wortels

Geplaatst op 9 augustus 2014 door Hella

DSC04265 (2)Wat betekent het om geworteld te zijn? Ik moet meteen denken aan de uitspraak: bomen hebben wortels, mensen hebben benen. Ik ben al op heel wat plekken op aarde te bloeien gezet. Overal waar ik vandaan ging, liet ik stukjes wortel achter in de grond, en als ik nu foto's terugzie van die plekken voel ik soms een pijnlijk heimwee. Niet omdat ik daar weer wil wonen, maar omdat ik daar iemand was die ik niet meer ben. Stukjes hart, heb ik er verloren.
Ik heb altijd geweten dat mijn echte wortels in Friesland lagen, het sprak dan ook vanzelf dat ik daarheen terugkeerde, na de internationale omzwervingen. Dat ik nu in Groningen woon omdat ik niet meer gelukkig was in mijn geboortestad Leeuwarden, voelt als ontrouw. Een dwaas gevoel dat ik in al die andere landen nooit gehad heb. Daar koesterde ik mijn heimwee en zette het om in romanvorm.
Maar nu ervaar ik dagelijks dat ik geen Groninger ben, niet echt. Als ik Friezen hoor praten, bij de ikea ofzo, voel ik direct een band. Als ik Groningers hoor luister ik met antropologische interesse, zoals ik deed naar al die verschillende accenten in Schotland.
Er is een groot verschil met toen: ik ben oud. Of in elk geval zo oud, denk ik, dat ik moet besluiten wortel te schieten. Dat ik zeker moet gaan weten: hier blijf ik. Nog één keer opnieuw beginnen, was dit. Nieuwe vrienden maken, werk zoeken, leven. Het valt nog niet mee.
Ik weet maar een ding zeker: Jou my in grêf yn Fryslâns grûn.

dit in antwoord op de vraag van Dag 8 van het #30dayjournalproject: what does it mean to be rooted?

Geplaatst in autobio | Getagged | 1 reactie

go gently

Geplaatst op 8 augustus 2014 door Hella

Go gently, doe rustig aan en ga zachtzinnig met jezelf om. Vooral dat laatste is van belang, want voor je het weet zit je jezelf weer op de kop te geven, met zinsneden uit alle soorten kritiek die je in je leven hebt mogen ontvangen.
In The Vein of Gold (p81) geeft Julia Cameron een prachtige oefening om iets te doen met die innerlijke scheldpartijen. Ik heb hem ook in mijn TAW cursus opgenomen, en vaak komen er de verschrikkelijkste verhalen uit. "Jij depressief? Prins Claus is depressief!"

- nummer van 1 tot 25 en schrijf alle kritiek op die je in je leven hebt gehad, van klein kind af aan, en ook op school, in je werk, in je huwelijk, van je schoonmoeder etc.
- ontkracht ze dan door toe te geven:
natuurlijk ben ik te dik, zo heb ik een stevige wegligging.
natuurlijk ben ik lui, ik ben namelijk efficiënt.
natuurlijk ben ik slordig, ik besteeds mijn tijd aan boeiendere dingen dan opruimen.
- zet die dingen vervolgens om in een positieve eigenschap:
ik sta stevig in mijn schoenen, of: ik kan tegen een stootje
ik ben een efficiënte werker
ik besteed mijn tijd aan dingen die ik belangrijk vind
- en maak daar nu een kunstwerk mee

kunstwerkje kritiekoefening
Voor mijn kunstwerk gebruikte ik de Australische aboriginal schilderkunst als voorbeeld. Ik had net Songlines van Bruce Chatwin gelezen (sept. 2000).
Dit soort schilderijen stelt de grote woestijn voor, met daarin de gezongen paden die van waterhole naar waterhole lopen.
De stipjes heb ik gemaakt met verf en kleurpotlood, en mijn dochter en de kinderen die kwamen spelen wilden ook meedoen!

geplaatst voor dag 7 van het 30 day journal project

Geplaatst in autobio, creatief, schrijven | Getagged , | 1 reactie

luid licht

Geplaatst op 7 augustus 2014 door Hella

expansion 40 x 40Ring the bells that still can ring
Forget your perfect offering
There is a crack in everything
That's how the light gets in.

Ik vond het wonderlijk dat de dag nadat ik van deze foto zo onder de indruk was dat ik hem heb laten afdrukken op aluminium, bovenstaande tekst van Leonard Cohen als inspiratiecitaat voor het #30dayjournalproject werd gegeven.
Het is een prachtige tekst, die alleen niet spreekt van het licht dat naar buiten schijnt door de barsten. Denk aan een mens zo mooi en gaaf als een barbiepop, het uiterlijk zo verblindend dat we het innerlijk licht er niet doorheen zien. En wie weet valt er op dat innerlijk ook geen licht omdat de volmaaktheid van het omhulsel altijd intact blijft.
Terwijl wie barsten heeft opgelopen zich keert als een bloem naar alles wat genezing brengt, en juist daardoor ook licht uitstraalt, een doorleefd licht, veel feller dan de volmaakte glans van de barbiepop.
Ik moet ook denken aan het Japanse kintsukuroi-aardewerk, waarbij de barsten in een gevallen schaal worden gerepareerd met goud. Juist waar het gebroken was, wordt het mooier.
Dus luid ze maar, die klokken die het nog wel doen, vergeet maar dat je gave volmaakt moet zijn, in alles zit immers wel een barst en eer die, want daarvandaan komt het licht.

