Ik vind bookcrossing zo'n leuk idee, je zou er een boek over kunnen schrijven. En tegenlijk vind ik het voor mezelf te vermoeiend om me aan te melden, en leg ik mijn uitgelezen boeken – of liever de uite boeken want als ze uitgelezen zijn houd ik ze zelf – op een plek waar mensen ze mee kunnen nemen. Hier beneden op de brievenbussen bijvoorbeeld. Of ik breng ze naar de biep of de kringloop om te verkopen.
Maar waar ik bij het lezen van het stuk het eerst aan moest denken, was het boekwinkeltje in Dahab. Dahab is een sloom badplaatsje aan de Rode Zee, met een enkele slenterwinkelstraat, waaraan wat restaurantjes, supermarktjes, souvenir- en textielzaakjes, en winkels met duikbenodigdheden. Wij schopten het niet verder dan waterschoentjes en een snorkel. In de bloedhitte stonden we die plastic gevallen aan te passen, omringd door wanden vol uite Engelse paperbacks. Drie wanden vol smulboeken (ook wat Duitse en Russische erbij) tegen spotprijsjes. Dat had de snorkelman heel goed gezien. Niets heerlijker dan na een middagje snorkelen te genieten van de zilverroze kitschzonsondergang met een bijpassend boek.
dit in antwoord op 50books vraag 31
