Terwijl mijn horoscoop heel zeker weet dat dit een tijd is van samenwerking en mildheid, voel ik me heen en weer geslagen als een pingpongbal. Ik maak me kwaad over onrecht en domheid. Mijn ogen jeuken en 's nachts kriebelhoest ik me wakker.
Is het erg als bij je koorconcert een lied als 'liefdesliedje' wordt aangekondigd terwijl het daar in de verste verte niet over gaat? Tuurlijk niet. Wat maakt het uit. Publiek begrijpt er sowieso niks van.
Is het erg als je ophoudt met klokkenluiden om gezondheidsredenen? Ach nee, waar hebben we het over, een frauduleuze zakenman, dan zijn er wel ergere dingen.
Is het erg dat je zoveel te bieden hebt maar niemand wil het hebben? Welnee, als die mensen blij zijn met brood en spelen, laat ze. En er wordt al genoeg geschreven ook, niet dan? Nou dan.
Dat ik me een pingpongbal voel, doet me opeens denken aan die aikido-oefening die ik ooit deed. Hoe je stevig staat als je nu, hier, bent en kijkt en hoort en ruikt. Niemand duwt je om als je hier bent, terwijl je een pingpongballetje wordt zodra je gedachten afdwalen naar de woede van gister of de angst voor morgen.
En wacht eens, aan het einde zegt mijn horoscoop: trek u regelmatig terug om te mediteren, want de invloed van de wereldgebeurtenissen drukt anders te zwaar op u.
nu, hier
Swaentje en Tennyson
Maandagmorgen. Poetsen moet je. Iemand op twitter blaast #wereldgedichtendag nieuw leven in, "laten we vandaag onze favoriete dichtregels tweeten" en ik hoef er niet over na te denken. Tennyson natuurlijk.
Break, break, break,
On thy cold gray stones, O Sea!
And I would that my tongue could utter
The thoughts that arise in me.O, well for the fisherman's boy,
That he shouts with his sister at play!
O, well for the sailor lad,
That he sings in his boat on the bay!And the stately ships go on
To their haven under the hill;
But O for the touch of a vanished hand,
And the sound of a voice that is still!Break, break, break,
At the foot of thy crags, O Sea!
But the tender grace of a day that is dead
Will never come back to me.
Er waren wel meer Engelse dichtregels geweest, en Nederlandse ook. Maar deze! Het verhaal van hoe je op een spoor wordt gezet. Swaentje Valt uit het Nest. Een flutboekje if ever there was one. Ik kreeg het toen ik een jaar of 14 was, van iemand die zoiets niet langer in de kast wilde hebben. Het zigeunermeisje dat door 'gewone' mensen is geadopteerd en toch de weg terugvindt naar zigeunerleven en liefde. Zij leest Tennyson voor aan haar geliefde.
Het zigeunerleven dat me zo aansprak – het zou later verbinding vinden in The virgin and the gypsy van D.H. Lawrence, en me man en expatleven met een roze bril laten kiezen.
Tennyson leidde tot de keuze van mijn eerste studie: Engels. De poëziecolleges waren zo poëtisch als je je denken kunt. De rest was saai, en niet wat ik zocht. Maar in 1 jaar krijg je wel de basis, kennis van grammatica en idioom die je niet meer kwijtraakt. Dat sloot aan bij mijn eerste uitzendbaan: typiste op een Amerikaans kantoor in Delft. Typevaardigheid goed voor schrijvers, kennis van het Engels goed voor de volgende jaren … zo vlocht alles in mijn leven zich voort naar deze dag. Waar Swaentje nog steeds in de boekenkast staat, naast de gedichten van Tennyson.
vitrage
Tijdens de schrijfveerochtend schreef ik weer eens mee met de Vein of Gold-quiz uit het gelijknamige boek van Julia Cameron. In mijn inleiding vertelde ik, dat wat ik ook invulde (favoriete boeken, films, personages) de uitkomst altijd hetzelfde was. Je vindt met deze quiz uit wat je goudader is, je natuurlijke onderwerp waarover je altijd iets te schrijven zult hebben. Bij mij kwam er altijd iets uit in de trant van familierelaties en de zoektocht naar een authentiek leven.
