Heldenreis

Orinoco flow (Sail away) 1988

Natuurlijk kende ik Enya wel, maar zo van de zijkant, niet van binnen, zeg maar. Ik moest er opeens weer aan denken tijdens mijn verjaardagsfeestje. We zaten met een stel vrouwen prachtige dingen te knutselen (doosjes, schrijfboeken, schilderijtjes) met daarbij wat ik dan maar voor het gemak zweefmuziek noem. Muziek die de inspiratie makkelijker binnen laat komen, die de kritische kantjes van de gedachten haalt, die de kou – in welke zin dan ook – uit de lucht haalt. Ook Enya valt bij mij onder de zweefmuziek.
En de verrukkelijkste ervaring met Enya had ik bij de chiropractor (neehee, het was een dame 😉 in Houston. Zij had – wat ik in Nederland nog nergens ben tegengekomen – een spinalator. Een massagetafel waar als je erop ligt, een wiel helemaal langs je ruggengraat rolt. En zij was een vrouw, ze had er een mooi kamertje aan gewijd, met aromatherapeutische kaarsjes, oudroze tinten, en Enya. Totaal relaxed stapte je daar weer de deur uit, en daar associeer ik Enya nog altijd mee.

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!
Veertje Vederlicht
Sundayjacket

Overture (Tommy) 1969

Omdat ik morgen jarig ben (hint, hint) vandaag alvast een stuk over jarig zijn. Op mijn zestiende kreeg ik een eigen platenspeler. Dat was best wel bijzonder, dat had niet iedereen. Eindelijk kon ik mijn Canadese LP's zelf draaien! In de loop der tijd breidde mijn collectie zich gestaag uit (nomnom, wat een fijn cliché), en ook toen had ik al muziek die ik opzette in tijden van Nood en Ellende.
De dubbel-LP kon ik me pas later veroorloven, maar het singletje had ik al vroeg (en nu maar hopen dat dat ook inderdaad klopt … mmm, toch wat grijze celletjes verloren). In elk geval: I'm Free, uit de rockopera Tommy, maar dan die uitvoering met het London Symphony Orchestra en een compleet klassiek koor, dat was Expansion Music avant la lettre voor mij.
Natuurlijk was en bleef ik een braaf meiske, dus knetterhard muziek draaien deed ik alleen met koptelefoon.
Nu had mijn pickup een speciale ingang: als je het stekkertje er linksom indeed, kreeg alleen de koptelefoon geluid, maar rechtsom deden de boxen ook mee. Dat moest wel een keer fout gaan.
Ik liet me helemaal opeten door de muziek, toen opeens mijn kamerdeur openvloog en paps en mams met geschokte gezichten en neerslaande handen in mijn blikveld verschenen.
Als ik de deur open liet staan was het: we stoken niet voor de hele Alma Tademaweg! Nu was I'm Free voor de hele Alma Tademaweg te horen geweest. The Horror!

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!
1. Sundayjacket
2. Veertje Vederlicht
3. Ferrara
4. Papagoose
5. Kriebels & Krabbels
6. Veertje Vederlicht

Ventura highway (1972)

Ik hield wel van America, begin jaren zeventig. Relaxte muziek was het, niet dramatisch of opstandig, wel sfeervol. Ik geloof niet dat ik een LP van ze had, maar ik kan de meeste nummers wel meezingen. Ik zag al bij meer mensen het verschijnsel voorbijkomen dat een oud nummer zich aan een nieuwe gebeurtenis hecht. Bij mij was dat bij Ventura Highway het geval.
Hoe het was toen wij naar California gingen.
Ik heb eigenlijk niet eens zo gek veel van Amerika gezien. Het meest heb ik gehouden van New Mexico, en dan vooral van Santa Fe. Wat een sfeer, en wat een pracht. Daar zou ik wel kunnen wonen. Lekker dicht bij alle schrijfgoeroe's ook.
Maar California is natuurlijk de ultieme American Dream. Tenminste, het gedeelte aan de kust. Want achter de bergen is het lelijk en grauw, en werken de werkmieren uit Latinoland zich het schompes voor onze jus d'orange. Aan de kust heb je dus die prachtige Ventura Highway, met wonderschoon uitzicht over The Pacific. Alleen: even naar het strand is er niet bij. Betalen! Nergens kun je zomaar het strand op! En trouwens, waarom zou je dat willen. Het was midzomer, en aan het Californische strand was het koud en mistig, en ik werd bloedchagrijnig van al die dikdoenerige winkeltjes daar. Doe normaal hee. Gauw die bergen weer over en naar Albuquerque. Daar wonen denk ik de normaalste mensen van heel Amerika. Verrukkelijk.

