Heldenreis

Fly like an eagle (1976)

Wat ook zo leuk is van de bijdragen van anderen: je zet het joetjoepje aan en tjoep! ben je waar je was. Dat had ik bij Fly like an Eagle, hét nummer van de eerste maanden op kamers in Groningen. Ik had mijn radiootje net nieuw (het zou me de komende dertig jaar muzikaal blijven begeleiden, overal ter wereld), het stond op een spaanplaat kistje naast mijn bed waarop een gehaakte sprei lag. De theepot zong op de ronde Etna-kachel, groene plantjes op aardewerken schoteltjes sierden de vensterbank, over het tafeltje lag een oude worteldoek, het lampje had een paisley-motief en franje. De wastafel werd aan het zicht onttrokken door een visnet, en lezen deed ik in de donkerbruine Manou-draaistoel die ik voor m'n eindexamen had gekregen. Boven mijn bed hing de boogschutterposter van Johfra, een zelf van Desire nagetekend hoofd van Bob Dylan, een prachtige Stairway to Heaven van Nicolet, en de Waterboom-tekening van Jan. Hofstede de Grootkade 17A.
En ik vloog als een adelaar op die heerlijke nieuwe vrijheid.

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!
Papagoose
Veertje Vederlicht

La isla bonita 1987

Ik geef 't eerlijk toe: van alle Madonna-nummers in de top2000 ken ik zo op het oog alleen La Isla Bonita. Ongetwijfeld kan ik de rest meezingen zodra ik ze hoor, maar verder heeft Madonna niet zo'n grote rol gespeeld in mijn leven. Behalve dan met een liedje dat niet in de top2000 staat: The Power of Goodbye. Ik hoorde het bij Top of the Pops (1998) en werd heel diep van binnen geraakt.

Your heart is not open, so I must go
The spell has been broken...I loved you so
Freedom comes when you learn to let go
Creation comes when you learn to say no

You were my lesson I had to learn
I was your fortress you had to burn
Pain is a warning that something's wrong
I pray to God that it won't be long
Do ya wanna go higher?

Chorus:
There's nothing left to try
There's no place left to hide
There's no greater power than the power of good-bye

Your heart is not open, so I must go
The spell has been broken...I loved you so
You were my lesson I had to learn
I was your fortress

Chorus:
There's nothing left to lose
There's no more heart to bruise
There's no greater power than the power of good-bye

Bridge:
Learn to say good-bye
I yearn to say good-bye

Chorus:
There's nothing left to try
There's no more places to hide
There's no greater power than the power of good-bye
There's nothing left to lose
There's no more heart to bruise
There's no greater power than the power of good-bye

Jaren later zou ik het helemaal begrijpen.

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!
Papagoose
Veertje Vederlicht
Ferrara

Vincent (1972)

Het is maar goed dat je niet alles vooruit weet. Het is ook goed dat bezoedelde herinneringen later weer schoon worden. Ik was veertien, en had voor 't eerst verkering. Mijn ouders vonden het maar niks, en het was een wonder dat ik mee mocht op zeiltocht. Reinder had een zeilboot waar we met z'n zessen mee uit varen gingen.
Zon, water, romantiek, en het transistorradiootje dat zacht Vincent speelde, over Van Gogh en zijn starry starry night.
We liepen ook vast, we haalden ook natte voeten, we leden kou op de terugweg, maar het plaatje bij Vincent is een lange rechte vaart (de Jeltesleat?), warme zon en een warme arm om me heen, een briesje dat het zeil deed flapperen, watervogels in het riet, weilanden, en een hoge lucht vol kastelen.

