de ene grijs, de andere
van kofferbruin karton
de sloten roestig
en van binnen
de elastieken lam
geslagen door vasthouden
van babykleertjes
en een rol bebloede stof
in prikkeldraad
lege koffers
waar nooit meer iets
anders in past
dan een lang verleden
twee lege koffers
Geplaatst in schrijfveren
1 reactie
Dorothea Brande – Becoming a Writer
Dit schrijfboek werd geschreven in 1934, door redacteur en schrijf-docent Dorothea Brande, en het is nog steeds een klassieker.
Bookerprizewinnares Hillary Mantel: "Lees het boek Becoming a Writer van Dorothea Brande. Doe wat erin staat, ook de taken die onmogelijk lijken. Vooral het advies om 's morgens direct met schrijven te beginnen klinkt niet aanlokkelijk, maar als het lukt zou het wel eens het beste ding zijn dat u voor uzelf kunt doen."
Brande identificeert vier belangrijke problemen die zich voordoen bij beginnende schrijvers:
1) de moeilijkheid om überhaupt te gaan schrijven (uit onzekerheid, of wachtend op inspiratie)
2) de 1-boek schrijver (angst dat het succes nooit herhaald kan worden)
3) de af-en-toe-schrijver (combinatie van perfectionisme en wachten op inspiratie)
4) de ongelijkmatige schrijver begint fantastisch, maar maakt niets af (gebrek aan ervaring en inlevingsvermogen)
Brande geeft verschillende oplossingen. Streng is ze in het maken van schrijfafspraken met jezelf: ik ga dan-en-dan schrijven, zo-en-zo lang, en houd je daaraan. Lukt dat je nauwelijks? Ben je dan wel een schrijver?
Tegelijk leert ze je hoe de geest van een schrijver werkt, hoe je moeiteloos kunt schrijven als je leert om gebruik te maken van je onbewuste, en de kracht van je gedachten. Daarvoor heeft ze een fascinerende test in het boek. 
(De cirkel is ±7 cm in doorsnee.) Knoop een touwtje aan een sleutel. Houd de sleutel aan het touwtje tussen duim en wijsvinger boven de cirkel. Ga in gedachten langs de omtrek van de cirkel. Na korte tijd draait de sleutel rondjes. Ga in gedachten langs de lijnen van het kruis. de sleutel volgt de lijnen. Zo sterk is de kracht van je gedachten. En dat is dé manier om te schrijven: je zo sterk inleven dat je lichaam voelt wat je personage voelt.
Verder hamert ze als geen ander op het belang van eerlijkheid: dat is de énige bron van originaliteit die een schrijver bezit. Kortom: hoog in de top 10 van schrijfboeken.
noem mij noem mij
hij noemt zich spiritueel
hij kent slechts grotere woorden
als dageraad, kosmisch en leven
en dood en het einde der tijden
hij noemt zich koning der koningen
hij noemt zich priester der priesters
hij noemt zichzelf – verstandverbijsterd -
onoverwinnelijke Jedi, yeah!
te klein voor de troon van de Hoogste
noemt hij zichzelf Godsgeschenk,
want wie anders weet hoe hij heet
en wie anders zal in hem geloven
simpele ziel die koud, hard en hoog
leugens van een toren blaast,
hoog en doorzichtig als de namen
waarmee hij zich wanhopig tooit
ooit wordt het bouwsel geslecht
en rest hem in kleinere woorden
de dichteres een naam af te smeken:
voor wie ik liefheb wil ik heten
Getagged narcisme, spiritualiteit
Een reactie plaatsen
vers dragen
het valt nog niet mee
zo blijkt
om Christie geen moord
om dichters geen woord
aan te rekenen
om in het spreken over poëzie
morele bewijsdrang
te laten varen
en te varen op het woord
en de zinnen
om toegang te verlenen
aan wat er staat en
zonder stopbord van
cliché of bijbeltekst
te dragen wat er staat
God is (no) laughing matter
Wie denkt dat God wél gevoel voor humor heeft, verdiepe zich in de nieuwe stroming: pastafarianism.
Over het heilige boek The Gospel of the Flying Spaghetti Monster kun je hier alles lezen (ik moet het nog aanschaffen maar ben al overtuigd volger door diverse overtuigde predikers).
Hier zijn fraaie illustraties van deze nieuwe loot aan de religiestam - the church of the spaghetti monster - te vinden.
Getagged wwfsmd?
2 Reacties
De Schilder en het Meisje
In De Schilder en het Meisje beschrijft Margriet de Moor hoe de schilder (Rembrandt) en het meisje (de ter dood veroordeelde en gewurgde Elsje Christiaens) op een moment in de tijd samenvallen. Flakkerend en in clair-obscure belichting – zoals het er in het brein van Rembrandt moet hebben uitgezien – springen we onchronologisch door de tijd van hun beider levens, in verleden én toekomst, tot we met hen samenkomen op het galgenveld Volewijck (waar later een knusse nieuwbouwwijk zal verrijzen, met vogelstraatnamen).
Daar hangt zij, want wegens gebrek aan berouw verdiende ze geen begrafenis. Daar gaat de schilder heen, die door het verslag van de terechtstelling (bijgewoond door zijn zoon) gegrepen is. In zijn hoofd neemt de dood de laatste tijd een grote plaats in, zijn vrouw Ricky (Hendrikje Stoffels) is aan de pest gestorven (evenals de zuster van Elsje, om wie zij naar Amsterdam ging).
