Auteur Archief: Hella

Dag krinklend winklend waterding, wat klink je poëtisch als een gorgelend beekje, wat muzikaal ben je, wat passen je woorden mooi bij de natuur die je omringt, en wat zou ik een liedje willen kennen dat ook zo druppelt en … Lees verder →

Ach die arme man, in het donkere woud. Wat was er gebeurd dat hem zo van zijn levenslust beroofde? Welke adder, welke draak vrat aan zijn borst? (Is Harriot een meisjesnaam, vroeg ik mij nog af, weten jullie dat, Neerlandici?) … Lees verder →

Och wat is hij braaf, die Jantje. Tegenwoordig vinden we hem een geïndoctrineerde slijmjurk in plaats van een voorbeeldig kind. De opvoeding van tegenwoordig is gericht op zelf nadenken, zelf beslissingen nemen. Toch? Alleen is zelf nadenken niet zo makkelijk … Lees verder →

Dat je als vader zo'n sterk godsvertrouwen hebt, dat je zo'n gedicht kan schrijven over het doodgaan van je kind. Onvoorstelbaar. Het is iets waar je alleen na lange innerlijke groei toe kunt komen, stel ik mij voor. Of waren … Lees verder →

Het zijn die wakkere wieken die me meteen aan Albatross van Fleetwood Mac doen denken. Hoewel die vogel niet wakker klapwiekt, maar tijdloos zeilt door de hoge lucht, muziek als een langzame film, die de tijd stilzet zolang je luistert, … Lees verder →

Het Wilhelmus! Dat zingen in het buitenland geeft meteen een brok in de keel. Al dat gescheld altijd op allochtonen die zo bij elkaar klitten: ga zelf maar eens in 't buitenland wonen, dan zoek je elkaar toch op, en … Lees verder →

Het eerste afscheidsboek met A4-tjes kreeg ik toen ik na 12 jaar trouwe dienst vertrok bij de bibliotheek in Rijswijk, omdat wij naar Oman gingen. Een van de collega's schreef toen de eerste regels van het Egidiuslied voor me op. … Lees verder →

Ik ken dit lied van de Vlaamse folkgroep Rum, waar wij zo eind jaren zeventig groot fan van waren. We gingen naar concerten, draaiden hun muziek, luisterden regelmatig naar de brt. Het staat voor het begin van onze studententijd, voor … Lees verder →