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!
Veertje Vederlicht
Ferrara
An*

La mama (1964)

Ongelogen. Ik zet dit aan, en de tranen rollen me over de wangen. Het origineel is van Charles Aznavour, ik weet niet of mijn moeder dat kende. Ik weet wel – en wat weet ik ontzaglijk weinig van haar – dat zij dit een van de allermooiste liedjes vond. Wanneer zij is begonnen te verdwijnen weet ik niet meer. Zulke dingen gaan geleidelijk en als kind heb je wel wat beters te doen dan opletten hoe het met je moeder gaat. "A standing mother is operational" las ik ergens, en zo ging ik ook om met haar migraines.
En toen ze overleed, nu alweer 4 jaar geleden, realiseerde ik me dat ik haar nauwelijks heb gekend. Dat ze was versmolten in een wij dat in feite een hij was. Van Corry Brokken is nooit meer iets vernomen, la mamma keert langzaam bij me terug.

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!
Veertje Vederlicht

Terug naar de kust (1976)

Toen ik veertien was, nam ik hetzelfde haar als Maggie MacNeal, daardoor heb ik me altijd aan haar verwant gevoeld. "Terug naar de Kust" doet me denken aan die keer dat onze ouders naar Parijs waren en ik bij vriendin en zus logeerde. Omdat hun opa en oma onder hetzelfde dak woonden, hadden we toch een beetje toezicht. Ik ben toen, tegen alle verboden in, alleen op Leens brommer naar Heerenveen gereden, en dat gaf een prettig gevoel van zelfstandigheid. Van de "dreiging, dat daar mijn jeugd voorbij ging" was ik me op dat moment nog niet bewust, het was goed om volwassen te worden. Van sommige liedjes vallen de teksten pas later op hun plek.
Het is ook een poëtische, beetje onbegrijpelijke tekst (van dichter Theun de Winter) en dat maakt hem interpreteerbaar als een droom. De kust, die ik altijd als een strand voor me zie, is het grensgebied tussen bewuste en onbewuste, daar waar die in contact staat en beide ter beschikking. O, hoe kom ik hiervandaan, was ik maar niet weggegaan … Het verlangen naar mezelf. Hoe vind ik terug wie ik was, wie ik ben.

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!
Kriebels en Krabbels
Papagoose
Veertje Vederlicht

Angie (1973)
874 Rolling Stones - Fool to cry (1976)

Ik denk dat ik iets meer Beatles- dan Rolling Stonesfan ben. Hoewel Black and Blue dan wel weer hoog op mijn favolijst staat. Angie was het eerste Stonesnummer dat ik echt prachtig vond. Nu zoek je het op op Youtube en kun je het desgewenst de hele dag door beluisteren. Maar in oma's jeugd, jongens en meisjes, was dat heel anders. Ik moest elke keer weer strijd leveren over het wel of niet mogen zien van TopPop. Als het hele programma niet mocht, mocht dan misschien het laatste kwartier? Dat ik toch Angie even kon zien?
Soms mocht het. Vaderlief voelde zich opvoedkundig geroepen commentaar te leveren. Wat een ketelmuziek, wat een langharig tuig, was dit zingen?
Dat is weer iets wat ik me bewust voornam om anders te doen met mijn eigen nageslacht. We keken gezamenlijk naar Top of the Tops (in Schotland), en op verjaardag of Sint kreeg kindeke de cd's waar ze om gevraagd had. We draaiden ze zelfs in de auto, afgewisseld met onze eigen, waardoor haar voorkeur ook heel veel gouwe ouwe ging omvatten.
Een raar soort minachting eigenlijk, om iemands muzieksmaak zo nietsontziend te veroordelen. De treurige klanken van Angie benadrukken een achteraf verdriet. But I'm a fool to cry.

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!
Kriebels en Krabbels
Veertje Vederlicht
Ferrara

