samenwerking

Geplaatst op 19 december 2020 door Hella

Omdat ik zin had om iets groters te maken van een paar goedgelukte gelli prints, besloot ik een harmonicaboekje met openvouwbare afbeeldingen te maken. Voor de verschillende etappes van openvouwen gebruikte ik origamiblaadjes en meer of minder abstracte afbeeldingen. Voor de gelli prints zocht ik afbeeldingen vooral op kleur, en dan blijken ze achteraf toch weer iets te vertellen. Iets wat ik bij Louise Glück erg mooi verwoord vond.
Nu hoefde ik haar gedicht (Averno 1) alleen nog maar te vertalen. Ik hoopte dat de Duitse vertaling mij zou helpen, maar het tegendeel bleek het geval, bij een strofe. Ik kloeg mijn nood op twitter en Facebook.

"Ik heb moeite met het vertalen van 1 strofe uit het gedicht AVERNO 1 van Louise Glück.

It is terrible to be alone.
I don’t mean to live alone—
to be alone, where no one hears you.

In het Duits hebben ze "I don't mean to live alone" vertaald als "Ich will nicht allein leben."
Ik heb het gevoel dat ze wil zeggen: "Ik bedoel niet alleen leven. Ik bedoel alleen zijn, waar niemand je hoort."
Of zou ze toch "ik wil niet / ik ben niet van plan alleen te leven"?

Wat denken jullie?"

Wat denken mensen dan heerlijk mee! De meesten vonden dat ik gelijk had 🙂 en van Red nam ik ook nog wat andere suggesties over. Zo fijn, die samenwerking!
Ik printte het gedicht in een mooie krulletter op velletjes verbrand papier.
Iets anders leuks via twitter kwam in de vorm van mooi papier en mooie kartonnen kaftjes, van Cindy Wilmink, die een huis aan het leegruimen was en zich afvroeg of ik daar soms iets mee kon. Yes please! Gelukkig kon de guillotine het dikke karton net aan om ze op maat te snijden voor dit boekje.

AVERNO 1.

You die when your spirit dies.
Otherwise, you live.
You may not do a good job of it, but you go on—
something you have no choice about.

When I tell this to my children
they pay no attention.
The old people, they think—
this is what they always do:
talk about things no one can see
to cover up all the brain cells they’re losing.
They wink at each other;
listen to the old one, talking about the spirit
because he can’t remember anymore the word for chair.

It is terrible to be alone.
I don’t mean to live alone—
to be alone, where no one hears you.

I remember the word for chair.
I want to say—I’m just not interested anymore.

I wake up thinking
you have to prepare.
Soon the spirit will give up—
all the chairs in the world won’t help you.

I know what they say when I’m out of the room.
Should I be seeing someone, should I be taking
one of the new drugs for depression.
I can hear them, in whispers, planning how to divide the cost.

And I want to scream out
you’re all of you living in a dream.

Bad enough, they think, to watch me falling apart.
Bad enough without this lecturing they get these days
as though I had any right to this new information.

Well, they have the same right.

They’re living in a dream, and I’m preparing
to be a ghost. I want to shout out

the mist has cleared—
It’s like some new life:
you have no stake in the outcome;
you know the outcome.

Think of it: sixty years sitting in chairs. And now the mortal spirit
seeking so openly, so fearlessly—

To raise the veil.
To see what you’re saying goodbye to.

Louise Glück

AVERNO 1.

Je sterft, als je geest sterft.
Anders leef je.
Kan best dat je er niet veel van maakt, maar je gaat door –
je hebt geen keus.

Als ik dit tegen mijn kinderen zeg
luisteren ze niet.
Oude mensen, denken ze-
dit doen ze altijd:
over dingen praten die niemand kan zien
om te verbloemen hoeveel hersencellen ze verliezen.
Ze knipogen naar elkaar;
hoor die ouwe, hoe hij over de geest praat,
omdat hij het woord voor stoel niet meer weet.

Het is verschrikkelijk om alleen te zijn.
Ik doel niet op alleen leven-
alleen zijn, waar niemand je hoort.

Ik weet het woord voor stoel nog wel.
Ik bedoel – het interesseert me gewoon niet meer.

Ik word wakker en denk
je moet je voorbereiden.
Spoedig geeft de geest het op-
alle stoelen ter wereld zullen je niet helpen.

Ik weet wat ze zeggen als ik niet in de kamer ben.
Moet ik iemand consulteren, moet ik
een van die nieuwe pillen tegen depressie nemen.
Ik kan ze horen, fluisterend plannen ze wie wat betaalt.

En ik wil het uitschreeuwen
jullie leven allemaal in een droom.

Erg genoeg, denken ze, om mij te zien vervallen.
Erg genoeg zonder die dagelijkse preken
alsof ik recht had op deze nieuwe informatie.

Nou ja, zij hebben hetzelfde recht.

Zij leven in een droom, en ik bereid me voor
om een geest te worden. Ik wil het uitschreeuwen

de mist is opgeklaard-
Het is als een nieuw leven:
je hebt geen aandeel in de afloop;
je kent de afloop.

Denk je eens in: zestig jaar in stoelen zitten. En nu probeert
de sterfelijke geest zo open, zo onbevreesd-

Om de sluier op te lichten.
Om te zien waartegen je vaarwel zegt.

vertaling: Hella Kuipers
(met meedenken van Red op twitter!)

HRB109/20 te koop voor €15,95

Geplaatst in gedichten, heldinne's reisboekjes | Getagged , , | Een reactie plaatsen

de serial upstager of one-upper

Geplaatst op 17 december 2020 door Hella

Een speciaal trekje van sommige narcisten is dat ze áltijd álles beter / erger / vaker / beter / groter hebben of doen dan jij. Of anders kennen ze wel een heel bijzonder iemand die in alles beter is.
Ik schreef al over die vroegere 'vriendin' die prompt half blind was als ik vertelde over reuscelarteritis, die hoge koorts had, die kanker in haar been had en haar man wou het niet geloven, die een broer had die veel erger was wie ik ook maar kende of gekend had, die het zelfs presteerde zich te verkleden toen ik in mijn wilde C&A-broekje van €15 verscheen, en die van haar had toch veel mooiere kleuren, vond ik ook niet?

Pas had ik er weer eentje. Het werd me even te veel, met al die egoïsten die zo nodig massaal naar de Action moeten, terwijl ik al haast een jaar alleen thuis zit. Deze persoon had het precies zo, nee maar echt! Alle dierbaren al een jaar niet gezien! Terwijl ik me van blogposts en twitter ettelijke vreugdevolle samenkomsten met familie herinnerde, gedurende het gehele jaar. Glashard liegen voor de zieligtetrofee. En dan als excuus aanvoeren dat de tijdlijn niet helemaal meer op het netvlies staat. Of nee, het vóelde zo.

Ze vertellen dag aan dag uitgebreid hoe geweldig ze zijn. Hoe ze zich opofferen, hoe éérlijk ze ook altijd zijn. Moreel vér boven eenieder verheven. Als iemand op twitter zielig is, sturen zij de méést meelevende teksten want zij weten precies hoe alles voelt! Maar als jij op hen reageert met iets wat ook erg is – gewoon, omdat hun tekst je eraan deed denken – reageren ze ijskoud. Want die zieligtetrofee mag alleen bij hén op het dressoir.

Ze zijn altijd zieliger, socialer, deugdzamer, verdraagzamer. Ze lijden voorbeeldig. Ik had ook zo'n tante vroeger, die sprak dan: "Maar tante Greet hoor je daar niet over." (Over zichzelf, hè.) Holier than thou, al moeten ze er glashard om liegen. Ik zou er zolangzamerhand tegen moeten kunnen maar ik merk hoe zeer het oude zeer nog steeds doet, ook al doorzie ik het mechanisme. Het enige wat erop zit, net als met alle narcisten: no contact. Blokkeren op alle kanalen. Weten dat ze je zwart zullen maken, met je zogenaamde harde oordeel. Want wie tegen de narcist in opstand komt is sowieso het kwaaie beest.