Om mezelf bewust te verrassen – wat natuurlijk een contradictio in terminis is – vulde ik als favoriet kinderboek nu eens niet Samen op het Eiland Zeekraai in, maar Het Huis in de Holle Boom, waarin een stel kinderen aan de boze tante ontsnapt die hen opvoedt.
Bij de films stond naast Sissy en de Sound of Music opeens Skeleton Key. Bij de onderwerpen waar ik de laatste tijd veel mee bezig ben stonden nieuwelingen als de brandende wereld, balans en grenzen, storytelling en droomuitleg.
Mijn goudader bewoog richting geheime werelden en symboliek. Opeens daagde er iets over mijn volgende boek. Oh, dat boek. Het is al zo ver en toch staat er nog geen letter op papier omdat ik de plot niet helder heb. Het boek dat ik van juffrouw van der Mark kreeg, schoot me te binnen. Zou daar een sleutel kunnen liggen om mijn personages-op-zoek-naar-een-verhaal met elkaar te verbinden?
De volgende dag merkte ik dat de quiz ook wees naar mijn éigen geheime wereld. Ik heb nieuwe buren. Ze zijn heel aardig, en heel actief. Bomen worden omgehakt, het achteruitzicht verandert.
Ik geef nooit grenzen aan. Als ik iets liever niet wil, gromt mijn geweten dat ik me niet moet aanstellen, niet zo egoïstisch moet zijn. Die mensen in mijn blikveld, de radio in mijn oorveld zodra ik de deur opendoe, ze komen over een grens heen. Niet die van mijn grondgebiedje (nou, een beetje, met een bloempot bij de garage, maar hé, stel je niet aan, dat staat toch gezellig?), maar die van mijn schrijfland.
Mijn werkkamertje is een inspiratiegrot met weids uitzicht. Daar wil ik geen mensen in. Nu heb ik vitrage opgehangen. Als ik uitzicht wil, schuif ik die zo opzij. Maar terwijl ik werk is er nu een dun vlies tussen mij en de wereld. Een grens waarbinnen de tuin van nieuwe inspiratie ongezien kan openbloeien.
onverwerkt verleden (sv)
onverwerkt verleden
ga verder terug
in plaats en tijd
waar de dijk het land
omvat als een moederarm
daar sta ik stevig
genoeg om nu en dan
vooruit te kijken
over de dijk
naar het aanrollend
toekomstwater
een fantástische oude dag
Zo kwam vandaag op twitter een aantal malen het bericht voorbij dat autobiografisch schrijven helpt tegen depressie.
Eveneens is de vergrijzing een veelbesproken onderwerp. We zouden deze tsunami aan ouderen een vrolijke en productieve oude dag kunnen bezorgen door hen cursussen autobiografisch schrijven aan te bieden.
Maar dat doen we niet: we schaffen al het welzijnswerk aan ouderen af, inclusief alle cursussen. We bieden ze een geranium aan en een levenslang herhaalrecept voor Prozac. Want zo goed zorgt deze nieuwe regering voor de vader en moeder van Henk en Ingrid. Hulde!
PS Wat een groot geluk is, is dat De Haak Om Leeuwarden wél doorgaat.
Kan iedereen tenminste met een ruime bocht om het súterich soadsje heenrijden dat deze stad aan 't worden is.
één planeet
Zondagavondbuizen betekent vaak een reisprogramma of een natuurdocumentaire. Zo zag ik in een programma over jungles beelden van een onontdekte – nu dus wel, helaas – stam in het oerwoud van Brazilië. De beelden waren geschoten vanuit een vliegtuig, en daar beneden, tussen die immense bomen, keken mensen omhoog, naar mij. Ik zag hun huizen die me deden denken aan de langhuizen zoals ze hier in vervlogen tijden werden gebouwd. Ik vroeg me af wat ze dachten. Te makkelijk nemen we misschien aan dat ze denken dat wij goden zijn, omdat we kunnen vliegen.
