Even een oude valkuil in de herhaling, speciaal voor Anna. Helaas staat het originele artikel niet meer op het web. Komtie:
Ik wilde een theoretisch stuk over de valkuil van te weinig spanning schrijven, deed wat onderzoek op het web, en stuitte op een geestige column van ene Dave Barry, columnist voor de Miami Herald. I cracked the Da Vinci Code heette het stuk, en ik vond het een perfecte illustratie van de manier waarop spanning vaak gecreëerd wordt. Kunstmatig. Trucjes. Maar ze werken wel. Lees en leer!
HOOFDSTUK 1. De knappe maar toch ongehuwde historicus Hugh Heckman stond in het Nationaal Archief in Washington DC, en tuurde door het kogelvrije glas naar de Grondwet van de Verenigde Staten. Plotseling deed hij een verbazende ontdekking. "Mijn God!," riep hij uit. "Dit is ongelooflijk! Ik zal binnenkort vertellen wat er aan de hand is."
HOOFDSTUK 2. "Wat is er?" vroeg een vrouw die Heckman nooit gezien had, maar die daar toevallig ook stond. Ze was bijzonder mooi, maar droeg een bril om te laten zien dat ze intelligent was. "Mijn naam is Desiree Legume," zei ze. Heckman voelde dat hij haar kon vertrouwen. "Moet je kijken," zei hij, wijzend op de Grondwet. "Mijn God, dat is ongelooflijk!" zei Desiree. "Dat wordt een enorme verrassing als we straks vertellen waar we het over hebben."
HOOFDSTUK 3. "Ja," zei Hugh, "want hoe ongelooflijk het ook klinkt, er zijn extra woorden geschreven in de marge van de Amerikaanse Grondwet, en niemand heeft dat tot nu toe ooit gezien! Het lijkt wel een soort code." "Laat eens kijken," zei Desiree, "ik ben niet alleen een schoonheid, maar ook een getrainde codebreekster. Oh mijn God!" "Wat is er?" vroeg Hugh, op een opgewonden maar ook bezorgde toon. "De boodschap," zei Desiree, "is ..." Op dat moment eindigde dit hoofdstuk.
HOOFDSTUK 4. "Het is een gemeen ingewikkelde code," legde Desiree uit. "Zoals je ziet, staat er: Witte Huis Witte Huis Lang Niet Pluis Pli Pla Pluis Veel Geruis Wie Wa Witte Huis." "Ja," zei Hugh, met een frons van verbijstering, "maar wat kan dat te betekenen hebben?" "Als ik het goed begrijp," zei Desiree, "slaat het op ... het Witte Huis!" "Mijn God!" zei Hugh, "Daar woont de president! Denk je dat ..." "Denk ik wat?" zei Desiree. "Geen idee," zei Hugh, "maar dat zullen we snel uitvinden!"
HOOFDSTUK 5. Hugh en Desiree in het struikgewas bij het Oval Office. "We moeten dit mysterie nu snel ontraadselen," merkte Desiree bezorgd op. "Nog even en iemand merkt dat de Grondwet weg is!" In het Nationaal Archief had ze het document in haar tasje gestopt toen de suppoost de andere kant op keek. "Het antwoord moet hier ergens te vinden zijn," zei Hugh. Hij bestudeerde het eeuwenoude document, dat bruin was van ouderdom en de Chocomel die Desiree erop gemorst had. "Wacht eens even," zei hij, "ik hèb het!" "Wat?" zei Desiree met zwoegende boezem. "Het antwoord!" zei Hugh. "Het is ..." Maar toen klonk er een schot.
HOOFDSTUK 6. "Dat was dichtbij!" zei Desiree. "Wat een geluk dat dat schot helemaal niks met ons verhaal te maken had!" "Ja," zei Hugh. "Maar goed, zoals ik net zei: het antwoord is dat je de Grondwet omhoog moet houden, zodat hij één lijn vormt met het Witte Huis en het Washington Monument. Kijk eens, snap je wat ik bedoel?" "Mijn God!" zei Desiree. "Het is ..." "En mondje dicht!" zei de president van de Verenigde Staten.
HOOFDSTUK 7. "... en nu begrijp je," besloot de president, "dat jullie een schokkend en fascinerend geheim hebben ontdekt dat de loop der geschiedenis zou kunnen veranderen."
"Mijnheer de President," zei Desiree, "dank u voor uw boeiende en bevredigende uitleg, die we in detail zullen onthullen zodra we een uitgever gevonden hebben." "En," zei Hugh, "we kunnen natuurlijk iets anders drinken dan Chocomel, afhankelijk van de productnaamcontracten die we zullen sluiten." "Goed," zei de President, "Mag ik nu de Grondwet terug?" En ze moesten alledrie hartelijk lachen, want het filmcontract werd ook al opgesteld.