En dan jezelf weer bij elkaar rapen.

Nu eerst die documentaire van Het Verdwenen Zelf maar eens kijken.

Geplaatst in autobio | Getagged | 6 Reacties

ons echte werk

Geplaatst op 13 december 2020 door Hella

Soms verdenk ik mijzelf weleens van ADHD. Er hoeft maar een nieuw type boekje op de boekbindclub te verschijnen of ik denk: willikook! Meest recent was de Jacobsladder, waarvan ik meteen proefversie probeerde en daarvoor was het een maze book waarvan ik niet wist dat het zo heette. Het was eigenlijk precies zoals ik mijn eerste boekjes maakte, uit die mooie vierkante vellen van de Action, alleen dan niet vastgeplakt.

Ik had veel gelli prints nodig, en de kleuren waarvan er nog veel waren, zinden me wel: blauw en oranje. Ik was net een mooie tekst tegengekomen van Wendell Berry, dus die schreef ik op de bladzijden die de 'binnenkant' van het boekje zouden worden.

It may be that when we no longer know what to do
we have come to our real work,
and that when we no longer know which way to go
we have come to our real journey.
The mind that is not baffled is not employed.
The impeded stream is the one that sings.
    by Wendell Berry, from Standing by Words.

Het kan zijn dat wanneer we niet meer weten wat te doen
we bij ons echte werk zijn aangekomen,
en dat wanneer we niet meer weten welke kant we op moeten
we bij de echte reis zijn aanbeland.
Een geest die niet verbijsterd is, is niet aan het werk.
De stroom die wordt belemmerd is de stroom die zingt.
    vertaling Hella Kuipers

Pas daarna bedacht ik de golven en de poppetjes. Dingen op kleur opzoeken is mijn lievelings!

HRB 108/20 te koop voor €17,95

Geplaatst in heldinne's reisboekjes | Getagged | Een reactie plaatsen

huisjes

Geplaatst op 9 december 2020 door Hella

Nog 1 vlagboekje had ik in de maak. Na de rondjes en de blaadjes weer iets anders verzinnen: huisjes!
Nog best een klus om allemaal bouwsels in dezelfde maat te vinden, maar ook leuk. Ik maak dan een sjabloon in de vorm van een lijstje in de goede maat, en leg dat steeds op de afbeeldingen om te zien of het past.
Omslag en harmonica zijn van Liberty behang.
En dan nog weer een gedicht … er zijn best veel gedichten over huizen, dat is ook zo mooi, ik kom op het spoort van dichters van wie ik nooit gehoord had. Maar van Emily Dickinson natuurlijk wel, en dat hoefde ik nu eens niet zelf te vertalen!

The Props assist the House –
Until the House is built –
And then the Props withdraw -
And adequate – Erect –

The House support itself –
And cease to recollect
The Augur and the Carpenter –
Just such a retrospect
Hath the perfected Life –
A Past of Plank – and Nail
And Slowness – then the Stagings drop –
Affirming it – a Soul –

Emily Dickinson

*

Het Schoorhout stut het Huis –
Tot het is Afgebouwd –
Dan trekt het Schoorhout zich terug –
En Rechtop – adequaat –

Steune het Huis zichzelf –
En denke niet meer aan
De Steiger, ende Timmerman –
Het Vervolmaakt Bestaan
Heeft net zo'n Achtergrond –
Verleden van Spijkers – en Hout –
En Traagheid – valt de Stelling weg –
Een Zielis 't – die daar staat –

vertaling Peter Verstegen

Geplaatst in gedichten, heldinne's reisboekjes | Getagged | 1 reactie

Emma Donoghue – the pull of the stars

Geplaatst op 6 december 2020 door Hella

Wat een wonderlijk overrompelend boek was dit! Ik had niet eerder iets van Donoghue gelezen, ook niet haar beroemde Room, en wist totaal niet wat ik moest verwachten.

