Dit heb ik meegenomen uit nieuwsgierigheid. Vroeger was ik fan van de narrige stukken van Komrij in de NRC. Een soort Maarten van Rossem maar dan intellectueler en begaafder.
Wat Komrij verder geschreven heeft aan proza of poëzie (behalve door hem samengestelde bloemlezingen) heb ik nooit gelezen.
Ook dit boek is uit 2012, paps is tot zijn laatste snik boeken blijven kopen, ook in zijn eenkamereindwoninkje verschanste hij zich achter de hoge stapels op de tafel, en genoot ervan als hij daarvoor complimenten kreeg. Goh wat leest u veel en u moet wel heel veel weten. Tot het einde toe bezig met indruk maken. En tegen mij volhouden dat ieder boek zijn verhaal en emotionele waarde had. Ongelezen en wel.
Goh, ik ga steeds meer op Komrij lijken. Qua narrigheid, dan. Moet ik dit boek wel bewaren?
narrig
raderen
Ik dacht dat ik wel een uitgebreide bespreking van De Wereld van Gisteren had geschreven, maar dat blijkt niet het geval. Nu is het alweer te lang geleden om dat te doen. Het boek beschrijft een wereld die voorgoed verdwenen is, beleefd door iemand die vermalen wordt in de raderen van de tijd.
Ik denk dat we nu ook weer in zo'n tijd leven waarin mensen vermalen worden, uiteindelijk wijzelf misschien wel ('wij' veilige witmensen) maar tot nu toe voelt het nog als een schouwspel buiten de muren. Misschien voel ik dat zo omdat de lichamelijke gesteldheid mij veel achter de muren, de vensters, de geraniums houdt. Zelf loop ik geen acuut gevaar in mijn heerlijke warme nest.
Van Zweig had ik op school Schachnovelle gelezen, het maakte veel indruk, ik werd zelf helemaal raar in mijn hoofd toen ik probeerde om te leren schaken, mijn hersens bleven nakronkelen in paardensprongen. In dit boek beschrijft hij – inmiddels gevlucht naar Brazilië - de wereld, het Wenen, waarin hij opgroeide. Om daarna zelfmoord te plegen. Vermorzeld door de raderen van de tijd.
Sommige boeken bewaar je omdat ze belangrijk zijn. Voor de mensheid.
de ongelezen boeken
Een behoorlijk ongelezen plankje, plank tien. Van Voskuil heb ik nog nooit iets gelezen, ik hoor graag jullie mening over zijn boeken!
De Buurman heeft paps twee maanden voor zijn overlijden aangeschaft, ik kan niet zien of hij het gelezen heeft. Nu las hij zijn boeken ook altijd zo, dat je niet kon zien dat ze ooit waren opengeslagen. Voor mij een reden om elk paperbackruggetje vanaf het begin resoluut te knakken.
Verschillende van zijn boeken heb ik dus meegenomen omdat ik ze 'altijd nog eens' lezen wou. Volgens Marie Kondo kun je wel vergeten dat dat ooit nog gebeurt. Soms heeft ze gelijk, maar er zijn ook boeken die vreugde verschaffen doordat ze in de kast staan als belofte: er komt een moment dat het het juiste boek is. Dan sla ik ze open.
lezen bij kaarslicht
Wat heb ik ook ooit weer van Steiner gelezen, eens even googelen. En was hij ook niet ooit bij Adriaan van Dis? Ik herinner me vaag een erudiete man met wie ik het eens was, maar ik weet inmiddels hoe onbetrouwbaar het geheugen is. Toch moeten dat wel de redenen geweest zijn waarom ik dit boek meenam uit de nalatenschap. En nu denk ik: dat ga ik nooit lezen. Echt never nooit niet.
Ik lees de achterflap die toch nieuwsgierig maakt. Ik lees de eerste alinea en word toch meegesleept door het pleidooi dat literaire kritiek moet proberen over te brengen wat iemand raakt bij het lezen van een roman, in plaats van alleen maar te vitten op wat er niet deugt.
Er is weer strijd met Marie Kondo, die vindt dat een ongelezen boek sowieso wel weg mag. Maar hier staat misschien iets in dat mij – zoals nu al de eerste bladzij – vreugde zal verschaffen. Als de stroom uitvalt (denken aan de stroomdips van gisteren en vandaag) en de e-reader leeg is, heb ik altijd dit nog. Voor bij kaarslicht.
verffaalverhaal
Het begon allemaal zo. Door de iets grotere voorraad – feestdagen, dan koopt men eens een extra tapenaadje, olijfje, bruschettaatje, van me dit en me dat – had ik voorraadkastruimte tekort. Of in elk geval meer overzicht nodig want drie potjes pesto was niet de bedoeling.