Ik ben echt niet zo van de mystieke ervaringen. Ik draag geen brandneteljurken, heb geen magische tattoos, en heb me lang neergelegd bij het feit dat oudere dames geen lang los haar moeten dragen. Toch heb ik met twee muziekstukken iets heel wonderlijks meegemaakt.
Ik zal het laatste eerst vertellen. Ik zat in de zon. Het was in Schotland, en daar liet je alles uit je handen vallen als de zon scheen. Een natuurverschijnsel waar je getuige van moest zijn.
Ik zat in de zon met het 21e pianoconcert van Mozart met Murray Perahia op de walkman. Dat is een concert dat me zeer lief is. Ik hoorde het voor het eerst in de trein van Wenen naar huis, met dank aan de walkman van Ron. Sindsdien hebben andere vertolkingen (ook de latere opname door Perahia zelf) me niet kunnen bekoren.
Ik zat in de zon met mijn ogen dicht, en opeens kon ik rondlopen in de muziek. Het was of de klanken decorstukken waren waartussen ik me bewegen kon. Het leek of er lichtjaren afstanden tussen de noten zaten maar de beelden waren niet licht, ze waren als een toneel bij nacht, en ik liep tussen coulissen, decorschermen en –meubels rond als in een droom. Ik schrok me helemaal kapot toen het bandje met een luide klik naar kant 2 oversprong. Maar goed ook, anders was ik vast vergeten om kindeke uit school te halen.
Een soortgelijke ervaring had ik met Let it Be van de Beatles, en nog raak ik altijd wanneer ik het nummer hoor een beetje in trance.
Het was op een schoolfuif. In de kantine was de gebruikelijke dansmuziek, luid en opzwepend. In de aula draaide onze geliefde Engelse leraar Tinge (God hebbe zijn ziel, tot ons groot verdriet reed hij zich het jaar daarna dood tegen een boom) muziek die hij zelf echt mooi vond. We zaten op de grond in de half verduisterde aula te luisteren. Bij Let it Be sloot ik mijn ogen. Ik kroop in de muziek, ik werd de muziek, het was of de muziek alle vezels van mijn lichaam bewoog, en ik die bewegingen ook kon waarnemen.
Ik weet nog dat ik achteraf dacht: als dit kan, waarom zouden mensen dan nog drugs nemen?

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!
Papagoose
Ferrara
Veertje Vederlicht
An*

Ah, Julien Clerc. Wie had er géén foto van hem boven haar bed, of op z'n minst de hele schoolagenda ermee volgeplakt? Het is zo grappig dat ik zoveel liedjes uit de top2000 op het jaar van verschijnen kan vastpinnen. Want 1976 was een roerig jaar. Eindexamenjaar, gaan-studeren-in-Groningen-jaar, toch-weer-samenkomen-met-de-oude-geliefde-jaar.
Maar Julien Clerc gaat niet daarover. This Melody hoort bij Schiermonnikoog, met die zeemeeuwgeluiden aan het begin. Het was traditie dat de eindexamenklas na de examens en voor de diploma-uitreiking naar Schiermonnikoog ging. Met z'n allen naar een kampeerboerderij, voor vijftig mensen koken, niet eens zo gek veel te veel drinken, voor het eerst een gevoel van volwassenheid hebben. Je ging bijna het huis uit, voortaan mocht alles.
Na drie dagen gingen de meesten terug. Ik bleef met een klein groepje achter. Geld hadden we nauwelijks, maar andere logeerders hadden enorme stapels brood en hagelslag achtergelaten, melk kregen we gratis van de boer, en verder leefden we van de zeelucht. Op het strand danste Bertus zijn karatedans, vertelde Eelke zijn moppen, en luchtte Johan zijn hart. Bij van der Werff zaten we uren op een kop thee, schreef ik op de papieren onderleggers van dienblaadjes, biljartten de jongens.
De geliefde was niet mee.
Ik onmoette Jan. Hij zou voor altijd model staan voor alle verhalen waarin liefde op het eerste gezicht voorkwam. Dat gevoel van intens magnetisme en elkaar volkomen kennen. Cette mélodie, c'est l'océan entre nous. Een onduidelijke foto waarop hij gitaar speelt.
Terug zat ik op het busstation in Leeuwarden met het gevoel dat er een volkomen nieuwe reis beginnen zou. Maar langs lijnen van geleidelijkheid liep het heel anders. Tu es partie, mais ton rève reste au chaud.

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!
Papagoose
Veertje Vederlicht
Ferrara