder, en de verschillende smaken antibiotica kunnen lang niet allemaal bij de overige medicatie. Al met al een gekwakkel van jewelste, … Lees verder
293 – op weg naar Barra
Ik liep tot ik niet meer kon, het gekras van mijn ijzertjes verraderlijk hard in de doodstille, koude nacht. De maan verzilverde de ijshellingen, ik was naar het zuiden afgedwaald, dat moest anders, maar ik kon niet meer. Ik kon … Lees verder
292 – zo snel mogelijk hier vandaan
Geluidloos zweefde de witte uil naar me toe, hij landde naast me. Meteen was ik wakker, en met de tegenwoordigheid van geest die je opdoet als vervolgde, grabbelde ik in mijn buidel naar de straalzaadjes en hield de uil mijn … Lees verder
291 – gevangen?
(met excuses aan de lezers: van de hitte helemaal vergeten dat het woensdag is!) (wel 2 nieuwe afleveringen geschreven vandaag) Ik zag hoe hij zich bukte en iets opraapte: een witte veer. En nog een, en nog een. Ik plukte … Lees verder
290 – geland of gevangen?
Mijn uil had zijn opdracht volbracht, ik grabbelde in mijn draagzak naar een schrijfstift om een briefje aan Pauma te schrijven. Van Yima voor Pauma, dank! Meer wist ik niet te schrijven, mijn gedachten waren bij Bo. Natuurlijk kon Pauma … Lees verder
289 – over de Heerweg
"Pauma? Wie is dat?" Ach natuurlijk, Bo was toen nog veel te klein om het zich te herinneren, die spectaculaire vlucht van Schorre Clif naar Wyda Moor. Bo en Mia elk met hun eigen kinderharnasje, ik alleen. Wat een vertrouwen … Lees verder
288 – een boodschap
"Weet jij waarom Signada zo gevaarlijk is?" vroeg ik aan Bo. Fluisterend, omdat ik nu al bang was dat iemand ons kon horen. Clarma had het niet geweten, of tenminste geen antwoord gegeven op mijn vraag. "Ik heb gehoord dat … Lees verder
287 – lopen en hopen (2)
De grond was nog steeds hobbelig en glad, maar met de ijzertjes en ons verlangen om warm te worden haalden we toch een behoorlijk tempo. Op een gegeven moment hoorden we opnieuw het nu al bekende geluid van een regiment … Lees verder
286 – lopen en hopen
"Ben jij daar langs gekomen op je paard?" vroeg ik. "Ik volgde de Rondweg," zei Bo. "Ik ben er in de nacht héél hard overheen gegaloppeerd." Ik hoorde aan zijn stem dat zijn gezicht straalde. Ik hoorde mijn kleine Bo … Lees verder
285 – de weg naar het westen (2)
De eerste horde die we te nemen hadden was de Heerweg. We moesten hem kruisen, morgen of overmorgen. Grote kans dat er daar extra naar ons uitgekeken zou worden, of zelfs dat we zouden worden opgewacht. Reden temeer om nu … Lees verder
