Een verjaardagsboekje voor iemand die van Rumi houdt, én van goud en blauw, en dan graag een harmonica, mooiere opdrachten zijn er niet. Laat maar weten als ik zoiets voor jou kan maken!
journey
Nikita Gill schrijft prachtige gedichten voor iedereen die wijze woorden, harten onder riemen, bekrachtiging nodig heeft. Voor dit boekje koos ik haar gedicht Journey. Waar dan zo'n ingeving om voetjes te maken vandaan komt? Ik weet het niet.
Toen moest ik nog iets met de pockets doen (bedenk opeens dat je zo'n boekje ook leuk als geldgeefverjaardagscadeau kunt gebruiken). Ik had nog meer oranje gelli prints, daar knipte ik rondjes van. De achterkant was natuurlijk bekladderd, daarvoor knipte ik afbeeldingen uit die bij de tekst pasten.
Nu nog zorgen dat ze niet in de pockets wegzakken … Uit mijn schrijfworkshopdagen heb ik nog een ikeabak vol kantoorartikelen, waaronder van die gekleurde plastic tabbladen: ideaal. Dun en sterk.
Journey
Compare your journey to no one else.
You are counties and stories already.
You are a million different words,
a million different ways.
You are forests and forest fires alike
A ship and the sea together.
The only person
you must compare
yourself with
is yourself.
Your journey
is your most powerful story.
Nikita Gill
HRB68/20 te koop voor €17,95
heroes
Het pocket accordion virus is nog niet uitgewoed. Ik maak deze uit 4 aan elkaar geplakte A4-tjes. Dus eerst weer een middagje gelli printen met image resist en sjablonen, en dan vouwen maar! Ik vind netjes vouwen nog steeds een crime en het vouwbeen (geërfd van paps) raakt al behoorlijk versleten. Maar met het resultaat ben ik elke keer blij.
Ik had al vaak gedacht bij het doorbladeren van de Tefaf catalogi dat ik iets moest doen met de prachtige tapijten die daarin staan. De kleuren ervan waren zo mooi bij deze gelli prints! Aan de achterkant van de tapijtkaartjes plakte ik het gedicht Heroes uit Wild Embers van Nikita Gill, en bij die strofen (mijn indeling) zocht ik weer afbeeldingen.
heroes
we have to heal
even from the trauma
that we thought
we would never
heal from
we have to tend
to our wounds
with water,
and love,
and the moon
and rekindle our fire
we have to treat
our broken hearts
with kindness,
the kindness
we never received
from anyone else
because if we do not
choose ourselves,
if we simply stare
at our pain
and allow it to overcome us
then we lose ourselves forever
we feed ourselves
so many stories
of princes and saviours
coming to protect us
from our monsters,
from our demons,
that we forget there
is nothing more beautiful,
more fulfilling,
than becoming our own heroes,
than saving ourselves
Nikita Gill
this being human is a guesthouse
pocket accordion from The Art of the Fold
This being human is a guest house.
Every morning a new arrival.
A joy, a depression, a meanness,
some momentary awareness comes
as an unexpected visitor.
Welcome and entertain them all!
Even if they’re a crowd of sorrows,
who violently sweep your house
empty of its furniture,
still, treat each guest honorably.
He may be clearing you out
for some new delight.
The dark thought, the shame, the malice,
meet them at the door laughing,
and invite them in.
Be grateful for whoever comes,
because each has been sent
as a guide from beyond.
Jalaluddin Rumi
transl. Coleman Barks
de cahiersteek
Het volgende experiment was de pamphlet stitch. Nu natuurlijk gelijk op zoek: hoe heet dat in het Nederlands? Vind ik een mooi document vol boekbindersterminologie en het heet dus de cahiersteek. Een schriftje, dus, met maar één katern. Ik maak mijn boekjes altijd met 9 gelli prints, dat deed ik hier ook, maar dat leverde nu opeens 16 spreads op. Ook even opzoeken: dat heet een 'opening' in het Nederlands - de twee bladzijden die men tegelijk ziet als men een boek openslaat.
De gaatjes maakte ik (tip van internet) door het hele gevouwen katern in een opengeslagen dik boek te leggen, en de priem er met de hamer doorheen te slaan. Echt boekbindersgaren had ik niet, dus ik heb borduurgaren door gesmolten waxinelichtjeswas gehaald.
