Categorie archief: feuilleton

Toen ik thuiskwam, was Ma op de binnenplaats al met het eten bezig. Brood lag te garen in gloeiende as, kool met geurige kruiden stoofde in een pan op het vuur in de stookplaats. Va en Rodva waren nog aan … Lees verder →

"Toch waren er nog altijd vrouwen niet tevreden. Dat moest afgelopen zijn. Vrouwen waren nodig voor het nageslacht, ze moesten zorg dragen voor een vreedzaam huishouden, en dat was dat. Om vrouwen eraan te herinneren aan wie ze uiteindelijk alles … Lees verder →

Natuurlijk had ik wel gehoord van de Tweede Meisjes. Iedereen wist van de jaarlijkse processie. En mijn vriendin Vulema was een Tweede Meisje. Maar het fijne wisten we er niet van. Of wilden we niet weten. Alleen dat er eens … Lees verder →

"Jij bent voorbestemd om te trouwen, om kinderen te krijgen. En jij hebt te veel vragen." Ze zei het niet afkeurend, ze stelde het gewoon vast. "Ga je schild maken, en je vindt wel uit waar je hart ligt, qua … Lees verder →

Ik besloot Storma op te zoeken, de oude verteller. Een vrouw die – met terugwerkende kracht – een van mijn mentors zou worden. Omdat ze alles had gezien, alles wist, en desondanks kon doorleven omdat ze wist dat ze niet … Lees verder →

Reizigers uit Inhemren kwamen soms naar DunKitaba. Kooplieden, voornamelijk. Ze droegen exotische kledij en spraken met een wonderlijk accent. Ze kwamen binnen door de poort, hun rij- of lastdier werd naar de Tuin gebracht om te grazen in de schaduw. … Lees verder →

Vertellers gingen naar oude mensen die niet meer van huis konden, om ze te vermaken met de bekende wonderverhalen. Sommige ouden wisten nog dingen die jonge vertellers al niet meer hadden meegekregen, en zo hielden ze gezamenlijk het erfgoed levend. … Lees verder →

Dunkitaba* was geheel ommuurd. Alleen aan de noordzijde – de achterkant, zeiden wij – was geen doorlopende muur. Daar waren de hekken, de toegangspoorten tot iedere straat, die 's avonds op slot gingen. Ze boden toegang tot de werkplaatsen die … Lees verder →

"Nu er letters waren," vervolgde mijn vader, "konden de landstreken genoemd worden. De rivieren kregen hun naam, evenals de meren. De mensen vestigden zich op de plaats waar ze zich het meest thuis voelden, en noemden de steden en de … Lees verder →

Ik moest erover gaan nadenken wat ik wilde worden. Meisjes trouwden rond hun eenentwintigste, tot die tijd moesten we een vak uitoefenen, zodat we, mochten we ooit alleen komen te staan, toch in ons onderhoud konden voorzien. Alles over het … Lees verder →