Atlantis (1969)

Goh, dat Atlantis al zo'n oud nummer is! En ik weet niet eens of ik wel daarover wil schrijven, want ik heb er niet veel anders over te melden dan dat het de aanleiding was dat ik voor de opdracht "bibliografisch onderzoek" op de bibliotheekacademie (1978-1980) het onderwerp Atlantis koos, en de meest fascinerende boeken en artikelen opduikelde.
Maar eigenlijk houd ik veel meer van Donna Donna van Donovan, dat liedje dat je na 1x moeiteloos 1000x kon meezingen, een van de evergreens van gitaarspelende schooljongens, samen met The House of the Rising Sun.
Piet had zijn gitaar mee naar Rome, en in die tijd, jongens en meisjes (1975), gingen we daar nog met de trein heen, en dat was niet zo'n stomme hogesnelheidstrein die tussen twee walletjes door rijdt zodat je niets van het landschap ziet, maar een normale trein langs de Rijn en door de Alpen, wat een zaligheid. En Piet maar spelen, en wij maar zingen.
On a wagon, bound for market …

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!
Veertje Vederlicht
Papagoose
Sundayjacket

Shaffy cantate (1965)

(Shaffy cantate begint op 5.15)

Het is heiligschennis, ik weet het. Als ik vertel waar dit liedje me aan doet denken, moet iedereen spontaan overgeven. Maar ik kan er niets aan doen. Zodra zulke stemmen in close harmony beginnen te tadadadamdammen moet ik denken aan Willem O'Duys. Zondagmorgen (Buitenveldert is nog net iets zelfmoorderiger), MuziekMozaïek van.
Vader zit met bandrecorder in de aanslag, en bij elk als verrukkelijk aangekondigd liedje wordt met een noeste beweging het apparaat in werking gesteld. Na een paar maten valt het oordeel: doorgaan met opnemen, of uitzetten, precies terugspoelen naar waar het vorige verrukkelijke dames en heren nummer is geëindigd, en dan wachten op de volgende verrukkelijke bijdrage van Toots Thielemans, of van de Swingle Singers. Tadadadadamdam.
En dan een kopje tomatensoep, een boterham en een stukje krentenbrood, en dan verder met die zondag, die – behalve de soep – in mijn herinnering altijd lichtgrijs gekleurd is geweest, gevuld met al even lichtgrijze verrukkelijke opnemenswaardige K..muziek. Nee, dat is heiligschennis. Ramses Shaffy is een Held!

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!
Veertje Vederlicht
Sundayjacket

It was a very good year (1965)

Dat was een vraag die erin hakte gisteren, van MarcMarie aan Matthijs en viceversa: wanneer was je het afgelopen jaar het gelukkigst? Ik twitterde snel: met Sinterklaas. Want 't bleek dat kindeke op al haar schoolreisjes wel iets leuks voor moesje had meegebracht, dat vond ik zo heerlijk!
Maar verder? When I was fifty-three, it was a very bad year … Niet alleen persoonlijk hoor, hoewel dat natuurlijk de meeste impact heeft. Maar er gebeuren in de wereld ook steeds meer dingen waar ik diep- en dieptriest van word. Ik merk het aan mijn Messiah-frequentie. Hoe hoger die ligt, hoe slechter ik eraan toe ben.
Bij 't schrijfcafé had ik het over Expansion Music, een term van Julia Cameron. Muziek waar je groter van wordt, die je boven jezelf uittilt, waar je weer moed en zin van krijgt. Als ik dan de top2000 zo eens doorkijk, zie ik toch meer liedjes waar ik nostalgisch van word. In elk geval staat mijn super-vrouwenpowerlied er niet in: Bread and Roses van Judy Collins.
Maar wel Proud Mary, en Heart of Gold, en Bobby McGee, Easy Livin' en natuurlijk het goeie ouwe I will Survive!
Van het doorlezen alleen word ik alweer vrolijk. Hearts starve as well as bodies; give us bread, but give us roses - and music!

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!
Veertje Vederlicht
Ferrara

Dreadlock holiday (1978)

In Groningen had ik geen tv, dus dat betekende bijna twee jaar lang geen Toppop. Maar in april 1978 verhuisde ik naar Delft, samenwonen met vriendje op de zolder van een studentenhuis met eerst zes, later negen jongens (de apart verhuurde 'begane grond achter' werd erbij getrokken).
De tv stond op een plank hoog in de muur van wat de eetkeuken moest voorstellen, wat ooit de voorkamer van het benedenhuis was geweest, en waar nu een keukenblok en een fornuis stonden, een tafel die bestond uit een deur op poten, een ergens vandaan geroofde kerkbank, en een bonte verzameling stoelen.
Gezamenlijke maaltijden vonden daar plaats, of gezamenlijke tosti-pauzes in tentamentijd (ik was intussen kunstgeschiedenis gaan studeren in Leiden). En tv kijken dus. Heerlijk met z'n allen Dynasty kijken (bij elke romantische scène schreeuwde het voltallige jongenspubliek "op de bek!"), The A-team (precies om 19 minuten over zeven begon het schieten, hadden we getimed), schieten-tieten-en-bandieten-films, en Toppop, natuurlijk. De echte, softe seventies waren voorbij. De videoclip deed zijn intrede. Dreadlock holiday was een van de spannendste, een echt speelfilmpje.
Ik mis het nog wel eens. Misschien is een bejaardenwoongroep op den duur een idee ;-).

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!
Kriebels & Krabbels
Veertje Vederlicht
Ferrara