Ik had nu ook naast elke gelliprintbladzij een blanco bladzij. Daarop heb ik een profielsilhouet in bijpassende kleuren geplakt, met 3 what-if-vragen. Zo is het een soort #schrijfveer-boekje geworden.
idols
Alsof het nog niet genoeg was met al die experimenten, had ik – of dat rare hyperbrein van mij – ook nog bedacht dat een dubbele harmonica misschien wel leuk was. Gewoon van papier was dat geen probleem: harmonica vouwen, gleufjes snijden, smalle harmonica erdoor en klaar.
Maar ja … kleurtjes! Ik verfde de kleine harmonica goud, en beplakte de grote met mooie paars-blauwe gelliprints. Waar het idee vandaan kwam om 'idols' te googelen – afgodsbeeldjes – weet ik niet meer, maar mooi waren ze wel. Zou daar ook een gedicht over zijn?
Verbazend.
Overál is een gedicht over. Ik gebruikte 1 strofe uit het gedicht Idols van Witter Bynner, wie kent hem niet. (het complete gedicht staat hier)
IDOLS
What surer god have I ever seen than this
Which I deliver from an earthen womb,
This idol made of clay, made of man,
This fantasy, this mute, insensate whim
Enduring still besides its maker’s dust?
These are the open eyes, the lips that speak
Wonderful things, this is the living thought
That made the man alive and alive again.
Alles opgeplakt, oh, wat werd het mooi. Nu nog even flink pletten met mijn nieuwe boekbinderspers.
En waar ik normaal altijd lapjes stof tussen de bladzijden doe, deed ik er nu (vanwege de geringe ruimte) velletjes deli paper tussen. En dat werkte niet. Alles aan elkaar geplakt, losscheuren, drama.
Alles zo goed mogelijk gerestaureerd. Nóg een euvel: de kleine harmonica verschoof, ondanks de goede vouwen. Dus gesmokkeld en plakband gebruikt.
Pfoe. Ik hoop dat ik nu weer iets makkelijkers verzin.
HRB62/20 te koop voor €15,95
de vrolijke verrijzenis van Arago
flaptekst:
Joys, een opstandig vijftienjarig meisje, zit bij haar ouders in de auto. In de Italiaanse Dolomieten duikt er plots een jonge vos op voor de wielen en de ouders verongelukken. Het meisje raakt in coma. Of is het waar dat ze gewoon opstaat? De jonge vos volgt haar en langzaam maar zeker groeit er een onvoorwaardelijke diepe vriendschap tussen hen. Haar geluk is compleet als ze een thuis vinden bij Paul Ehrenfest, de Leidse fysicus bij wie in de jaren twintig Albert Einstein en tal van andere wereldberoemde Nobelprijswinnaars logeren. Zo ook de aantrekkelijke Niels Bohr, die in staat is onmogelijke ideeën tot levend bestaan te denken.
De vrolijke verrijzenis van Arago is een verhaal over hartstocht en intens geluk, een liefdesverklaring aan het ene leven dat wij hebben
Het is allemaal reuze magisch-realistisch en diepzinnig en veellagig enzo, een boek als een toverlantaarn, en toch denk ik aan het eind: but what's the point? Wat moet ik ermee, wat heb ik nu beleefd?
Waarom kon het niet gewoon een boek zijn over Lise en haar vos, in die op zich al magische tijd van belangrijke uitvindingen? Waarom moesten die vervelende Joys en haar nog vervelender ouders er per se in? Wat voegde dat toe?
We hebben er een leeswijzer bij, en de schrijver daarvan vindt het allemaal geweldig. Er spreekt een zekere trots uit, zo van: dit heb ik er toch mooi allemaal uitgehaald! Ook de wisselende vertelperspectieven, kijk toch hoe knap. Er worden ook diverse recensies geciteerd, die allemaal gewag maken van het geraffineerde gedachte-experiment dat deze roman is, een demonstratie van ongebreidelde, springerige verbeelding, spitsvondig en vernuftig.
Eigenlijk gaat dat allemaal over de achterkant van het wandkleed: kijk eens hoe knap genaaid.
