Een naar land (voor Pasquali)
Wat zijn er toch veel vreemd-nare mensen in ons land, en het lijkt wel of zij niets anders – beters – te doen hebben dan op internetfora hun mening te geven. En wat is de constante in al die meningen? Wat is het grootse belang dat deze reaguurders dienen? "Onze Belastingcenten." Ze zeggen er nooit bij waar Onze Belastingcenten dan wél aan moeten worden uitgegeven. Aan grotere voetbalstadions misschien, of meer asfalt of meer blauw.
Maar duidelijk is dat Kunst en Onze Belastingcenten een ontoelaatbare combinatie vormen.
Als het Centrum voor de Kunsten a7 failliet gaat – en waar veel kijven hebben er veel schuld – wat schrijft dan de reaguurder? "Laat maar failliet gaan, die troep. Waarom moeten zij hun hobby beoefenen van Onze Belastingcenten?"
De reaguurder haat kunst. De reaguurder haat iedereen met een hoger denk- en hobbyniveau dan hij. Dat van hem blijft steken bij sport en bier, brood en spelen. En daaraan mogen Onze Belastingcenten gerust gespendeerd worden.
Als de Stadskunstenaar van Leeuwarden met een geweldig project komt – "zelf noemt hij het ‘megalomaan knutselwerk'. Marten Winters, stadskunstenaar van Leeuwarden, gaat de komende anderhalf jaar met de bevolking van Leeuwarden een schip van papier-maché bouwen. Het drijvende kunstwerk moet een lengte krijgen van 30 meter. Als het schip af is wil Winters met zijn driepotige kat Ladja en een pratende papagaai op zijn schouder varend de stad verlaten. Omdat het gras elders altijd groener is, maar ook als ambassadeur van de stad.'' - zijn de zure reacties opnieuw niet van de lucht. Van Onze Belastingcenten gaat een of andere gek miljoenen verspillen. Miljoenen die veel beter gespendeerd hadden kunnen worden. De reaguurder wil de wereld zoals hij die kent behouden en dichttimmeren. Hij maakt papiermaché van bier en kroketten, en hij knutselt er een extra tribune van.
Alles wat visionair is, alles wat de mens boven het tranendal zou kunnen uittillen, wordt veroordeeld. De stem van het volk klinkt, en aan dezulken is alles wat het bestaan bestaanbaar maakt overgeleverd.
handwerk
Soms is het schrijfhoofd helemaal leeg. Personages en gebeurtenissen roepen om woorden, maar de woorden zijn massaal vertrokken. Dan gaan schrijven is een kwelling. Dan moeten de handen het werk overnemen, het werk dat er voor zorgt dat er weer woorden komen. De handen moeten zoeken om inspiratie, ze schuiven voorwerpen op hun plaats, ver voorbij de woorden, en veel verder terug dan de woorden. De handen moeten opnieuw de weg vrijmaken voor de muze. Zolang moet de geest zich op de handen verlaten, en van de handen opnieuw het vertrouwen leren – vlam in mij, laai weer op.
SPIRITUALITEIT
Van Dale geeft als verklaring voor het woord spiritualiteit: geestelijke levenshouding. Dat sluit mooi aan bij wat ik er zelf altijd onder verstaan heb. Wie spiritueel is, doet aan reflectie, aan zelfreflectie, staat bewust in het leven, probeert begrip te hebben of in elk geval te krijgen voor de medemens, en heeft materieel gewin niet op de hoogste plek in het vaandel.
Idealiter sluit spiritualiteit materialisme uit, maar mensen blijven mensen, en dus probeer ik op spirituele wijze mezelf te verzoenen met de feilbare mensheid. Spiritualiteit bestaat volgens mij voor een groot deel uit mededogen, of althans een niet aflatende poging daartoe. Want natuurlijk heb ook ik mijn perioden van blinde haat en wraakzucht, en is vergiffenis een van de moeilijkste taken die ik spiritueel probeer te ondernemen. Ik geef toe dat me dat tot op heden nog niet erg gelukt is – ook nederigheid is een belangrijke pijler onder mijn opvatting van spiritualiteit.
Mijn persoonlijke spiritualiteit is wars van goeroes en heilige boeken, wars van dogma's en kritiekloze navolging. Ik wil helemaal alleen de verantwoording nemen voor de zin van mijn leven. Ik wil dat mijn verhaal klopt.
Maar het woord spiritualiteit is gekaapt. Het is gekaapt zoals het woord 'socialisme' ooit gekaapt is door de Sovjetunie, het is gekaapt zoals diverse woorden hun betekenis verliezen in de Newspeak in George Orwell's 1984.
Spiritualiteit is het zelfverkozen etiket dat de aanhangers van uiteenlopende goeroe's en theorieën hebben geannexeerd, en wel op een manier die hen voortaan het alleenrecht geeft op het gebruik ervan.
Is er binnen die opvatting van spiritualiteit sprake van mededogen? Geenszins. Zieken en gehandicapten hebben hun gebrek te wijten aan falen in vorige levens, of foutieve gedachten in het huidige. Eigen schuld dikke bult, en deal maar met je karma.
Is er binnen die spiritualiteit sprake van materialisme? Nou, me dunkt! Kijk die griezelige film over The Secret maar, dan zie je dat het enkel en alleen om persoonlijk gewin gaat, of dat ten koste gaat van de rest van de wereld of het milieu doet volstrekt niet ter zake. En ook hier kun je dan de armen hun armoede zelf verwijten.
Zo mocht ik ook een spirituele reactie ontvangen op het verslag dat ik de wereld instuurde na mijn aanvaring met de frisse, spirituele uitgeverij A3. Ik had dit geheel aan mezelf te wijten, aldus de schrijfster van de betreffende e-mail, want ik stuurde niets dan negatieve energie de wereld in.
Waarvan akte. De valse voorwendsels van de uitgeefster – wat toch de ware misdaad was – deden niet ter zake, nee, ik had zelf de misdaad gepleegd.
Kijk, dit is nu zo'n geval waarbij ik het spiritueel moeilijk heb. Ik weet dat ik ook voor zulke mensen mededogen zou moeten opbrengen, dat er vast een droevige verklaring is voor het feit dat zij zo meedogenloos zijn.
Ik blijf het nederig proberen.
verlangen naar Australië …
if not now, then when?
avondland
klik op de afbeelding voor de volle glorie