Kintsukuroi1

Geplaatst in autobio, creatief, schrijven | Getagged , | 1 reactie

nu en dan gelukkig

Geplaatst op 6 augustus 2014 door Hella

geluk"Het doel van je leven is je te doel te vinden en er je er met hart en ziel aan te geven."
Met instemming las ik het citaat bij dag 5 van het 30dayjournalproject. Maar algauw kreeg ik het een beetje benauwd. Is er wel één doel in je leven? Heeft het leven niet steeds weer een ander doel, verandert het doel niet met jezelf mee terwijl je groeit naar wie je werkelijk bent?
Ik geloof dat ik zelf geloof dat je eerste doel in het leven is om jezelf te worden. Om alle ballast die anderen in de loop der jaren in jouw rugzak hebben gestopt eruit te halen, om iedere aanname op waarheid te onderzoeken, om te leren luisteren naar jezelf.
Ik geloof dat in dit citaat doel en missie door elkaar gebruikt worden. Iedereen is op aarde om zichzelf te worden, en vanuit dat gegeven een zo groot mogelijke bijdrage te leveren om de wereld een stukje beter achter te laten. Hoe dan ook. En daar komt de missie. Ik zie het in mijn werk als mijn missie om anderen hun talent te laten ontdekken, zodat ze op die manier meer zichzelf kunnen worden. In mijn missie ben ik een combinatie van onderwijzeres, biepjuf en therapeut.
Terwijl mijn doel op dit moment is: weer leren om gelukkig te mogen zijn, te mogen genieten, te durven vertrouwen.
Opeens schieten mij de woorden van frater Venantius te binnen: Waartoe zijn wij op aarde? Wij zijn op aarde om nu én dan gelukkig te zijn.

Geplaatst in autobio, creatief, schrijven | Getagged | 1 reactie

helen

Geplaatst op 5 augustus 2014 door Hella

helengemaakt voor dag 4 van het 30 day journal project
Je kunt nog instromen! Ik zet elke dag een vertaling van de opdracht op de Heldenreis Facebookpagina.

Geplaatst in autobio, creatief, schrijven | Getagged | Een reactie plaatsen

boom

Geplaatst op 4 augustus 2014 door Hella

boom wortelsAls ik een boom ben, heeft die aan de achterkant dorre, breekbare takken. Daar zit een wortel die niet bij het water kan, het is de wortel van de veiligheid, de wortel die ervoor zorgt dat ik me weer veilig genoeg kan voelen om álles luidop te zeggen, veilig genoeg om boos te worden als iemand mij met voeten treedt.
Het is ook de wortel van vertrouwen, van het opnieuw leren vertrouwen van mensen, of liever – van het leren durven dat op het spel te zetten, van leren durven grenspalen in de grond te slaan en te zeggen: jij gaat te ver!
Ik heb geen idee hoe ik die wortel zélf moet verzorgen, het minste drupje vergif doet mijn werk teniet. Meestal versier ik de dorre takken met papieren bloemen, zodat niemand het ziet. Dat is het veiligst.

gemaakt voor dag 3 van het 30 day journal project
Je kunt nog instromen! Ik zet elke dag een vertaling van de opdracht op de Heldenreis Facebookpagina.

Geplaatst in autobio, creatief, schrijven | Getagged | 2 Reacties

commitment

Geplaatst op 3 augustus 2014 door Hella

Hildegard golden paintIk weet nog altijd niet hoe je commitment moet vertalen, het is een vastleggen tot toewijding, je wijdt jezelf zoals een monnik gewijd wordt als hij tot het klooster toetreedt, het is overgave met discipline.
Het woord kan ook betekenen dat je gevangengezet wordt, in een inrichting bijvoorbeeld, en dat gevoel moet er juist níet bij en toch zit dat erbij, in romantische films zijn ze vaak not ready voor commitment, om zich vrijwillig op te sluiten in de gevangenis van een huwelijk.
Je moet jezelf elke keer opnieuw tot schrijver wijden, tot kunstenaar, en je vol overgave wijden aan je werk. Jezelf beloven dat je het gaat doen, en jezelf gehoorzamen ook. Dat is het moeilijkste. Beginnen is een feestje en afmaken ook. Maar volhouden, tussendoor, al die dagen in het midden, dat is de ware commitment.
Uw wil geschiede, Muze.

gemaakt voor dag 2 van het 30 day journal project
Je kunt nog instromen! Ik zet elke dag een vertaling van de opdracht op de Heldenreis Facebookpagina.

