Auteur Archief: Hella
Die tweede strofe kende ik van buiten. En van binnen. O, laten wij maar zacht zijn, en maar niet het trotse hoge woord van liefde spreken, want hoeveel harten moesten daarom breken onder de wind in hulpeloos verdriet. Tenminste, zo … Lees verder
verre oorden
Ispahaan – het verhaal is bekend, misschien wel over de hele wereld, van de dood waaraan met niet ontsnappen kan. Maar dat wetende, moeten we toch zoveel mogelijk gaan zien van de wereld. En als die – zoals nu – … Lees verder
boekbloggers en boekpromotie
50books vraag 49: Denk je ook dat boekbloggers een belangrijke(re) rol kunnen spelen in het promoten van een boek? En heb je daar nog tips voor? Goede boekenblogs zijn voor mij onmisbaar. Daar lees ik wat mijn volgende boek wordt. … Lees verder
domweg gelukkig
Wie kent niet de Dapperstraat? Ik heb het gedicht zelfs in mijn autobiolessen gebruikt, als basis voor een eigen sonnet. En toch is het bijzonder, een gedicht over de onbijzonderheid van geluk. En dat daar een zekere mate van dapperheid … Lees verder
een dood paard
Ik herinner me dit gedicht nog wel van de middelbare school. Dompie moest lachen om dat stervend paard, dus wij ook. Hij had een allerliefste vrouw, en wij geloofden ook nog heilig in het wonder van de liefde, al werkte … Lees verder
als ik dood
Eigenlijk kende ik deze uit mijn hoofd: When I'm dead my dearest, sing no sad songs for me … Dat was al in mijn melodramatische middelbareschooltijd een van mijn favoriete gedichten. If thou wilt remember, and if thou wilt, forget. … Lees verder
zo lief en zo licht
Hij kan het niet zeggen, die arme Gorter, maar de bruid kon het wel. Die schuimende, vitalistische liefde, ik weet wel dat ze gedoemd is te vervagen, dat er in dat gedicht ook al de tekenen van een einde zijn … Lees verder
lang rolt
Poeh, dit is geen gedicht voor watjes. Op de rand van je grot zou je er zomaar gek van kunnen worden. Maar ach, die wildernis van jong gevoel ben ik wel voorbij gegroeid, zou ik denken. Ik droom er nog … Lees verder
de witte waterlelie
Ik heb de witte waterlelie lief, maar meer nog de koele vijvergrond waar het allemaal vandaan komt. De bron waar alles wat ik meemaak en tot me neem wordt omgevormd tot die mooie bloem die schijnbaar moeiteloos op het water … Lees verder
ik ween om bloemen
Ach, ik heb wat afgeweend om liefde die niet is ontloken, en om mijn harte dat niet werd verstaan. Misschien is het ook wel ijdele hoop, iemand te vinden die je hart zou willen begrijpen, in plaats van het na … Lees verder
