Heldenreis

Ik heb heel wat verkocht de afgelopen maanden. En nu komen ze in mijn dromen spoken, al die geloosde spulletjes. Kleine babypopjes opeens met doorzichtig hoofd, melkkannetjes zo mooi als paps en mams ze nooit bezaten, en wat? Er zit nog melk in! En nog koffie in de tinnen theepot, de verjaarsvisite compleet, moet ik alles toch bewaren dan? Dat reusachtige dienblad, bekleed met wat wel het divankleed van opa en oma lijkt, past niet eens in mijn auto.
Veel meer nog heb ik weggegeven, dat voelde als een vrijlating, zoals het ouderlijk huis vol van dingen soms als een gevangenis voelde. Wat ik nu nog hier heb, zijn de sleutels tot de herinnering.
De brieven, de foto's, wat primaire bronnen. De feesthoedjes zijn, 50 jaar nadat ze door mijn moeder liefdevol geknutseld waren voor mijn verjaarspartijtje, in een vuilniszak beland. De paar dingen die als geen ander het ouderlijk huis symboliseren en daarmee een deel zijn van mijn verhaal. Enkel het mijne. Wat ik er ook van doorgeef, hoe dat ook andermans verhaal kortstondig beïnvloedt, die specifieke symboliek hebben ze alleen voor mij. Als mijn verhaal uit is, worden zij op hun beurt vrijgelaten. Figureren ze in kleine dromen van anderen.

1914 Mama Cass - Dream A Little Dream Of Me

feesthoedjes in actie

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!

Papagoose Ferrara Meibloempje Sundayjacket Veertje VederlichtLudieke

Kleren zijn je harnas en je kluister, zegt de profeet, maar dat zei hij misschien op een plaats en tijd waar dat ook zo was, toen het hier ook nog zo was met de verplichte hoed om aan te geven tot welke stand je behoorde. Wij mogen nu toch dragen wat we willen, niet zozeer om kou of schaamte maar om onszelf er blijer mee te maken.
Voor mij is dat al sinds jaren (eeuwen?) mijn goeie ouwe spijkerbroek, en terstond speelt i put my blue jeans on door mijn hoofd. Nergens in de top2000, niet één liedje over de spijkerbroek!
Uitlopende pijpen, strak ingenaaide pijpen (dit was 30 jaar voor de skinny) met beenwarmers erover, een keurige met een keurige bloes, een stoer werkmannenmodel voor in de woestijn, dunne voor de zomer, stevige voor de winter, en nu - om aan te tonen dat ik me nergens voor schaam, meneer Gibran - dat heerlijke model dat nydj heet.

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!

Ludieke Ferrara Kriebels & Krabbels Veertje Vederlicht Meibloempje

Het hoeveelste huis bewoon ik nu? Even tellen: Leeuwarden 1, 2, Heerenveen 3, Groningen 4, Delft 5, 6, Oman 7, 8, Aberdeen 9, Houston 10, 11, Leeuwarden 12, Groningen 13. Als dat maar goedkomt!
Er zijn veel liedjes over huizen. Our House is mij het dierbaarst. Ondanks alles kan ik daar niet cynisch bij worden. Dat is toch waar je altijd weer op hoopt en naar streeft, bij ieder nieuw huis dat je betrekt: poezen in de tuin, vuur in de haard, bloemen in de vaas.
Ik droom nog altijd van vroegere huizen. Dan komen we er terug (dat vanzelfsprekende 'wij' waar ik maar geen eind aan kan dromen), en we kunnen er zo weer in. Het benedenhuisje aan de Delftse gracht, de flat in Oman, het paleisje in Houston.
Als dromen van een huis dromen van jezelf betekent, wat moet ik er dan van denken? Dat al die voorgaande ikken nog even bewoonbaar zijn als mijn huidige ik? Ik weet dat dat niet waar is. Misschien is het een aansporing om het waar te maken. Om alles te incorporeren, zelfs het 'wij' dat al zo lang in rook is opgegaan.
De poes is niet in de tuin, maar hier naast me, naast zijn papyrusplant, in a very very very fine house. Mijn huis is mij wel degelijk een anker. Vooral als andere ankers gelicht worden.

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder! Kriebels & Krabbels Ferrara Veertje Vederlicht Hilde Ludieke Meibloempje Dominga Blazer

"De zin van het leven is een vorm vinden voor het lijden," hoorde ik Freek de Jonge pas zeggen bij radio Kunststof. Iemand was het hartgrondig met hem oneens want niets is immers zo zinledig als lijden. Maar ik begreep hem wel, als het je gegeven is iets te creëren vanuit dat lijden, dan heb je iets zinvols ontdekt om ermee te doen.
Ik wil steeds 'voor het geval dat' iets in 't vooruit schrijven voor de schrijftop2000. Ik schrijf dit op donderdagavond en we weten geen van allen hoe het zal gaan met een van onze beste trouwschrijvers, Reflexxus. Iemand die als geen ander keiharde zinnen creëert vanuit een lijden waarvan wij niet meer weten dan dat. We scharrelen als het ware allemaal met Ward in het donker door het veen, op zoek naar het licht dat dan extra licht lijkt. En we nemen er nog eentje op, zo'n gloeiend glaasje illegale en fictionele stook.
Is niet de beker die je wijn bevat dezelfde beker die in de oven van de pottenbakker werd gebakken?
Volgens mij past Wuthering Heights hier wel goed bij.

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!

FerraraLudiekeKriebels & KrabbelsHildeVeertje Vederlicht

Eerst maar inventariseren wat er spontaan opkomt. Iets met Postman, iets met Paperback Writer, iets met Chain Gang. Als timmermanskleindochter aan de Carpenters denken. Aan Arbeidsvitaminen denken, en de opdracht die moeders wekelijks kreeg om daar bepaalde liedjes van op te nemen, toen ik eenmaal een cassetterecorder had. De vitaminen stonden allemaal in de avrobode. En dan thuiskomen uit school in het besef dat je het "had," zo'n liedje. Kom daar nu nog eens om, jongens en meisjes van de mp3-generatie.
Maar om een liedje te vinden dat voor mij echt bij "arbeid" hoort? Ik moet driekwart van de lijst door tot ik stuit op Zoek Jezelf van Koot & Bie (1469). Ik ben zo gelukkig geweest dat ik altijd werk heb kunnen doen waarin in mezelf kon zijn, mezelf kwijt kon, en niets hoefde te doen wat tegen mijn natuur inging. En ik herinner me een discussie met vrienden, waarin ik zei dat ik me dat helemaal niet kon voorstellen, werk doen dat tegen je natuur ingaat. Zij konden zich niet voorstellen dat je dat belangrijk vond. Werk was werk en geld was geld. Terwijl ik altijd in niets zo erg geloofd heb als wat ik later door Campbell verwoord zag als "Follow your Bliss."
Arbeid is zichtbaar gemaakte liefde, aldus de Profeet.

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!
Kriebels & Krabbels Ferrara Hilde Papagoose Veertje Vederlicht Ludieke Meibloempje

En het eerste wat in mijn hoofd zingt is: someone left the cake out in the rain … MacArthur Park, en de herinnering die daaraan is verbonden heeft totaal niets met eten en drinken te maken. Of met drinken, een beetje.
We waren op vakantie naar Bretagne, en maakten kennis met twee Engelsen, ietsje ouder dan wij, iets luxere auto, en daarmee reden we gevieren naar de Mont Saint Michel. We kenden elkaar totaal niet, dus in de auto vertelden we over en weer wat over onze levens, ik geloof dat Dan bij een bank werkte en een beetje overspannen was en daarom gezellig met Nigel uit vissen zou gaan. Bij de camping was een grote visvijver op het terrein van het kasteel, we noemden de kasteelheer geheel ten onrechte de Markies de Sade.
Over leeftijd hadden we het niet gehad, maar uit de autoradio klonk MacArthur Park wat ik meteen meezong. "Oh you must be over thirty!" zei Dan (of Nigel). 's Avonds speelden we Black Lady, een spannend kaartspel, onder het genot van Grande Blonde, het bier dat speciaal voor mij gebrouwen was. We waren vierentwintig en het leven was nog jong.

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!
Hilde Kriebels & Krabbels Papagoose Adriaan Hendriks Ferrara Meibloempje Ludieke Veertje VederlichtAdriaan Hendriks

Matig je geen dankbaarheid aan, zegt de Profeet, en ik ben in verwarring. Moesten we juist niet dagelijks dank zeggen voor de zegeningen op ons pad? Moesten we niet altijd keurig netjes bedanken voor cadeaus en verjaarskaarten? Was ondankbaarheid - het niet tonen van dankbaarheid - niet gewoon stout? Dit is een van hoofdstukken die ik destijds oversloeg omdat ik ze niet begreep, een van de hoofdstukken die me nu naar de keel grijpen en weer een waarheid doen wankelen.
Welke muziek daar bij hoort? Andere muziek. Ik merk dat ik behoefte heb aan andere muziek, muziek die onbekende luisterlandschappen openbaart. Wereldmuziek, zweefmuziek, nieuwe geluiden.
In het overbekende nostalgielandschap - zo'n treintjeslandschap met verlichte stationnetjes, mannetjes met hoge hoedjes en bergjes met koetjes - van de top2000 is dat niet te vinden, vermoed ik. Terwijl Nederpop ooit een openbaring was, of Kate Bush, of Alan Parsons.
Ja, en weet je wat ook? Roxy Music. Avalon. De eerste echte videoclips, en muziek die een verhaal vertelde. En bij Avalon moet ik weer denken aan een boek dat me ontzaglijk veel gegeven heeft. Crossing to Avalon van Jean Shinoda Bolen. Lezen!

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder! Papagoose Hilde Ferrara Kriebels & Krabbels Veertje Vederlicht Ludieke Meibloempje

Wat zijn er veel nummers die bij me opkomen! Teach your Children, Child in Time, Father and Son, Pappie Loop toch niet zo Snel … maar ik moet opeens denken aan de Poppys, met Non, non, rien a changé. Ten eerste omdat kindeke een keer een schitterende seventies-cd voor me had gemaakt met onder andere dit nummer erop, en ten tweede omdat ik nu pas de tekst verstond. Een fenomeen waar ik me wel vaker over verwonder, ben ik altijd doofblind door het leven gegaan?
Vroeger vielen wij natuurlijk vooral op al die snoezen van Fransoosjes die toch maar mooi een Toppopplekje hadden veroverd.
Nu hoor ik hoe hartstochtelijk ze zingen over alles wat verkeerd gaat in de grotemensenwereld. En nog! Veertig jaar later en het heeft nog niets aan actualiteit ingeboet. De Profeet zegt "het leven gaat niet terug, noch blijft het dralen bij gisteren," - ondanks alle veranderingen lijkt dat toch wel zo. Een eeuwig gisteren dat maar voortduurt.
We schieten onze kinderen weg als een pijl naar de toekomst, maar kennelijk is de toekomst de afgelopen veertig jaar door onze ouders of door onszelf niet noemenswaardig beïnvloed.
(Tekst en vertaling staan hier)
Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!
Ludieke Papagoose Kriebels & Krabbels Ferrara Veertje Vederlicht Meibloempje Hilde