Tagarchief: marie kondo
dolen
Er was een tijd dat ik zo dol was op Den Doolaard, op de streken die hij beschreef, en ik ben nog steeds niet in Ochrid geweest om te controleren of het waar is, dat daar de Renaissance begon. Het … Lees verder
helderheid
Het vreemde is dat ik me Ankie Peypers herinner als een vroege schrijfmoeder (tegelijk gelezen met Monika van Paemel), en dat ik toch denk dat het niet dit boek was. Deze uitgave is uit 1988, kan het dus ook niet … Lees verder
gewetensvol
Twee koffers Vol is zo'n geval waarin ik mijn eigen paperback heb omgeruild met een mooie gebonden uitgave uit de collectie van paps. Het was een mooi boek, en ik moet het herlezen. Of ik het nu uit vreugde bewaar? … Lees verder
driftig
Het was een van de eerste grotemensenboeken die ik mocht lezen, uit de kast van mams: Als de dauw hangt, komt er regen. (Braaf kind als ik was, las ik nooit stiekem wat niet mocht, nam gewoon aan dat het … Lees verder
alweer een ongelezen meesterwerk
Het volgende boek op de plank is weer een Dorrestein waar ik me niets van herinner: Een Sterke Man. Weg ermee. Daarna de boeken van Gerwin: (Gewapende Man en Luchtvissers – help! Waar is Wild gebleven???), die blijven natuurlijk. En … Lees verder
duister
Ook dit boek komt weer uit de collectie van paps. Wederom door hem gekocht in oktober 1976, was hij geïnspireerd door mijn leeslijst? Ik geloof dat ik het inderdaad voor mijn lijst las, maar er is niets van blijven hangen. … Lees verder
ons Connie
Wat zorgde ze voor beroering, ons Connie, met haar eerste boeken. Ja, en nog wel. Ze is een vrouw naar mijn hart, ze zegt wat ze denkt, en het maakt haar niet uit wie het met haar eens is of … Lees verder
voorleesherinneringen
Dit boekje kreeg ik voorgelezen toen ik nog heel klein was, door mijn vader. Het was niet dit exemplaar (ik heb er bij het ontruimen van het ouderlijk huis niet aan gedacht om het zijne mee te nemen), maar de … Lees verder
levende symboliek
Ik heb Joachim Stiller herlezen toen kindeke hem voor haar lijst las – of tenminste, in huis kreeg om voor haar lijst te lezen. En het sprak me nog steeds aan, dat magisch-realistische, een schrijver die anders is dan alle … Lees verder
Hella
Het is niet te geloven, maar ik las Oeroeg voor het eerst, toen het het NederlandLeestboek van 2009 werd. Ik kende Hella Haasse eigenlijk vooral als voornaamgenoot, en als schrijfster van romantische historische boeken, het Woud der Verwachting mijn lievelings. … Lees verder
