Hella’s

Haasse 2015-06-15 09.32Ik heette niet altijd Hella. Ik was vernoemd naar mijn beppe Hiltje, en mijn roepnaam was Hilleke. Toen ik van de kleuterschool naar de lagere school ging, hebben we daar Hella van gemaakt. Ik kan me niet meer precies herinneren wat de overwegingen waren, maar ik herinner me nog wel dat veel bekende mensen, die aan mijn nieuwe naam moesten wennen, reageerden met: "Oh, naar Hella Haasse?" Van wie ik als zesjarige natuurlijk nog nooit gehoord had, ik zag een beest met lange oren voor me en snapte niet wat ze bedoelden.
Alle boeken van Hella Haasse die ik heb gelezen vond ik mooi. Het Woud der Verwachting, Oeroeg, Zelfportret als Legkaart (wat een prachtig boek is over schrijven en herinnering) … En toch staat Sleuteloog al bij mij in de kast sinds kindeke het verwierf op school (ik weet niet eens of zij het wel gelezen heeft). Maar het mag blijven, het weet zeker dat ik het ooit ga lezen, en dat het geen tijdverspilling zal zijn.

Dit bericht is geplaatst in autobiobibliografie met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *