Tagarchief: marie kondo

Iemand moet het mij opgestuurd hebben, de Millennium Top 40 van Onsterfelijke Nederlanders van de afgelopen duizend jaar. We woonden in Aberdeen en mijn grootste zorg was of de computer het de volgende ochtend nog zou doen. Intussen heb ik … Lees verder →

Ik geloof dat ik dit boekje kreeg toen ik zelf moeder werd, in elk geval een origineler cadeautje dan de zoveelste teddybeer. Er staan ook prachtige gedichten in, blader maar, allemaal even prachtig. Luister je, Joyce? Maar Joyce hoort geen … Lees verder →

Het is vermoedelijk een uitermate somber, naturalistisch boekje. Maar oh, wat schenkt het uiterlijk mij een vreugde. En dan het titelblad! En de intentie: de maatschappij voor goede en goedkoope lectuur! Wie maakt zich er tegenwoordig nog druk over of … Lees verder →

Wat bijzonder dat ik Kees de Jongen al op mijn veertiende kreeg. Opa moet toen al ziek geweest zijn, hij overleed op 23 maart 1972. Het boek ligt helemaal uit elkaar, ik heb het vaak herlezen, en de herinnering wordt … Lees verder →

Zo'n boekje waarvan het ruggetje niet verraadt wat het is: een cadeautje van mijn oude leraar Nederlands die bij ons in de straat woonde. De straat waar nu geen "ons" meer is, en waarvan ik dus niet langer meer weet … Lees verder →

Hij staat twee plaatsen verderop in de kast, maar over Rascha Peper heb ik al geschreven, en Nooit Meer Slapen vond ik zó indrukwekkend dat het zeker blijven mag. De Schone Schijn is van mijn moeder geweest, ze kreeg het … Lees verder →

Haat is een deugd? Geen goede titel in de kast voor iemand die probeert zoveel mogelijk stress te vermijden, omdat dat direct invloed op het lijf heeft. Dat is nu een stressbarometer die zéér gevoelig is afgesteld, het leert me … Lees verder →

Ik verheug me nu al op het nieuwe boek van Japin, De Gevleugelde. Ik vond al zijn boeken prachtig, behalve Maar Buiten is het Feest. Ik kijk even in de kast waar de rest staat, en zie dat De Overgave … Lees verder →

De titel is natuurlijk onovertroffen. Maar verder ligt het boek als een koel, dood meertje in mijn hand. Joyce Parker kan er niets meer mee. Ik was geloof ik wel onder de indruk van de film. Renée Soutendijk en Derek … Lees verder →

Ik wilde schrijven: alweer een boek dat ik voor mijn lijst gelezen heb. Maar dat is helemaal niet zo, Hersenschimmen is van 1984, ik werkte al hoog en breed bij de biep, waar het een enorme hit was. Maar wel … Lees verder →