Heldenreis

Ik vind mijzelf een groot fan van Margaret Atwood. Ik maakte kennis met haar bij onze Schotse leesgroep, waar we iedere week een boek lazen en bespraken onder leiding van een juffrouw van de universiteit van Aberdeen. Ze schrijft wonderbaarlijk mooi, en zo Canadees ook, ik vind het mooi als boeken in een regio geworteld zijn.
Maar wat blijkt, als ik op wikipedia kijk? Ik heb maar drie boeken van haar gelezen: Cat's Eye, The Robber Bride, en Surfacing. Over dat laatste schreef ik op mijn blog: Indrukwekkend verhaal, vooral door de slurpende invloed van de moerassige locatie. Locatie als personage: zo leerzaam! The Penelopiad staat nog op het lijstje, maar op de een of andere manier hebben al die andere titels me nooit aangesproken.
Ik heb Atwoods verhaal Happy Endings gebruikt in mijn lessen (daarin geeft ze 6 verschillende mogelijke verlopen voor een verhaal: een prachtige les in plot).
Ik heb haar gedicht Girl Without Hands gebruikt voor les 4 van Heldinne's Reis I.
Dus al met al heeft ze me toch haar web ingetrokken en wil ik daar nog wel even blijven.
*Robber Bride terugzet in de kast*

Eten, bidden en beminnen, what's not to like? Ik heb genoten van dit boek, het was een stuk beter geschreven dan je zou verwachten, het nam me mee op reis langs favoriete eet- en zweeflanden en het eindigde ook nog eindgoedalgoed.
Dus het staat in de kast omdat ik ervan gesmuld heb. Zo'n hype-boek dat je aanschaft in de hoop op een beter leven, nadat het jouwe volkomen op de klippen is gelopen.
Nu is het bijna tien jaar later, het leven is weer op een ander klipje gelopen, en als ik een ding in de afgelopen tijd heb geleerd, is dat het allemaal naast elkaar bestaat. De klippen, het genieten, gelukkig zijn en verdrietig, en dat niets ooit helemaal opgelost zal zijn, en dat dat ook niet hoeft.
Je hoeft niet de halve wereld over om opnieuw alles voor elkaar te hebben met een nieuwe ware liefde en een nieuw, blijvend kliploos bestaan.
Je kijkt
Ik kijk naar Pjotr die op het balkon zit, zijn oortjes in diepe concentratie naar beneden gebogen waar iets onbegrijpelijks zich voltrekt, ik kijk naar de nieuwe knopjes in de klimhortensia, en voor nu is het genoeg. Ondanks een slechte nacht, ondanks slecht nieuws van een lieve vriendin, ondanks alles ben ik nu, op dit moment volmaakt gelukkig.
Ga jij maar iemand anders gelukkig maken, Elizabeth.

PS kijk ook nog even naar de toevoeging op mijn blog van gister

Het was de tijd van het grote ontdekken: op kamers gaan, studeren, het begin van een relatie, films, boeken … Ontdekken dat Daphne du Maurier meer is dan Rebecca, dat de spannende Hitchcockfilm The Birds op haar verhaal gebaseerd is. Al haar boeken lezen. Don't Look Now zien en dat verhaal lezen. Vanwege dat verhaal naar Venetië willen, zo een draad trekken van de boeken naar het leven.
Julie Christie die een kerk restaureert een draadje naar Hella die kunstgeschiedenis gaat studeren, en later een roman schrijft over een kerkrestauratie.
Toen ik een paar dagen geleden het bericht las dat ze een remake gaan maken van die film, werd de draad naar het heden doorgetrokken.
En toch hoeft het boekje daarvoor niet te blijven, denk ik. Ik weet dat die draden er zijn, ik heb het weefsel nu aan jullie laten zien, ik heb er zelf bij stilgestaan.
Ik dacht dat dit stukje zou gaan over het ontdekken van nieuwe oude schrijvers, en hoe dat later nooit meer zoveel invloed heeft als in je jonge jaren. Maar ook dat is niet waar. Ik ben net begonnen in Angle of Repose van Wallace Stegner, en er gaat weer een wereld voor me open.
Een ander boek van hem, Crossing to Safety, reikte mij de vorm waarin ik Brandsporen heb gegoten. Het weefsel is schitterend. The Birds vliegen uit.

toevoeging 080515: in de vpro-gids lees ik dat Stegner eindelijk vertaald is!

En 's avonds kom ik er nog achter dat Bettina op dezelfde dag deze prachtige bespreking schreef!

Dit is nou typies een Marie Kondogevalletje. Gekocht omdat het een koopje was, en een klassieker. En omdat ik Kleine Hiawatha wel kende uit de Donald Duck. Wat alvast helemaal nergens op slaat. Dan staat het in de kast en wordt zo'n asielzoeker die steeds meer goede redenen verwerft om te mogen blijven.
Want vast moet dochterlief het voor haar lijst lezen. (Neuh.)
Of vast ga ik het nog eens lezen want het is een klassieker en ik ken uw klassieken.
En vast komt er ooit, als ik geluk heb binnen vijftien jaar, een kleinkind, dat dan na nog eens vijftien jaar – ik ben inmiddels 87 – komt kijken of oma nog boeken voor zijn lijst in de kast heeft staan.
Of de wereld vergaat en er zijn geen ebooks meer en dan heb ik tenminste nog een mooie klassieker in de kast.
En hij was zo goedkoop! Daarom kocht ik hem toch! Schreeuwend en protesterend houdt hij zich vast aan de plank. Maar het ministerie van Kondose zaken is onverbiddelijk. Geen van deze redenen brengt mij vreugde. Ik weet immers geeneens hoe je Mowgli moet uitspreken. Scheer je weg, terug naar de jungle met jou!

Ik ben een tijdlang verslingerd geweest aan reisboeken. Theroux, Raban, Thesiger, Bryson, ik verslond ze. Terwijl ik zelf in verre landen verwijlde, en mijn eigen reisboeken aan familie en vrienden stuurde.
En ik lees ze nog steeds graag. Ik denk dat het begonnen is met de oude jongensboeken van mijn vader, Met een Kwartje de Wereld Rond. En met Kleine Sjang. Van leunstoelreiziger naar echte reiziger terug naar leunstoelreiziger. Dit kleine boekje komt uit de serie 60p die werd uitgegeven ter ere van het 60-jarig bestaan van Penguin. Ooit herkende je een Engelseboekenlezer aan zijn helemaal oranje boekenkast.
Al met al een hoop nostalgie in zo'n klein boekje.
En het raarste is nog wel dat ik het nooit gelezen heb en dat het toch mag blijven.

Had ik toch maar in al mijn boeken geschreven wanneer ik ze kocht. Ik wist nog wel dat ik Rosemary's Baby al heel lang had, maar al gekocht (voor f3,50) toen ik 15 was? Wat was ik ervan onder de indruk, dat onderkoelde occulte, die dreiging, en het einde! Een boek dat slecht afliep! Hele bijzondere leeservaringen, die boeken van Ira Levin. A Kiss before dying kon ik om de zoveel jaar opnieuw lezen, omdat ik steeds weer vergat wie nu ook weer precies de schurk was. Ook de Stepford Wives en This Perfect Day waren mooi, maar maakten toch net iets minder indruk op mij. Leunden qua thematiek toch een beetje te veel op Orwell en Huxley, al die boeken die in je jeugd zo'n openbaring zijn omdat je ze voor het eerst meemaakt.
Dus ja, deze mogen blijven omdat ze me als lezer en als schrijver gevormd hebben. En omdat ik nog weet wie ik was toen ik ze voor het eerst las.