Julia Powers, een verpleegster van bijna dertig, in een ziekenhuis in Dublin, ten tijde van de Spaanse Griep en met ook nog volop oorlogsgewonden, op de afdeling verloskunde – nou ja, afdeling, het ziekenhuis ligt zó vol dat ze een kamertje hebben ingericht met drie bedden, waarop verschillende vrouwen aan het bevallen zijn, uit verschillende sociale klassen, met meer of minder ellende, met meer of minder goede afloop. In de nacht wordt haar dienst overgenomen door een non, Julia gaat dan naar huis, waar haar broer Tim wacht, die door een oorlogstrauma niet meer kan spreken, en de volgende dag staat zij weer paraat, jarig of niet. Er zijn nauwelijks doktoren, laat staan meer verpleegsters, dus ze is dolblij als een jong meisje, Bridie, haar diensten aanbiedt. Samen doen ze in de drie dagen die dit boek beslaat hun uiterste best om vrouwen en baby's in leven te houden.

Ik vond het zo wonderlijk hoe ik vanaf het begin door het verhaal werd gegrepen, terwijl het aanvankelijk niets is dan een opsomming van medische handelingen, van races tegen de klok om iemand te redden, met alle gory details van dien. De dialogen zijn zonder aanhalingstekens, dat versterkt nog dat gevoel van doorgaan doorgaan doorgaan, geen tijd om te eten of ergens bij stil te staan want dan wordt de volgende patiënt alweer binnengebracht. Er is ook nauwelijks een overkoepelende story question, en er alleen maar die overweldigende vloedgolf van leven en dood en vruchtwater en bloed en verschrikkelijk hoesten vanwege de griep. Het voelt alsof mensen totaal geen invloed hebben op hun lot, alsof de sterren uit de titel maar willekeurig aan touwtjes trekken.

En toch gebeurt er iets dat het leven van Julia doorbreekt op een ontroerende manier. Ik schreef het al op Goodreads: zelden zó gehuild bij het uitlezen van een boek.
Wat ontzettend knap, en zo totaal tegen de regels van de vertelkunst. Of misschien juist niet. Als je maar een meeslepende vertelster hebt, en een personage aan wie je álles gunt.

Geplaatst in recensies | Getagged , | 3 Reacties

based on a true story

Geplaatst op 4 december 2020 door Hella

Sommige boekjes weten maar niet wat ze worden willen. Ik heb al een hele tijd een boekje in de maak van dichtgenaaide vellumvellen voor een pianoscharnierboekje. Ik kreeg het idee om er een rommelig soort van papierroos in te doen, met woorden en beelden en lapjes en what have you. Die werden op zich erg leuk, daar niet van. Maar in zo'n envelopje verloren ze alle zeggingskracht.

Er lag nog een gevouwen witte harmonica. Vakjes uitgesneden naar het model van het boekje voor tante Yt, en ze daarin gehangen met reepjes vloeipapier. En zou het dan niet mooi zijn om op de witte kaders fragmenten van de teksten te zetten? In mijn gedachten wordt zoiets dan fantastisch. Maar kalligrafie is géén talent van mij. Heb nog geprobeerd om er papier overheen te plakken, net zoals ik dat bij tante Yt gedaan had. Maar het bleef gruwelijk en ik scheurde het kapot.
GRRR.

