over het huwelijk

Geplaatst op 3 december 2012 door Hella


Deze tekst heeft zo lang boven mijn bed gehangen toen het nog alleen mijn bed was.

" … laten er tussenruimten zijn in je tezamenzijn. Laat de winden des hemels tussen je dansen."

En vlak daarnaast hing de mooie tekening van Stairway to Heaven die Nicolet voor me gemaakt had (hij leek wel op de afbeelding bij de video). Waar is die gebleven? Ik heb hem zeker bewaard, en hij is ergens tussen alle papieren beland die pas van Leeuwarden naar Groningen verhuisd zijn.
Stairway to Heaven paste - tenminste het eerste, rustige deel - bij de visie die ik op de toekomst had, op het leven dat voor eeuwig van ons samen zijn zou, tot in Gods stille herinnering. En al studeerde ik Engels, van de tekst had ik nog niet veel begrepen. Nu hoor ik hem met oren die opengegaan zijn, zoals ogen opengaan en voorgoed onsluitbaar worden. A lady who's sure, all that glitters is gold.
Zo werd De Profeet ook een ander boek voor mij, 35 jaar nadat ik het gekregen had. Sommige teksten begrijp ik nu pas, andere durf ik niet meer te geloven. En ook waakzaam zijn dat cynisme geen levenshouding wordt. Toch maar een beetje geloven dat alles van goud is.
En ik google nog een beetje verder met de tekst van Stairway to Heaven en vind deze wijze woorden:

“There are two paths that you can go on But in the long run, there’s still time to change the road you’re on.” You are either on a path of love or on a path of fear. But no matter how you’ve done in the past, there is still time.

De schrijver eindigt met een citaat van Rumi:

“Fall in love in such a way that it frees you from any connecting.”

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!
Ludieke Kriebels & Krabbels Ferrara Meibloempje Veertje Vederlicht

Geplaatst in schrijftop2000 | 2 Reacties

Over de liefde

Geplaatst op 2 december 2012 door Hella


Janee, sommige herinneringen zijn te privé. We gaan het dus niet hebben over Whole Lotta Love, Nights in White Satin of Ne Me Quitte Pas. Als ik de tekst van Gibran lees, gaat die ook niet over dat soort voorbijgaande liefde, maar meer over liefde als levenshouding, de beminde niet de ander maar het leven zelf.
Als er één liedje is dat zich op zo'n manier laat beluisteren, is het Heart of Gold van Neil Young. Ik heb, nee had, het op een singeltje. Gekocht in Canada, hoe stoer is dat. Met paps en mams voor het eerst in het vliegtuig, en dan op een bepaald moment alleen door zo'n shopping mall dwalen - vijftien was ik - en zeker weten dat Neil Young voor veel meer staat dan al die beperkte en beperkende liefdesliedjes.
Op de achterkant van het singeltje stond een live uitvoering van het Sugar Mountain. In een of andere club opgenomen, een sfeertje met gekuch en rommelig applaus. En dan google ik dat, en dan staat dat doodgewoon op youtube, met hetzelfde hoesje erbij! Dat is nou precies het soort liefde wat ik bedoel - dat soms alles samenspant om mij te gerieven.
Bij 't morgenlicht met een gevleugeld hart te ontwaken en te danken voor een nieuwe dag van liefde. Daarnaar streven dan maar.

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder! Ferrara Veertje vederlicht Meibloempje Kriebels & Krabbels Ludieke Papagoose