Elke smoes om naar de ikea is meegenomen, en zo kwam ik thuis met een überpraktisch maar ook superlelijk voorraadkastje dat nog net tussen koelkast en prulli in de keuken paste.
En gelijk ontzagwekkend pijn deed aan mijn ogen.
Waar direct de inspiratie vandaan kwam om vijftigerjarenblaadjes te gaan googelen, God mag het weten. Maar dat deed ik, en maakte ze vervolgens allemaal mooi geel en grijs om te passen in het interieur. Ik had al eerder geknutseld met plaatjes op hout (mijn zenne teeveemeubel)
, dus in no time had ik het kastje gepimpt met fraai gebladerte.
En sloeg de groene prulli al helemaal nergens meer op. Die moest ook behandeld, en wel met radiatorlak. Nu sta ik in de familie op verfgebied bekend als degene die zo goed kan koffiezetten, dus ik maakte me geen illusies. Maar ik ben tegenwoordig groot fan van Goed Genoeg, en na 3x overlakken was het Goed Genoeg. Plaatjes erop, het werd beeldig. Maar zo'n kledderige omgeving als een keukenpedaalemmer behoeft wel een beschermd laagje, dus ook nu met mod podge over de plaatjes. Waarmee ik mijn keurig lakwerk tot dof latex omtoverde. Het was geen gezicht. Ik kon nog één oplossing bedenken: blanke lak over alles heen. Het resultaat leek het meest op geschifte gluton. Niet fraai.
Weg ermee.
Plaatjes erafschrobben (hier en daar weer knalgroen erdoor), verf opschuren, en een nieuwe laag radiatorlak zou het allemaal weer in orde maken. Behalve dat dat niet lukte. Het bleef geschifte gluton. Het werd zó lelijk dat ik de moed opgaf.
Geen prettig gevoel: falen (jij zet nooit door!), verspilling, voornikse moeheid …
En uiteindelijk toch maar die mooie Brabantia besteld waar ik intussen op Facebook mee doodgegooid werd (je hoeft je besognes maar één keer aan iemand mee te delen of ze springen erbovenop). Ik verheug me erop, want hij is prachtig. Maar dat ik mijn verffaalverhaal niet heb kunnen hertellen blijft nog wel even knagen denk ik.
donkerrood met goud
Ik had geen idee welk boek het was, dat eerste boek van plank tien. Of ik dacht eigenlijk Van Socrates tot Bergson, of Geschiedenis van de Westerse Filosofie, die heb ik allebei ooit gehad en ze waren ook donkerrood met goud. Maar het was dus dit oude boek over Dostojewski van wie ik nu nog steeds niets gelezen heb.
Paps heeft het aangeschaft in 1982, en in 1984 uitgelezen. Hij heeft er (tamelijk veel) spelfouten in verbeterd, zinnen in onderstreept (met lineaal, maar toch, met pen!) en woordverklaringen bij geschreven. Gecapitonneerd, bijvoorbeeld, gebrocheerd, en mantilla. Dat verbaast en vertedert mij ook wel, ik dacht toch dat pap altijd álles wist. Zo deed hij ons tenminste geloven.
Al met al een wonderlijk erfstuk, dit boek. Niet direct een vreugdevonker, eerder een raadsel. Ik gooi maar weinig weg de laatste weken.
de tiende plank
Rechter kast, vijfde van boven. Een allegaartje van boeken, de meeste van vrij recente aanschafdatum. Dwars erbovenop Het Boek Ont, dat ik te leen heb van nicht Emma tot we eraan toe zijn met de leesclub. Helemaal rechts de tweede boekensteun van oudtante Hilly (voor de linkse pendant zie hier).
een goed leesjaar
De 86 boeken die ik in 2015 las zijn onder te verdelen in:
22 Nederlandse romans
31 Engelstalige romans
6 vertaalde romans uit andere talen
9 (auto)biografische boeken
5 boeken over creativiteit en schrijven
13 boeken over diverse onderwerpen
Van de Nederlandse romans vond ik Connie Palmen er met kop en schouders bovenuit steken, onmiddellijk gevolgd door Adriaan van Dis.
Van de Engelstalige romans staat Station Eleven bovenaan, onmiddellijk gevolgd door The Winter Vault, The Blazing World, Augustus, The Angle of Repose, Come Thou Tortoise en Dept. of Speculation.
Van de vertaalde romans was vooral Tot ziens Daarboven een ontdekking voor mij.
Van de non-fictie was Marie Kondo het meest invloedrijk, ik zal haar eeuwig dankbaar blijven, lees dat boek en pas het toe!