Er lag ook nog een witte pocket accordeon (ik maak vaak proefmodelletjes om uit te vinden hoe groot iets wordt). Daar pasten de papierroosjes precies in. Ik zocht veelzeggende zwartwitte plaatjes die een beetje aansloten op de teksten. (Het laatste is geen afbeelding, maar het luidsprekertje uit mijn kaduuke rookmelder, hoe betekenisvol wil je het hebben.)
In een nieuwe Tefafcatalogus vond ik de mooie Japanse afbeelding voor het kaftje.

woorden voorkant - achterkant

hoe ik in zijn huis beledigd werd – zo'n interessant, zo'n raadselachtig wezen
enkele minuten met stomheid geslagen – verschrikkelijke gevaren blootgesteld geweest
soms ronduit mijn mening – mijn dagboek was mijn enige vriend
jij daarentegen hebt het altijd goed gehad – men tekst en uitleg van hem zou verlangen
dodelijk verontrust en bang – wij hebben samen gehuild
de schaduw van droevige herinneringen – nooit, zelfs niet in gedachten, ontrouw
zijn dood nog deze dag – die aan de rand van de wanhoop was geraakt

HRB104/20 te koop voor €17,95

Geplaatst in heldinne's reisboekjes | Getagged | 4 Reacties

VERHASPELCOLUMN 2020

Geplaatst op 30 november 2020 door Hella

alle verhaspelingen zoals ieder jaar opgetekend uit de mond van sprekers op radio en televisie (met dank voor de ingezonden bijdragen!)

In dit horrorjaar zit er niets anders op dan jullie op sleeppad nemen langs de pandemie. Ik weet nog dat ik me - met ogen op schoteltjes - helemaal klem schrok, destijds in maart, en mij grote zorgen baarde. Wat deed dat een commotie opwaaien: lockdown, kuddeïmmuniteit, met uw welbevinden laat ik het daar niet bij.

Ondernemers gingen de fles op en gooiden het hoofd in de schoot. Voor faillissementen die aan corona gewijd werden, worden ze wel schadevrij gesteld, maar ze houden toch de knip op de beurs. Velen leiden alsnog schipbreuk en moeten vervolgens de hand opsteken.
En dan zwijg ik nog over de mensen die ons ontslapen zijn, en de afgebrande zorg-medewerkers van wie wij regelmatig een afbeeltenis zien.

Hoe we dit jaar kerst zullen vieren gaat en staat met hoe wij ons aan de regels houden. Sommigen vinden dat daarmee de grondwet in de voeten wordt getreden, maar dat slaat mij in het verkeerde keelgat. Ik zou niet weten hoe we het anders bewerk moeten stelligen. Veel van wat de viruswappies beweren is patent onwaar en schiet het doel volledig mis. Volgens hen wordt ons rook in de ogen gestrooid en zet men ons op het zere been. Volgens mij zijn zij platonische leugenaars die steeds de kont in de krib gooien. Dit blijft een heikel hangijzer, maar ik denk wel dat we hen het vuur aan de schede moeten leggen.

We zullen de handen moeten opstropen en alle zeilen bij elkaar zetten om de problemen de kop te bieden. Dat we daarvoor aan de rem moeten trekken, daar durf ik mijn hand onder te verwedden. We zien ons voor een enorme uitdaging gestald, dus laat mij open boek spelen.

Denk maar niet aan je zuurbetaalde kaartjes voor afgeannuleerde concerten, accepteer maar dat we in huis op elkaars lippen zitten en op elkaars tenen lopen en erger je niet groen en blauw. Neem bijvoorbeeld de verfkwast bij de hand en kleur je interieur in een hagelnieuwe tint (of handig dit over aan je buurman). Of loop als een jonge kieviet door de buurt die je uit je broekzak kent, daar kun je je uitlaatklep heel goed in kwijt zeggen ze. Zelf sta ik daar wat dubbelzijdig in. Het komt mij ook wat geschakeerd over.

Beschouw de plaats waar je opgetogen bent als een pleister voor toeristen en ga de bres op voor lokaal groen. Doneer aan mensen die de kachel moeilijk rokend kunnen houden, zeker met slecht weer in het vooruitschiet.