Geplaatst in schrijftop2000 | 7 Reacties

De komst van het schip

Geplaatst op 1 december 2012 door Hella

Is het te veel een inkoppertje om als eerste aan de Veerpont van Drs. P te denken? Het is een hele oude herinnering (het liedje is uit 1973, zie ik).
Ik leerde meestal het effectiefst 's morgens vroeg. Dan zette ik de wekker op 6 uur, deed meteen de radio aan op mijn favoriete zender Radio Noordzee die dan net de uitzending begon met deze melodie.
Op een keer was ik denk ik te moe om zo vroeg al aan de studie, ik sukkelde weer half in slaap boven de latijnse rijtjes en droomde mee met De Veerpont, die als ik me goed herinner met akelige verdrinkingsgeluiden eindigt. Het was ook zo koud op mijn kamer in de winter, ik herinner me nog zo goed de paniek die me overspoelde!
Het radiootje was een geschenk van oma. Toen opa overleed, moest de boot verkocht worden, en was het lichtblauwe transistortje met zijn forse knoppen en ronddraaiende zenderkiezer overbodig geworden. Heel lang stond het naast mijn bed, tot een lekke batterij zijn binnenste naar de barrebiesjes hielp. Een bootradio, om te luisteren naar een bootliedje, uitgezonden vanaf een zendschip.

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder! Meibloempje Papagoose Ludieke Ferrara

Geplaatst in schrijftop2000 | 6 Reacties

#schrijftop2000 op een rijtje

Geplaatst op 30 november 2012 door Hella

- schrijf elke decemberdag een stukje over een nummer uit de top2000, aan de hand van de lijst van onderwerpen ontleend aan De Profeet van Kahlil Gibran.
- waarom die onderwerpen? Hierom.
- de lijst staat hier, bij de schrijfveren van december 2012
- voeg de link naar jouw stukje (dus niet naar je hele blog) toe onderaan mijn stukje, in de Mister Linky widget.
- ik houd een lijst bij van alle nummers waarover geschreven is, net als vorig jaar.
- de top2000 van 2012 staat hier

Geplaatst in schrijftop2000 | 6 Reacties

STAPEL (verhaspelcolumn 2012)

Geplaatst op 30 november 2012 door Hella

U weet allen dat ik verhuisd ben, en dat dat heel wat aarde in de schoenen had. Ik heb het doopceel van de klusklungels geleegd, die mij probeerden onder te mijnen. Het maakte mij veel zorgen, ik bedoel, geld verdienen is niets vies mee, en je kunt de moraal niet opdwingen, maar ik zag het lijk al drijven: het gaat net zolang goed tot de klomp breekt, en dan is er nog een hoop werk aan de weg om de onderste steen boven water te halen.
Ik verg hiermee geen oordeel over alle klussers, maar het is misschien een idee om rechercheurs gedekt op te stellen, want deze weg moet gekeerd worden. Die klusser van mij was - om geen ten hemel stuitende terminologie te gebruiken - een geslachtslid van een hond! Met mijn blotebillenverstand ergerde ik mij het grootst toen hij mij de pan uitveegde. Hij pleitte in alle toonsoorten voor zijn onschuld.
Ik werd er helemaal paranoia van toen ik de schade opmaakte, alle knoppen sloegen door. Alles was met een Jantje van Leiden gedaan. En ik had geen knuppel meer achter de deur, hoe witgloeiend ik ook was, en hoezeer je op je blote ogen al kon zien wat er mis was, want hij had al afgedongen dat ik de rekening betaalde, en omdat ik vol vertrouwen in hem had, en hem uit mijn broekzak meende te kennen, kwam ik hem te gemoed. Hij zit nu dik bij kas, en er is geen spoor meer van hem vernomen.
Ik heb er geen goed woord over. Iedereen weet dat loodgieten heel nauwkeurig luistert, zelfs vrouwen, die meestal afgesabeld worden omdat ze niet werden opgegroeid met technisch inzicht. Losse afvoeren streven op een ramp uit die je niet zomaar even op- en afbreekt. Ik verwijt hem niet alleen van laksheid, hij heeft naar mijn weten ook gewoon vernielingen aangebracht, waar ik nu nog onder zwicht. Dat is een hekel punt, en een hele zure pil.
De meest aanneembare theorie - in het nieuws wordt deze vaak weergebeeld - is dat mijn klusklungel Stapel was. Zulke mannen zingen de sterren uit de hemel alsof het een lieve lust was, werken zich de ribben uit het lijf, doen alsof zij jouw langverwachte droom zijn. Ze staan zich voor op hun onweersproken gedrag, leveren zelfs hulp aan buitenlandse mogelijkheden, en niemand wil hen tegen het hoofd stoten. Het schept tot nadenken dat ze elke keer een wederopstandiging maken en met volle borst - als door een wonder gegrepen - zich adapt verklaren van een andere judoko of een nieuwe sudoka.
Men vindt ze in alle geledingen, en ze klagen altijd moord en brand over een enorme pluimage aan tegenstanders. Het ontbeert hen niet aan killer instinct, nooit gooien ze het bijltje in de ring, ze leggen iedereen het vuur aan de schenen, weten altijd precies welk middeltje bij wie aangrijpt, en ze doorstaan geen enkele ontwikkeling. Mensen zijn natuurlijk geen onbeschreven bladeren, iedereen kamt wel met problemen, en ze mogen ook niet over één kam gescheerd worden, maar dit soort is niet in rechte banen te leiden, laten we dat wél wezen. Zij verlenen daar hun identiteit aan! Het kost mij geen enkel probleem dit te zeggen, ik zal ook geen tegengas nemen - wat vaak wel gebeurd is geweest - want dit is het enige wat vruchten laat afwerpen.
Ook al is het in mijn geval als een sisser afgelopen (een nieuwe, lieve klusser ging meteen van slag met mijn kleurenpallet), u moet zich dit goed in het hoofd knopen: hoe glorischer de Stapel over zichzelf furore viert, hoe sneller u hem aan de klink moet nagelen!