In het begin ergerde ik me aan de mooischrijverij ("de weidse helderheid die luchtig in haar hoofd suisde"). Ik ergerde me aan dat veelgeprezen vertelperspectief. Welk meisje van 15 zegt "Je weet als je vijftien bent veel dingen niet zeker"? Of "lichamelijk ongemak verdween snel op mijn leeftijd"? Of stopt een foto "in haar bh'tje"?
Ik heb niet lang geleden Strovuur gelezen, waarin een tienermeisje heel wat beter tot leven gewekt wordt. Joys blijft in het hoofd van de schrijver zitten. Ik geloof dat dat het is: de personages staan in dienst van de schrijver, in plaats van andersom. Mooi hoe ik daar alleen schrijvend achter kon komen.
das Lied vom Meer
Afgelopen weekend werd ik helemaal hyper van mezelf. Ik was met vijf boekjes tegelijk bezig: het boekje dat eerst pudding heette, toen kwal, toen puddingkwal en nu Song of the Sea, de dubbele harmonica die leidde tot een plakdrama; twee met de pamphlet stitch ingebonden schriftjes met in waxinelichtwas gewaxt borduurgaren, en nog een flapjesharmonica uit mijn nieuwe boek The Art of the Fold.
Alsof ik nog niet genoeg geleden had bij het maken van het vlechtwerkboekje was voor Song of the Sea het oorspronkelijke idee om een soort pop-up boekje te maken. Als kind had ik zo'n boek dat zich uitvouwde tot een poppenhuis met vier kamers. Maar met 9 bladzijden werden die kamers veel te smal en te donker, dus besloot ik de bladzijden halfrond af te knippen. Met de vloertjes erin leek het al meteen op een pudding. Ere wie ere: Fenna kwam met het idee om er een zeewezen van te maken.
De fantasie sloeg meteen op hol. Ik zocht een mooi zeegedicht, vond er eentje van Rilke, en printte dat in het Engels en Duits in golven op deli paper. Tentakels! Knipte waterige rondjes uit voor wat extra decoratie in de 'kamertjes' en vlocht een ophangtouwtje. De logistiek van het plakken vereiste nog heel wat denkwerk, ik moest de tentakels door de gaatjes in de vloertjes frutten, maar uiteindelijk was hij gister af, het lied van de zee. Helemaal tevreden ben ik niet: de vloertjes hadden van veel dunner papier gemoeten, het boekje is nu aan de onderkant veel te dik. Maar daar zie je gelukkig niks van als het hangt te zeewezen.
tell your story
De buren zijn hun huis aan 't opruimen (coronathuisblijfbezigheid nummer 1 denk ik), en dachten bij het opschonen van de boekenkast aan mij. (Mijn knutselkamertje ligt aan de galerij dus ze zien mij vaak bezig.) Ik kreeg een paar prachtige fotoboeken, waarvan een met 365 kunstwerken. Oh, en wat stonden er mooie afbeeldingen in voor het nieuwe boekje!
Het vorige boekje-in-opdracht (het staat op Google Drive, het is nummer HRB59) moest in blauw, paars en zand, dus ik was een hele middag zoet met gelli prints maken in die kleuren, genoeg voor minstens drie boekjes.
Ik besloot van deze weer zo'n twee-kanten-harmonicaboekje te maken, de ene kant donker, de andere licht.
Ik zocht de afbeeldingen op kleur bij de gelli prints, maar ook bij de woorden die ik inmiddels gevonden had.
tell your story
when you remain
in your own authentic
rhythm and peace
you can exist and thrive
as both a strong
and tender thing
simultaneously
like poetry
or plants
or breath, moving through the body
this is
where your power lives
Victoria Erickson
HRB60/20 te koop voor €12,95
nobody but you
Soms heb ik zin om iets nieuws uit te proberen. Wat dacht ik van een vierkant harmonicaboekje met vlechtwerk? Hè ja! Viel nog best tegen trouwens, om het een beetje netjes te krijgen. En waarom zijn er zo weinig schilderijen met violet en paars? En vervolgens de hamvraag: welke woorden passen hierbij?
Ik stuitte op een gedicht van Charles Bukowski: Nobody but you. De complete versie staat oa hier.
Ik gebruikte twee strofen.
nobody can save you but
yourself
and you’re worth saving.
it’s a war not easily won
but if anything is worth winning then
this is it.
think about it.
think about saving your self.
your spiritual self.
your gut self.
your singing magical self and
your beautiful self.
save it.
don’t join the dead-in-spirit.