Soms zit ik fascinerend te kijken naar hoe weinig mensen beseffen hoe goed ze het hebben. Stortvloeten van geklaag lopen werkelijk de klauwen uit.
Alles staat op de schop, dat weet ik wel. Maar wat maakt de doorslag? Hebben we niet werkelijk zege gevierd als we naast de kerstboom ook wat dankbaarheid opgetogen hebben?

Geplaatst in tijdgeest | Getagged | 11 Reacties

leeservaringsverhaal

Geplaatst op 22 november 2020 door Hella

Ik las weer eens twee romans naast elkaar: de ene een recensieboek, de andere een tip op Boekperweek.
Een boek kan 489 bladzijden lang nergens over gaan, hoeveel pratende personages er ook door het beeld lopen, en een boek kan met elke zin de diepte in duiken en een diepte in de lezer peilen. Wat een verschil.

Costeloe doet in The French Wife werkelijk niets dan alle gesprekken uitspellen, ook de onbenulligste die in 1 zin samengevat konden worden. Haar personages lijken allemaal op elkaar (behalve de uitgesproken schurken), alleen de love interest is voorzien van een vastberaden kin. Om de plot – krijgen ze elkaar is de story question – kloppend te krijgen wéét je dat er iemand moet komen te overlijden, en ja hoor. Twee dode baby's, een dode jongeman en een dode kraamvrouw later is de weg voor de gelieven geplaveid. Manman, hierbij vergeleken zijn De Enige Weg en In de Storm romans met een enorme psychologische diepgang. Toch worden Costeloe's boeken gevroten en overladen met vijf sterren.

The Lost Flowers of Alice Hart is van een geheel andere orde. Gisteravond las ik het uit.
De belangrijkste momenten waarop ik lees zijn 1) voorafgaand aan de middagdut en 2) in bed, voor het slapengaan. Gistermiddag ontwaakte ik uit de dut een beetje sombertjes en moedeloos. Een stemming waar ik wel vaker door word overvallen, en meestal helpt het dan om te gaan knutselen, liefst onder begeleiding van een fijne podcast (in dit geval Een Dik Uur Ischa op de Radio). Maar het werkte niet. Het boekje dat ik onder handen had werd spuuglelijk, ik heb het stukgescheurd. Nog wel halfhartig een pocket accordion in elkaar geplakt, toen het licht maar uitgedaan om te gaan buizen.
Zelfs het eten dat ik klaarmaakte smaakte nergens naar.
Gelukkig knapte ik nog een beetje op van Even Tot Hier, en daarna kon ik wel met goed fatsoen naar bed om Alice Hart uit te lezen.

Waarvan me al na een paar zinnen de tranen in de ogen schoten. En opeens zag ik het. Hoe zij, na een jeugd met een mishandelende vader, met open ogen in de val trapt van precies zo'n man, bijna alsof het voorbestemd is. Het boek gaat over veel meer, de verschillende settings (het speelt in Australië) zijn allemaal zo prachtig en passend bij het verhaal, en dan opent elk hoofdstuk ook nog met een bloem en zijn betekenis … Deze liefdesaffaire is maar een klein onderdeel van wat Alice nodig heeft om een heel mens te worden. Maar het waren die terloopse zinnen die mij zo onder de huid waren gekropen. They hit close to home, zeg maar.
Iemand zegt tegen Alice én tegen mij: Trust yourself. Trust your story. All you can do is tell it true.
Wat is zo'n Costeloe-boek dan een aanfluiting. Een paar sensationele scènetjes met cliché vrouwenverkrachters, een paar bibberende vrouwen, die dan hop gered worden door Mister Vastberaden Kin. Flikker toch op met je goedkope zooi.

Geplaatst in autobio, lezen, recensies | Getagged | 12 Reacties

other souls

Geplaatst op 21 november 2020 door Hella

Nog één vlagboekje stond er op stapel, met dank aan Liberty behang. In plaats van blaadjes maakte ik nu ronde 'vlaggetjes,' nog geheel zonder idee hoe of wat. En dat oranje deed ook puur per ongeluk zijn intrede, door een verdwaalde gelli print tussen de blauwen. Ik voorzag de rondjes van een gouden randje, en probeerde te bedenken waar het boekje over moest gaan.

Die verdwaalde oranje gelliprint was gemaakt met een maskersjabloon, en zo kwam ik op het idee van gezichtjes. De art-nouveau-vormen van het omslag moesten er ook een beetje in terugkomen, dus ik knipte een sjabloontje in een soort golfvorm, en legde die over de gezichten in een van de kunstboeken die ik van de buren kreeg.

Uiteindelijk de bolletjes op de harmonica geplakt … nu nog een tekst. Ik heb al heel wat gedichten verzameld, en vlooide ze door op "face." Zo kwam ik dan uit bij het gedicht van Pia Tafdrup (een Deense dichteres van wie kortgeleden ook werk in het Nederlands vertaald is). Onderstaande tekst komt uit een Engelse vertaling.

    And then suddenly:
A backward whirling through the world.
The face that will not… Cannot…
Move… Seeks away
from the other. Out
in a hallway with a mirror.
In order to see. Is it still me?
Look in. Into the mirror’s tunnel…
    My face. My unknown face.
In the strange house. In the strange
mirror… It moves. The face.
Elastic.
Not mine. My mother’s. Captivated.
In the mirror. Of my mother’s
face… Or do I have a double?
Am I inhabited by other souls?

Er jeg beboet af andre sjæle?

from Playtime by Pia Tafdrup
transl. David McDuff

    En dan opeens:
Een achterwaartse werveling door de wereld
Gezicht dat niet wil … Niet kan …
Bewegen … Wegkijken
van de anderen. Weg
de gang op, met een spiegel.
Om te zien. Ben ik het nog?
Kijk erin. In de tunnel van de spiegel …
    Mijn gezicht. Mijn onbekende gezicht.
In het vreemde huis. In de vreemde
spiegel … Het beweegt. Het gezicht.
Elastisch.
Niet het mijne. Dat van mijn moeder. Gevangen.
In de spiegel. Van mijn moeders
gezicht … Of heb ik een dubbelganger?
Word ik bewoond door andere zielen?

vertaling Hella Kuipers


Geplaatst in gedichten, heldinne's reisboekjes | Getagged | 3 Reacties

Eric Maisel – Fearless Creating

Geplaatst op 10 november 2020 door Hella

Fearless CreatingFearless Creating by Eric Maisel
My rating: 3 of 5 stars

Ik heb dit boek gelezen in het kader van Vrouw en Kunst , al gaat het daar niet over, het gaat over de specifieke blokkades die bij iedereen kunnen optreden bij het creatieve proces.
Het is een boek dat je echt bij de hand neemt om een werk op te zetten en af te maken, met veel invullijstjes. Ik ben er nog niet over uit of ik dat voor Vrouw en Kunst ook wil.
Er staan goede tips en nadenkvragen in om deze blokkades de baas te worden, zoals:
• stop met lezen en ga NU een half uur creëren
• bedenk een mantra die jou inspireert
• begin met babystapjes: 1 zin, 1 verfstreek
• remt of stimuleert jouw persoonlijke geschiedenis je in het creatieve proces?
• heb je last van te veel ideeën?
• misschien ooit … als ik …
• maak eenzaamheid een veiligere plek
• leer jezelf om altijd aan het werk te zijn
• de prijs van een ongeleefd leven
• voel je je schuldig omdat je de tijd hebt om te creëren?
• probeer niet meer dan 2 dagen per week "vrij" te nemen
• vind criteria en woorden om te beoordelen of je werk "af" is

View all my reviews

Geplaatst in creatief, recensies | Getagged , , | 2 Reacties