Categorie archief: feuilleton
57 – nog was alles goed
Als Ma Bo op schoot had, keek ze altijd even nauwkeurig naar zijn hoofdje. Het was nog steeds glad en bruin maar als je er overheen streek voelde je toch iets van dons. Ik wist niet of Jonnama wist van … Lees verder
56 – de draagzak
"Van Storma?" vroeg Pucima. Ik knikte. "Het zou handig zijn als je veel meer in zo'n draagzak kon bergen," zei Pucima. "Als je als jonge moeder naar de markt moet ofzo," voegde ze eraan toe. Alsof ik opeens een gezaghebber … Lees verder
55 – Storma 7
Het was Adirema's taak om de dood van de oude Verteller aan iedereen te verkondigen. Ze begon in het Palast om van daaruit heel Dunkitaba op de hoogte te stellen, te beginnen bij mijn vader die de grafsteen moest maken. … Lees verder
54 – Storma 6
Ik hees Bo van mijn schouders, hij was klaarwakker en keek naar het dansende vlammetje van de kleine olielamp. Storma woog minder dan hij, ze voelde als een vogeltje toen ik een arm om haar heensloeg, haar een beetje opzij … Lees verder
53 – Storma 5
Na zes manen begonnen Bo's krulletjes uit te vallen, ik vond ze in zijn bedje, ik stopte een lokje in een van de opengewerkte kralen van mijn ketting. Glad en kaal als een houten kraal werd zijn hoofdje, zijn snoezige … Lees verder
52 – Jonge Hoge Ma
Hebotva droeg steeds meer bestuurlijke taken over aan mijn man, of ze deden dingen samen, zoals ik nu vaak samen met Ghemma de vrouwen ontving die om raad vroegen. Zo leerde ik dat de meeste vrouwen – omzichtig en voorzichtig … Lees verder
51 – weelde
Na het bezoek van Pucima braken er betere tijden aan. Mijn man keerde terug in ons bed, mijn lichaam begon weer naar hem te verlangen. Ik vroeg niet waar hij was geweest. Ik deed een bepaald gedeelte van mijn binnenste … Lees verder
50 – het kind 3
"Ga eens staan?" Stram als een oude vrouw kwam ik overeind en zette mijn blote voeten op de vloer. Pucima legde Bo op het bed. Ze deed twee dubbel gevlochten banden over mijn schouders. "Het is een draagzak. Nu kan … Lees verder
49 – het kind 2
Na een lange dag vol pijn, die ik maar half bewust meemaakte, werd kleine Bo geboren. Het voelde alsof ik helemaal werd opengereten, en alsof hij alle leven die ik in me had, voor zich opeiste. Het kleine wezentje dat … Lees verder
48 – het kind
Jonnama kreeg een zoon, kleine Roddy werd hij voorlopig genoemd, ik moest haast lachen toen ik hem zag, zo zag ik mijn broer terug in dat kleine ronde gezichtje. Jonnama straalde van geluk, en mijn ouders net zo. "En nu … Lees verder