En wat veelzeggender is: dat ik schrijf over wij en zij.
Alsof zij in een parallel universum leven, of op een andere planeet.
Maar ze wonen hier, op deze moeder aarde, die wij met onze activiteiten zo grondig aan het verkloten zijn. Eigenlijk zijn wij de tsunami, die ook hun huizen ooit zal wegvagen. Tenzij moeder aarde eerst ons erafmept. Dan zijn zij de enigen die weten te overleven.
En dan gaan we nu verder met bnn op reis. Prettige avond nog!
altijd maar weer Goethe
Ook vandaag stond het weer op twitter, dat Goethecitaat over beginnen en heldhaftigheid en magie, losjes geparafraseerd. Officieel luidt het zo:
Wat je ook doen wilt, waar je ook van droomt, begin ermee.
Heldhaftigheid is machtig, briljant en magisch.
W.H. Murray
Dit citaat kom je overal op het web tegen, in het Engels en in het Duits. En overal wordt het toegeschreven aan Goethe. Omdat ik het voor mijn Heldenreiscursus wilde gebruiken, en als bibliothecaresse altijd streef naar een foutloos notenapparaat, probeerde ik uit te vinden waar Goethe dat dan precies heeft opgeschreven. Af en toe stond dat erbij: uit de Faust. Nu staat de complete Faust op Gutenberg, zodat je er met control-f snel achter bent: uit de Faust komt het niet.
Na een avond lang snuffelen kwam ik er tenslotte achter via deze site. Daar worden meer toeschrijvingsmythen ontzenuwd. Het is van W.H. Murray (The Scottish Himalayan Expedition 1951). Het complete citaat luidt als volgt:
Zolang je niet toegewijd bent, aarzel je nog, kun je nog terug. Je bent niet effectief. Voor initiatief en creativiteit geldt er één elementaire waarheid, en als we die niet kennen, sterven al onze goede ideeën en prachtige plannen een vroege dood: zodra je je ergens definitief aan verbindt, komt ook de Voorzienigheid in beweging. Een ware stroom van weldaden komt voort uit je besluit: onvoorziene voorvallen, onverwachte ontmoetingen en materiële hulp waarvan je nooit had kunnen dromen. Ik heb een diep respect voor de regels van Goethe: Wat je ook doen wilt, waar je ook van droomt, begin ermee. Heldhaftigheid is machtig, briljant en magisch.
En zijn die laatste regels dan wél aan Goethe toe te schrijven?
Nee.
Ze zijn uit een heel vrije vertaling van de Faust door John Anster, die zo weinig gemeen heeft met het origineel dat er geen woord meer aan Goethe valt toe te schrijven.
go find your inner bitch
Dat je boos wakker wordt, omdat je slecht hebt geslapen omdat je boos werd zodra je het licht uitdeed omdat je weer niet boos was geworden toen het moest. En dat je daar meteen aan twijfelt want op wie zou je boos hebben moeten worden? Op de jongen bij de Mediamarkt die je een deugdeloos apparaat heeft verkocht? Op de lieve vrijwilliger in het buurthuis die zei dat het "niet de bedoeling" was dat je als cursusjuf zelf koffie meenam omdat het "de bedoeling was" dat de cursisten een bakkie slootwater tappen bij de automaat, in een slecht afgewassen kopje omdat de afwasmachine wegens bezuinigingen niet meer vervangen kan worden?
Op wie had je dan boos moeten worden?
Het antwoord is natuurlijk dat je helemaal niet boos had hoeven worden. Die wekkerradio met cd-inslaapfunctie heeft je niet gewekt en niet gerelaxed maar je brengt hem terug met bon (die je wonder boven wonder bewaard hebt) en zegt: dit is een k.tding. En ik wil hem ruilen.
En tegen de beheerder van het buurthuis zeg je: ik neem altijd mijn eigen koffie mee, met eigen kopjes, ik vind lekkere koffie en vrolijke kopjes belangrijk. Ik heb die ruimte gehuurd, op dat moment ben ik de baas.