Geplaatst in schrijven | Getagged , | 3 Reacties

de profeet en de muziek

Geplaatst op 28 november 2012 door Hella

Wat hadden we een plezier met de schrijftop2000 vorig jaar. Iedereen deed mee om zoveel mogelijk herinneringen bij zoveel mogelijk liedjes uit de top2000 op te schrijven. Geen wonder dat de vraag kwam: dit jaar weer?
Ik moest er even over nadenken. Voor mijn gevoel had ik eigenlijk alle liedjes wel gehad waar ik een echt verhaal bij had. Hoe dan?
Verhuizenderwijs stond ik opeens met de jubileumuitgave (1977) van Kahlil Gibran's De Profeet in handen. Wat een prachtig boek, eigenlijk. Wat een mooie wijsheden over belangwekkende onderwerpen.
Zouden we dat niet kunnen combineren? Een soort schrijfveren, op de manier van: aan welk liedje doet dit onderwerp jou denken? Wat zegt het nummer hierover? Wat zegt het jou?
De lijst van 2012 komt hier, maar je kunt hier alvast inspiratie opdoen.

Bijgewerkt:Ik heb de onderwerpen bij de schrijfveren gezet, je kunt alvast eens kijken wat je aanspreekt.
Op 1 december plaats ik mijn eerste stuk, met daaronder de mogelijkheid om de link naar jouw verhaal toe te voegen. Ik heb er #zinin!

Geplaatst in schrijftop2000 | 8 Reacties

huurders

Geplaatst op 27 november 2012 door Hella

Waarom kan het bij mij nu nooit gewoon? Er komt gelijk een nieuwe huurster in mijn huis. Ongezien wilde ze geen parketvloer want ze had al een vloer. Dus gratis op Marktplaats met het hout, dus ze kan op het beton. Haar broer en zijn vriendin kwamen kijken wat er nog meer te halen viel. Nou, dat viel ze alles mee. Ze maakten foto's en ik zou het wel horen. Mooie vloerbedekking, fijne lampjes, leuke tuintafels, goh ja en zo'n fan hadden ze thuis ook.
Dus ik opgelucht de deur achter me dichtgetrokken na een dag poetsen met Yke.
Thuis is er mail van Nieuwe Huurster. €200 biedt ze voor het zwikkie. En de vloerbedekking moet er allemaal uit. Ik leg uit dat ik destijds €1500 overnamekosten heb betaald, en inmiddels voor bijna €600 nieuwe luxaflexen heb laten ophangen.
Nou, daar heeft ze geen boodschap aan, zegt ze.
Nou, ik ook niet, zeg ik. Er hangt daar voor €1200 aan nieuw gekochte spullen van mij, lampen, gordijnen, je mag het hebben voor €200, graag of niet, de vloerbedekking blijft liggen en anders haal ik alles eruit. Want het moet toch eens afgelopen zijn met al die mensen die maar van me willen profiteren terwijl ik zelf altijd voor alles in het volste vertrouwen het volle pond betaal. No more missis Nice Woman. Maar intussen zit ik weer met de brokken en het bonkende hart.
Op tv zijn kraanvogels.