Geplaatst in creatief, schrijven | Getagged | 2 Reacties

beginnen

Geplaatst op 2 augustus 2014 door Hella

beginnen
gemaakt voor dag 1 van het 30 day journal project
Je kunt nog instromen! Ik zet elke dag een vertaling van de opdracht op de Heldenreis Facebookpagina.

Geplaatst in creatief, schrijven | Getagged | 1 reactie

dogma

Geplaatst op 27 juli 2014 door Hella

gerade linie gottlosVanuit Magdeburg gingen we naar Dessau en Wittenberg. Dessau = Bauhaus. Niets dan goddeloze rechte lijnen. De rechte lijn, zegt Hundertwasser, is een concrete bedreiging voor een zelfbepaald leven. Het gedachtegoed van de rechte lijn zorgt voor een samenleving gedomineerd door standaardisatie en uniformiteit. Volgens Hundertwasser heeft de mens de morele plicht om creatief te zijn, en zijn omgeving vorm te geven afgestemd op zijn individuele behoeften. (Zo las ik op de tentoonstelling in het Cobra, vorig jaar augustus.)
Er is dan ook geen groter verschil denkbaar dan tussen het Bauhaus en het gymnasium in Wittenberg.
Toch is Bauhaus ook schitterend. Die heldere, krachtige belijning, de vele ramen, het is niet moeilijk je voor te stellen dat zulke kunst ontstond nadat de War to end all Wars was uitgevochten. Al die grillige decadentie van de jaren voor de oorlog had alleen maar tot die wereldramp geleid. Het was tijd voor een gezonde duidelijkheid, zonder duistere hoekjes.
We kennen allemaal de Wassilystoel, de Rietveldstoel, de schoonheid van de Van Nellefabriek. Niets dan goede intenties.
En toch.CIMG9725CIMG9753
Dogmatisch ook. In het hele Bauhaus was geen schilderij te zien. Een enkel koningsblauw of vuurrood geschilderd bouwdeel, en de rangschikking van vensters en de schaduwwerking ervan op witte muren, vormden de enige decoratie die was toegestaan. De idealen verdringen hier de mens.
In Wittenberg zie je nog hoe het oorspronkelijke gymnasium in deze zelfde 'moderne' stijl was gebouwd. (Onze scholen, onze flats immers ook, er is minstens 40 jaar zo gebouwd, we ervoeren het als 'normaal.') En dan komt Hundertwasser er zijn sprookjessaus overheen gieten. Gouden uientorentjes, mozaïek om de vensters, pilaren van keramiek, een explosie van vrijheid en kleur. Het ontroert me, zoals zijn schilderijen me ook ontroeren, het raakt kennelijk aan een diepe laag, aan een instinctieve behoefte om te kleuren en te feesten.
En toch heb ik om de zoveel tijd de behoefte om mijn interieur leger te maken, strakker, helderder, zenner. Ik zou een huis met 100 kamers willen, om in elke kamer ander water te laten stromen. Geen enkele stroming is immers alleen zaligmakend, niemand mag dat claimen, denk ik.
CIMG9783

Geplaatst in autobio, kunst, tijdgeest | Getagged | Een reactie plaatsen

voeden

Geplaatst op 25 juli 2014 door Hella

mama klooster (2)Ik kon er gisteravond niet van slapen. Het hart bonkte dat het in conflict was met zichzelf. De schrijver jammerde dat hij het verhaal niet meer kloppend kreeg. En ik vroeg me af of het niet ongepast was dat ik veilig in een zacht, stil bed lag terwijl om me heen de wereld in puin viel. Valt.
Niet alleen 'ons' vliegtuig maar meerdere vliegtuigen.
Vóor de arme Gaza-bewoners zijn, maar tegelijk heftig tégen de demonstranten zijn die in óns land 'de' Joden dood wensen.
Kotsen van berichten dat de terroristen van isis vrouwenbesnijdenis verordonneren, eeuwenoude kerken en moskeeën opblazen en Christenen op de vlucht jagen.
Geen tweets met politieke hashtags meer durven retweeten omdat ze altijd door een of andere groepering als propaganda gebruikt worden.
Mág je dan nog slapen?
Ik kwam een mooie zin tegen in een boek dat ik aan 't lezen ben: "No matter how many demons we try to destroy, more appear in their place; no matter how many terrorists we kill, more fill their ranks. In order to be effective we need a new model, based on compassion, inclusion, and dialogue."
En ik weet dat het waar is. Maar hoe begin je een dialoog met hen die als enig doel in het leven hebben de ander te vernietigen?
Bonk bonk, zegt het hart. Met mij. Ga nu maar slapen, je woede voedt alleen de woede. Voed het goede.

Geplaatst in autobio, tijdgeest | 2 Reacties