Genoten heb ik van The Alchemy of Illness, en ontroerd raakte ik door Tiny Beautiful Things. Soul food, erg nodig in deze barre tijden. Tenslotte: naar, maar erg belangrijk en inzichtgevend: The Beheaded Goddess.
Mijn hele leeslijst staat hier.
Voor komend jaar heb ik de lat op 60 gelegd. Ik wil geen druk maar gewoon lezen wat me op een moment inspireert. Voor nu staat Dubliners op de lijst voor de leesclub, en ik heb me voorgenomen om meer essays te gaan lezen.
Ik wens jullie ook een fijn en geïnspireerd leesjaar!
een diamant
In 2003 kreeg ik de opdracht om a positive piece about Houston te schrijven. En dat was helemaal niet moeilijk. Ik schreef …
Houston is een diamant - wat een belachelijk woord is voor een van de meest vervuilde, verstopte en dikke steden van Amerika, een stad waar ze het in de verkeersinformatie hebben over "de parkeerplaats bijgenaamd de snelweg I-10 …", waar bedelaars op elke kruising staan, en die overstroomt zodra het een half uurtje regent.
Het centrum van Houston lijkt een juweel. Wolkenkrabbers schitteren in het zonlicht, reflecteren de blauwe Texaanse lucht en het geloof in de vooruitgang. Mijn persoonlijke Houstondiamant vind ik in kleinere gebouwen, en in de mensen van over de hele wereld die zich Houstonians noemen.
Er is geen plek in de stad die zegt "Dit is Houston" zoals Manhattan dat doet in New York, of de grachten in Amsterdam. Het zijn de ontelbare facetten van deze cosmopolitische stad die samen die ruwe diamant vormen.
Ik kan alleen gelukkig zijn als ik me thuisvoel waar ik woon, door de mensen en hun geschiedenis te begrijpen. En het eerste waar ik naar kijk, is de architectuur. Niets vertelt zoveel over de mensen.
Als ik over Memorial Drive rijd vraag ik me af wie die enorme paleizen daar bewonen. Ze hebben een Frans kasteel nagebouwd, het voorzien van Italiaanse dakpannen, wat zuilen van Tara geroofd, en toen waren ze Thuis. De huizen schreeuwen: "Geld!" "Succes!" en vooral "Geen Toegang!" Net als de meeste buitenwijken trouwens, met hun hek-met-portier en hun hoge muren.
In de oude wijken zijn geen muren of hekken, daar spreken uitnodigende veranda's van vriendschap en gastvrijheid. Ik loop in de museumwijk rond als op een filmset of in een ouderwetse, broeierige roman. Deze paleizen zijn prachtig, gebouwd in een tijd waarin huizen elegantie en goede smaak moesten uitdrukken. Ook de kleine huizen zijn lieflijk, met hun grote veranda's rondom, hun stevige houten pilaren, hun ramen overal en hun bakstenen voetjes die al een eeuw in het groene gras staan.
De wijk Montrose maakt me vrolijk, met zijn hippe winkeltjes en café's, zijn handlezers en kaartleggers. Het begin van Westheimer fascineert me, met die tweedehands kleren, beschilderde meubels, oude boeken en buitenissige mensen. Mijn favoriete wijk is The Heights: de houten huizen daar haast te fantastisch om waar te zijn.
Ik woon om praktische redenen in het westen van de stad, en zelfs daar, tussen alle winkelcentra, schitteren de facetten van mijn diamant. De zonsondergang in een glazen gebouw, een raar advertentiebord, een enorme tweedehands boekwinkel, een enorme zwarte vrouw die mijn auto weer aan de praat krijgt … En vergeet China Town niet! Alle straatnaambordjes in het Chinees, het lekkerste Chinese eten dat ik ooit gehad heb, en – belangrijk voor ons Nederlanders - Indonesische ketjap en pindasaus.
Elke reisgids roemt de restaurants in Houston. En ja, er zijn een paar heel goede, maar opwindend is het niet om daar te eten, en op m'n gemak voel ik me er ook niet. Dat voel ik me in het kleine Chinese restaurant, met z'n roestvrijstalen theepotten en z'n eetstokjes. Ons favoriete restaurant is Café Rita: neonlicht, zes formica tafels, een vast menu elke dag met een heleboel exotische bijgerechten om uit te kiezen. De eigenaars zijn Houstonians uit Armenië. Ze verwelkomen ons altijd weer alsof we familie zijn. Ze zorgen dat we ons thuis voelen. Net als al die fijne mensen die niet achter muren wonen.
... nu heb ik alleen de foto's nog. En deze twee boeken.