Zo doe je dat.
De slapeloosheid zit 'm in het feit dat je dat nooit hebt geleerd. Opkomen voor je eigen, legitieme wensen. De angst voor boosheid is als de angst voor een aardbeving.
En nog – nog kom je dagelijks tegen dat alleen KAPITAAL BOOS zijn iets oplevert, omdat mensen anders denken dat je nog steeds zo'n aardig iemand bent. Pas dan neemt men contact met je op en slaat aan het verontschuldigen en beloven. Wat dan verder weer niets oplevert behalve weer een bijdrage aan de slapeloosheid.
Vind jij eens heel gauw je Innerlijke Takkewijf!
de prachtige afbeelding komt van http://babbelegoegje.punt.nl/
allergenen
Er komt weer wat veel tegelijk. Zou ik daarom opeens als een gek aan het niezen zijn? Leeuwarden bezuinigt alle cursussen voor ouderen weg, en zet ook gigantisch het mes in het kunstonderwijs. Trouw laat Schrijf verkommeren in plaats van in te zetten op een volwaardige community die een bijdrage kan leveren aan de kwaliteit van de naam Trouw. En de printer is kapot.
De wereld verandert en ik wou er wel even af, even stil zweven in een sprankelende sterrenhemel, en luisteren naar de muziek der sferen. Het lijkt wel of mijn huid steeds dunner wordt, figuurlijk dan. De buien van de wereld woeden in mij, ik voel me alleen nog rustig als ik voorhoofje-voorhoofje doe met Pjotr, of als ik een spelletje Spider Solitaire speel. Wat allemaal heel fijn is, maar niet productief. Waarom schrijf ik niet gewoon een boek? Waarom ga ik niet fanatieker met marketing aan de gang? Waarom ga ik niet lekker wandelen nu de zon alweer door de wolken piept?
Ik voel me als door een zwaar gewicht aan mijn stoel gekluisterd. Waar gaat het heen met deze wereld die dag in dag uit verkeerde keuzes maakt –
Jamaarnee.
De wereld maakt helemaal geen keuzes. Wij mensen maken de keuzes. Elke keuze is een keuze op leven en dood.
Dus om te beginnen maar de zakdoekjes in de sporttas en op naar de Tigra. Kijken of ik het niezen kan wegcrosstrainen en mezelf weer een beetje leven in kan roeien!
Trouw Schrijf 2006 2011
Veelzeggend genoeg, die beide ontwerpen van de Trouw-site naast elkaar. Er is geen visie meer, er is geen hart meer voor de 'community'. Alles wat Trouw Trouw maakt(e) wordt opgeofferd aan de kijkcijfers. Terwijl ik denk dat het ten kóste gaat van de kijkcijfers.
Lees het stuk dat Bas de Vries (voormalig collega van mij bij Trouw) schreef over de Guardian. Maak van de lezerscommunity op internet een volwaardig onderdeel van de krant, en maak van de papieren krant een verdiepend, verbredend en verrijkend blad.
Wat doet Trouw? Internetters wegjagen door Wim Boevink weg te halen omdat hij niet over kontneuken schrijft, de Schrijfsite aan zijn lot overlaten zodat elke gek er zijn reclame-uiting of anti-Wildersscheet op kan plaatsen, en krantenlezers wegjagen door steeds meer 'luchtige' onderwerpjes en columpjes op te nemen.
Er is nog tijd.
250311
Het einde van het verhaal: geloof nooit beloftes. Als iemand zegt: "Natuurlijk was het niet de bedoeling om van jou af te komen" wordt in werkelijkheid bedoeld "rot op met je gezeur." Als beloofd wordt dat een trol voorgoed verwijderd wordt van Schrijf, bedoelt men: "Als de trol flink slijmt moet jij nu eindelijk eens ophouden met zeuren, ja?"
Getuige de reactie van de hoofdredactie van Trouw op mijn laatste poging hen attent te maken op de aanwezigheid van de (naar ik meende) verbannen trol. Nee dus. Trol is back, exit Hella. Sic transit gloria mundi.
