Aan Simple Abundance heb ik in de jaren negentig veel vreugde beleefd, ik had het toen uit de biep en kan het dus onmogelijk een jaar lang in huis gehad hebben om elke dag het stukje-van-de-dag te lezen. Het is een Engels inspiratieboek dat soms iets te kanten-kleedjes-en-gezellige-taartjes-achtig is, maar dat ook veel diepgang en mooie citaten bevat, over het terugvinden van je authentieke zelf.
Dat ik het in december 2005 alsnog gekocht heb (wat ik niet meer wist), verraadt vooral het verlangen naar het terugvinden in het leven van die basis in mezelf. Zware tijden waren aanstaande, dat moet ik al voorvoeld hebben, en ik merk ook hoe het zien van die datum me terugvoert naar die tijd, me verdriet doet.
Maar dat is toch geen reden om een prachtig boek weg te doen?
een prachtig boek
ongetemd
Ik dacht toch echt dat ik al een boekbespreking had gewijd aan Memo from the Story Dept. Van mijn Heldenreisgoeroe immers, Christopher Vogler. Toen ik zag dat er een nieuw boek van hem uit was, moest ik dat natuurlijk aanschaffen. Maar om eerlijk te zijn zit het blaadje van waar ik was halverwege. Het was leuk geschreven maar het voegde eigenlijk niets nieuws toe aan wat ik al wist.
Nee, dan is het gele spiraalschrift me veel dierbaarder. Dat nam ik mee naar het workshop weekend met Vogler in The Jung Centre. (Achteraf had ik veel méér cursussen moeten volgen daar. Ook The Vein of Gold cursus heeft me zoveel gebracht!)
Wat was die man bevlogen, wat sprog hij enthousiast heen en weer voor zijn zeer divers publiek. Wat is het een prachtig gevoel om samen te zijn met zoveel gelijkgestemden – het gevoel van je stamgenoten gevonden te hebben. Hier voel ik me nog vaak een roepende in de woestijn.
Het rare is dat je van dat aspect van Amerika veel te weinig hoort hier. Het is ook iets wat je niet met Houston associeert (olie, dikke Texanen in dikke auto's op weg naar dikke huizen), dat enorm inspirerende gaan voor wat belangrijk is. Hier hebben we meteen last van een pikorde, moeten dingen gereglementeerd en gecertificeerd en moet bevolgenheid wijken voor wat haalbaar is voor de grootste gemene deler.
Er is heus veel mis met Amerika (op ieder kruispunt houden bedelaars hun hand op bij die dikke auto's) maar dat ongetemde enthousiasme kan ik soms geweldig missen.
trieste tropen
fluweel en goudbrokaat
verhullen
niet haar wilde, zwartwitte
gezicht achter de touwen
van roze groen bruin verbeelde tropen
bonsaipalmpjes en een indiaan
zonder tipi
goud geld
als de pelikaan voedde zij met bloed
het leven dat ooit onder haar rokken school
helpen en schrijven
In mijn dagboeken moet wel terug te vinden zijn wanneer ik Care of the Soul* voor het eerst las, ergens in de jaren negentig. Pas later heb ik het zelf gekocht, omdat het zo'n boek is dat je steeds opnieuw moet lezen om je de lessen steeds op een andere manier eigen te maken.
Het is niet alleen het beste zelfhulpboek dat ik ken, (en dan 'zelfhulp' niet in de zin van 'in zeven dagen naar innerlijke rust en gezondheid' maar in de zin van werkelijke geestelijke en spirituele groei, naar inzicht en een ruimer leven) maar ook als schrijfboek heeft het me veel gebracht.
Veel van de dilemma's waar mensen mee kunnen worstelen worden bijvoorbeeld in een mythologisch kader geplaatst, waardoor ze als 'verhaal' gaan werken, en inspiratie bieden voor de reis die een hoofdpersoon moet afleggen.
Wat op zijn beurt weer inspiratie bracht voor mijn eigen reis.
Het gaat over wat de ziel nodig heeft – dat is heel iets anders dan wat je aan gereedschap nodig hebt om te overleven in de hectische maatschappij. Het gaat over depressie, ziekte, jaloezie, geweld, en wat dat ons te zeggen heeft als we maar wilden luisteren.
*het is vertaald als Zorg voor de Ziel en momenteel alleen tweedehands verkrijgbaar
echt gebeurd is geen excuus
Moest ik het voor Honderd Valkuilen nog doen met een beduimeld bibliotheekexemplaar, in 2011 werd Zelf Schrijver Worden van Gerard Reve opnieuw uitgebracht. Het boek bestaat uit 4 lezingen die Gerard Reve in 1985 hield als afsluiting van zijn jaar als gastschrijver aan de Leidse Letterenfaculteit, en je hóórt hem bijna spreken.
Het belangrijkste adagium – iedere schrijver kent het – uit dit boek luidt: Echt Gebeurd is Geen Excuus. Reve noemt het ook De Wet van de Onbruikbaarheid van de Werkelijkheid. In de werkelijkheid gebeuren te veel dingen zonder logische oorzaak of logisch gevolg. Het is aan de schrijver, om deze causaliteit, dit zinvolle verband, aan te brengen.