Geplaatst in autobio | Getagged | 10 Reacties

oude vriendinnen

Geplaatst op 24 november 2012 door Hella

zeker weten dat de ander
oneindig gelukkiger is
want getrouwd en zeker
wetend wat de toekomst brengen moge
haar geleidt des partners hand
maar niets is minder
waar, zij is oneindig minder
zeker van alles en vooral van
het nut van opstaan

afbeelding

Geplaatst in autobio, gedichten | Getagged | 1 reactie

every last one

Geplaatst op 12 november 2012 door Hella

Als ik de heldenreisworkshop geef, druk ik de mensen altijd op het hart: stort je held zo snel mogelijk in het avontuur. Niet eerst eindeloos zijn huidig leven uitmelken zodat we verzuchten: wanneer gebeurt er nu eens iets! Nee, "begin op de dag dat alles anders wordt."
En dan lees je de nieuwe Anna Quindlen, Every Last One. Je bent al ver over de honderd bladzijden verwikkeld in het reilen en zeilen van een min of meer gewoon gezin. Moeder vertelt hun verhaal: de man van wie ze nog wel een beetje houdt, de dochter met haar moeizame verkering, de tweeling van wie de ene broer een zorgeloze sporter is en de ander een piekerig ventje dat tenslotte naar een psycholoog verwezen wordt. Het leest als een trein, je verveelt je ook niet, maar in gedachten ben je op zoek naar de Story Question, die concrete vraag waar dit verhaal het antwoord op is. Zou de brave echtgenoot vreemdgaan? Zou de illegale tuinman kwaad in de zin hebben? Raakt het moeilijke kind ernstiger van het pad af? Hoe moet dat met de vriend van dochterlief, die eigenlijk niet meer thuis kan wonen?
Je leeft met ze mee zoals je met de brieven van je beste vriendin meeleeft, maar het blijft een roman en die is niet voor niets geschreven, je bent al bijna op de helft.
En dan slaat zo volkomen onverwacht het gruwelijk noodlot toe, dat je, alleen in je warme bed, een kreet van schrik slaakt. En tegelijk registreert de schrijver hoe het werkt, hoe ongelooflijk knap het gedaan is.
Waarmee ik niet wil zeggen dat je het heldenreisschema maar in de wind moet slaan. Het is net zoiets als dat abstracte schilders wel eerst alle technieken onder de knie hebben gekregen voor ze besloten dat abstract hun weg was. Hier is een vakvrouw aan het werk die weet hoe ze het schema kan manipuleren. Wat een verschrikking. Ik ga gauw weer verder lezen.

Geplaatst in recensies | Getagged , | 6 Reacties

dag huis dag tuin dag opbergschuur

Geplaatst op 4 november 2012 door Hella

In april 2005 kwamen we vanuit Amerika een weekje naar Nederland om een huis te zoeken, samen met paps en mams. Het superdeluxe appartement moesten we maar bewaren voor als Harmke met Johnny Depp zou trouwen.
We vielen meteen op dit huis, ondanks de psychedelische kleuren van de vorige bewoners. Het uitzicht vanuit het dakraam sprak Friesland als niets anders. De tuin was een poezenparadijs. Meisjeskind en poezenkind voelden zich thuis en in alle seizoenen keek ik genietend uit het raam.
Het uitzicht zal ik missen, maar zoals de goede oude dichter (wie ook weer?) zei: ik hou van een mooi landschap, maar ik heb er graag iets bij te drinken.

Geplaatst in autobio | Getagged , , , | 7 Reacties