Auteur Archief: Hella

Ik moest erover gaan nadenken wat ik wilde worden. Meisjes trouwden rond hun eenentwintigste, tot die tijd moesten we een vak uitoefenen, zodat we, mochten we ooit alleen komen te staan, toch in ons onderhoud konden voorzien. Alles over het … Lees verder →

Om me te kunnen concentreren ging ik vaak met mijn marmerplaat, mijn hamer en mijn beiteltjes de woestijn in. Ten westen van DunKitaba is een zee van oranje zandduinen. Ik verborg me in een valleitje tussen twee duinen en werkte … Lees verder →

Ik heet Yima, naar mijn grootvader van moederskant, Yiva. Mijn vader heet Rodva, naar zijn vader. Mijn broer heet ook Rodva, de jonge Rodva. Als ik nog een broer had gehad, had ook hij Rodva geheten. Krulhaar-Rodva, of snelle Rodva, … Lees verder →

Toen ik op reis ging, hoopte ik ondanks alles op bevestiging. Ik hoopte dat alles wat ik geleerd had, juist was. Dat alle waarden waarmee ik was grootgebracht, klopten. Want geen mens wil alles opgeven wat voordien haar identiteit uitmaakte. … Lees verder →

Om de letters van ROTS goed te verdelen over het oppervlak moesten we eerst met houtskool een kruis tekenen, om vervolgens in elk vakje een letter te zetten. Toen opende de dogman zijn gereedschapskist. We kregen een hamer en een … Lees verder →

ROTS was het eerste woord dat we leerden beitelen op school. De dogman had een grote marmeren plaat waarin alle letters waren gebeiteld. We moesten ze opdreunen:       R O T S V A D M I J N K … Lees verder →

Als kind had ik natuurlijk gehoord van de Rots. Er stond een kleimodel op ons erf, alle mensen hadden dat, de Rots was een object van verlangen en verering. Iedereen in DunKitaba wist dat de echte Rots in het hoge … Lees verder →