Let maar eens op: films en boeken die worden aangeprezen als 'gebaseerd op ware gebeurtenissen' zijn over het algemeen niet te pruimen.
Een heel verrassende stelling luidt: Het Cliché is een Godsgeschenk. "Proza dat geheel in clichés is geschreven moge de intellectueel eczeem of astma bezorgen, het bespaart de lezer veel energie, die hij geheel kan gebruiken voor het scheppen van zijn eigen voorstelling."
Kortom, een boek dat elke schrijver moet bezitten!
geheim
Toen we in 2001 van Schotland naar Texas gingen verhuizen, kwam Karel onze Jeep (die we meegenomen hadden uit Oman) ophalen om hem mee naar Nederland te nemen. In Amerika zou hij niet door de keuring komen, bovendien was het verschepen wel érg duur voor zo'n oude auto.
Als cadeautje voor het logeren nam hij toen dit boek van Renate Dorrestein voor mij mee.
Het Geheim van de Schrijver is een van de weinige Nederlandstalige schrijfboeken die wél echte tips geven, die je wél het gevoel geven dat schrijven tenminste voor een deel gewoon een ambacht is dat je kunt leren.
Al kun je voor de werkelijke ontsluiering nog steeds het beste Honderd Valkuilen lezen.
machinekamer
Ik weet niet meer waarom het zo heet, De Wonderen van de Heilbot. Ik weet wel dat ik er erg blij mee was, toen ik het van mijn ouders kreeg. Schrijversdagboeken lees ik graag, ze geven een kijkje in de machinekamer, daar waar die boeken hun ontstaan vinden, hun kracht en macht. Ik heb net weer een nieuwe op mijn lijstje gezet: The Rebecca Notebook, van Daphne du Maurier.
Oek de Jong is sowieso een schrijversschrijver, iemand die voor schrijvers vaak zulke behartenswaardige dingen zegt. Mijn allereerste column voor Trouw werd door een interview met hem in gang gezet. Het zou zomaar kunnen dat paps en mams toen -trots - dat boek voor mij gekocht hebben.
bevaderen, bemoederen
Ik weet niet meer waar en wanneer ik The Maiden King heb gekocht. Vermoedelijk – gezien de ondertitel - toen ik begon met het ontwikkelen van Heldinne's Reis. The reunion of masculine and feminine, daar gaat Heldinne's Reis over. Daarom heet de laatste etappe ook: samen op reis.
En dat geldt voor mannen én vrouwen. In het ideale geval ontwikkelen ze allebei al hun eigenschappen, mannelijke en vrouwelijke, en verenigen die in zich. De vrouw kan zichzelf bevaderen en bemoederen, de man kan zichzelf bemoederen en bevaderen.
Dit komt allemaal voort uit de Jungiaanse psychologie, die ik mateloos interessant vind.
Het eerste hoofdstuk (met daarin het sprookje van waaruit dit boek geschreven is) staat hier.
Ooit stond ook het complete boek Jungian Novel Writing als word document online, dat is in dit opzicht een fantastisch boek.
lerares
Dit boek is al uit 1976, en waarom het nog meer dan 25 jaar moest duren voor het op mijn pad kwam, weet ik niet. Het was immers ook al lang in het Nederlands vertaald.
Maar ja, when the pupil is ready, the teacher appears. Pas toen Marilyn French mij de ogen had geopend voor de vanzelfsprekendheden van het patriarchaat – die ik altijd, zonder vragen, als realiteit had geaccepteerd, zoals je je als klein kind ook niet kunt voorstellen dat in andere gezinnen hele andere regels en gebruiken gelden – stond ik open voor het idee van vrouwelijke goden, voor de mythen van Inanna, Sofia, Demeter, noem ze allemaal maar op.
Ik zal het misschien niet opnieuw lezen, maar het behoort wel tot de afdeling stut en schraag.
tarot en heldenreis
Op 8 april 1998 (paasvakantie, bedenk ik nu) kocht ik Werken met de Tarot in Heerenveen. Ik weet niet meer wie me op het spoor zette van de Tarot, misschien een van de dames van onze Aberdeense leesclub. Omdat dit boek zo nuchter en bijna wetenschappelijk de betekenissen van de kaarten bespreekt, sprak het me meteen erg aan.
Het bijzondere van de Tarot is dat de kaarten geen antwoord geven, maar dat ze altijd aansluiten bij het wezensprobleem waar de vraag uit voortkomt. In moeilijke situaties voel ik me altijd gesteund door het antwoord dat ik al kende.
Toen ik van dezelfde (Duitse) schrijver het boek Tarot en de Reis van de Held tegenkwam, was ik blij verrast. Dit gaf een hele mooie uitdieping van de Heldenreis, met voor elke etappe prachtige, inspirerende voorbeelden en illustraties.
