Heldenreis

Twee koffers Vol is zo'n geval waarin ik mijn eigen paperback heb omgeruild met een mooie gebonden uitgave uit de collectie van paps. Het was een mooi boek, en ik moet het herlezen.
Of ik het nu uit vreugde bewaar? Nee. Dit is weer zo'n multi-gecompliceerd geval. Want het Erge. En een maagdelijke, fraaie uitgave dus vast Heel Duur. Slechts een vage herinnering aan dat het een heel mooi boek was. Of misschien was dat die film, Left Luggage.
Het is een gewetensvol bewaren, precies waar Marie Kondo zo tegen is. En toch.

Het was een van de eerste grotemensenboeken die ik mocht lezen, uit de kast van mams: Als de dauw hangt, komt er regen. (Braaf kind als ik was, las ik nooit stiekem wat niet mocht, nam gewoon aan dat het waar was, "daar ben je nog niet aan toe" en dat was dat.)
Het wordt een eentonig refrein, zolangzamerhand, ik kan me alweer niets herinneren van het verhaal, maar het maakte wél indruk. "Een sterk en zuiver boek van driftige hartstocht en innige liefde, dat ontroert en treft door de vervaarlijkheid en de liefelijkheid die het leven soms kan hebben." Wat wil je als makkelijk ontvlambare puber nog meer?
Ooit moet ik het eens opnieuw lezen, zien of het waar is wat ze allemaal beweren. Tot die tijd bewaar ik het als een warme herinnering aan al die andere, heerlijke boeken van mijn moeder, van Anya Seton [Anníeja Setón, zeiden wij] en Willy Corsari enzo.

Het volgende boek op de plank is weer een Dorrestein waar ik me niets van herinner: Een Sterke Man. Weg ermee. Daarna de boeken van Gerwin: (Gewapende Man en Luchtvissers – help! Waar is Wild gebleven???), die blijven natuurlijk.
En nu Italo Calvino. Typisch gevalletje Ongelezen Meesterwerk. En dan ook nog een gevalletje verplichte literatuur voor schrijfdocenten. Dat mág ik gewoon niet wegdoen. En ik heb ook echt de illusie dat ik het nog ga lezen, ooit. Vertel me of het mooi is!

Ook dit boek komt weer uit de collectie van paps. Wederom door hem gekocht in oktober 1976, was hij geïnspireerd door mijn leeslijst? Ik geloof dat ik het inderdaad voor mijn lijst las, maar er is niets van blijven hangen. Ik vind Nooit meer Slapen een prachtig boek, en ik heb goede herinneringen aan Au Pair. De Monoloog van de Anglofoob – ons voorgelezen op school – bracht me tot schateren. Ik herinner me nog de omschrijving van een paard als "twee kapstokken met een kleed erover." Maar ik geloof dat deze Donkere Kamer mijn boekenkast niet langer hoeft te verduisteren.
Foei! Een meesterwerk! De Grote Drie!
Maar het ging om mijn vreugde, en nergens anders om.

Wat zorgde ze voor beroering, ons Connie, met haar eerste boeken. Ja, en nog wel. Ze is een vrouw naar mijn hart, ze zegt wat ze denkt, en het maakt haar niet uit wie het met haar eens is of niet. Ze is twee jaar ouder dan ik, en ze voelt tegelijk veel ouder én veel jonger. Omdat ze zich zo laat meeslepen, denk ik, door de liefde en alles. Ik zou het niet kunnen, niet meer.
Ik vond IM prachtig, Lucifer iets minder, en Geheel de Uwe heb ik geloof ik niet gelezen.
Haar bundel over schrijven – Echt Contact is Niet de Bedoeling – is een aanrader.

Ik heb Joachim Stiller herlezen toen kindeke hem voor haar lijst las – of tenminste, in huis kreeg om voor haar lijst te lezen. En het sprak me nog steeds aan, dat magisch-realistische, een schrijver die anders is dan alle andere. Jungiaans, misschien wel. Levende symboliek. Ik houd ervan.
Ik lees dat er ook een tv-serie van geweest is. Daar kan ik mij niets van herinneren, die moet ik toch gezien hebben?
Awel. Lampo blijft.

Het is niet te geloven, maar ik las Oeroeg voor het eerst, toen het het NederlandLeestboek van 2009 werd. Ik kende Hella Haasse eigenlijk vooral als voornaamgenoot, en als schrijfster van romantische historische boeken, het Woud der Verwachting mijn lievelings.
Ik vond Oeroeg vooral zo prachtig zintuiglijk, ik herinner me een zwempartij in een diep, duister meertje in de jungle …
In 2012 lazen we het Woud met de leesclub, ik was de inleider en verdiepte me toen pas in haar leven en hoe bij haar het schrijven ging. Zo boeiend! hoe haar ervaringen in de Tweede Wereldoorlog werden omgebogen naar de ervaringen van die gevangen Bourgondische prins. Hoe ze ook het verdriet om haar jong gestorven dochtertje erin kwijtkon.
Pas beluisterde ik het marathoninterview met Haasse. Een aanrader voor schrijvers en lezers.