Het is een wonder hoe Margriet de Moor een verhaal schrijft dat zich bijna helemaal in het hoofd van Rembrandt afspeelt, het is alsof je naar een hoorspel luistert waarbij dia's van zijn schilderijen vertoond worden, en van werk van andere schilders. Gesprekken met andere schilders klinken, en af en toe vertoont een tijdmachine een fimpje uit de verre toekomst: de beschadiging van een Titiaan in de Hermitage, de keurige huizen op het galgenveld.
Op een tweede scherm zien we beelden uit de reis van Elsje: hoe alles samenspande om haar tegen te houden, om haar thuis te houden, terug te laten keren. En hoe het niet baatte, hoe zij haar zuster niet vond, hoe de bittere desillusie uitmondde in een bijl en een moord, en een terechtstelling in het blikkerend propere Amsterdamse licht.
En hoe de schilder haar met mededogen vastlegde. "Of het íets van de verborgen Dood zelf, iets miniems, tot buiten zijn strenge grens misschien toch zichtbaar maakte?"
you’re so vain
Een narcist wordt niet geboren maar gemaakt. Daarom zou je misschien medelijden met hem kunnen hebben. Hij is echter meester over zijn gevoelens, hij kan ze naar believen aan- en uitzetten.
Wat kenmerkt de narcist? Hij is iemand die koste wat kost een bepaald beeld van zichzelf in stand moet houden. Dat kan variëren van Meest Intelligente Werknemer, of Meest Altruïstische Persoon tot Waarste Gelovige. Dit standbeeld heeft hij voor zichzelf opgericht. Het is een beeld dat vanbinnen hol is, daarom mag het beslist niet beschadigd worden.
Om dit beeld van Briljante Kameraad in stand te houden, maakt de narcist gebruik van totalitaire technieken. Hij heeft een beperkt woorden- en zinnenrepertoire dat als een mantra wordt afgevuurd op zijn omgeving. Intelligent als hij is, weet hij precies hoe hij zijn dictatuur kan laten lijken op iets wat de omgeving zelf heeft gewenst (het bekende Stockholmsyndroom).
Natuurlijk merken zijn collega's, familieleden en kennissen wel dat zijn handelingen vaak niet overeenstemmen met zijn verkondigingen, maar gehersenspoeld als zij zijn, voeren ze zelf al het excuus aan. Hij heeft het immers zo druk met zijn Goede Werken! Bovendien is hij slim genoeg om ze af en toe een lekker botje toe te gooien: een lofprijzinkje hier, een cadeautje daar …
Hij laat zich voorstaan op zijn Hogere Kennis. Betreft die een academische graad, dan spreekt de bul voor zich. Is hij een gesjeesde student, dan is dát het bewijs van zijn intelligentie – hij wist het beter dan alle professoren bij elkaar. Hij laat zich voorstaan op zijn morele superioriteit. De mensen met wie hij ruzie heeft zijn allemaal krankzinnige gekken die zijn integriteit in twijfel trekken.
Zijn standbeeld is al op jonge leeftijd geconstrueerd. Daarom blijft hij prat gaan op prestaties uit zijn jeugd – of anders is er in zijn verleden wel een Belangrijke Gebeurtenis die Bepalend is geweest, en ontzagwekkend.
Waar hij – net als tirannen – bang voor is, is voor de woorden van anderen. Hij betrekt ieder woord op zichzelf, terwijl hij tegelijk duidelijk laat merken dat de ander van elke intelligentie of talent gespeend is. Want hij is de beste, in alles. Hij weet meer, kan meer, en is een beter mens dan wie ook. Hij kan je zo tientallen namen noemen van door hem verlosten.
Hij is doodsbang voor introspectie. Creativiteit is voor hem gevaarlijk terrein, want God verhoede dat hij de diepe afgrond in zichzelf moet aanschouwen. Psychotherapeutische behandeling is vaak moeilijk of onmogelijk, want waarom zou iemand die denkt dat hij volmaakt is, ooit in therapie gaan?
Een zeer complete website over de narcistische persoonlijkheidsstoornis is die van Sam Vaknin.
Getagged narcisme
Een reactie plaatsen
naar de kloten (voor Adriaan en de anderen)
Op de schrijfsite van Trouw is sinds een paar maanden een zelfverklaard Gelovige actief, die inmiddels een groot aantal talentvolle schrijvers en dichters heeft weggejaagd, door Christelijk Bokitogedrag. Dat houdt in: wie hem kwetst, kwetst de Heer en verdient dus de Hel. Wie niet gelooft wat hij gelooft, behoort tot het rijk der lagere geesten.
Ik heb mij ook laten wegjagen, voornamelijk om gezondheidsredenen: de hartkloppingen van razernij waarmee ik ook dit stuk weer typ.
Laat ik dit voorop stellen. De schrijfsite van Trouw is ooit opgezet met het idee om schrijflustigen een podium te bieden waarop men door wederzijds constructief commentaar tot beter schrijverschap kon komen. Een loffelijk streven, dat een aantal jaren goed heeft gewerkt en een aantal auteurs zelfs tot publicatie heeft gebracht, en tot het winnen van schrijfwedstrijden.
Ook na mijn ontslag als columnist bleef de site functioneren. Ik voelde me ook nog steeds erg met site én doelstelling verbonden, en heb daarom aangeboden om onbezoldigd via twitter schrijftips voor de site te schrijven. Ook de schrijfveer, die ik vroeger dagelijks op de site van Trouw plaatste, vindt via mijn eigen site nog steeds navolgers en enthousiaste deelnemers.
Dit alles is de Gelovige een doorn in het oog – ik neem aan dat God weet waarom.
Hij besluit de site te overstelpen met oud werk: alles wat hij al elders op internet heeft gepubliceerd wordt onverkort en ongereviseerd op de Trouwsite geplaatst. Zelfs gedichten uit de vroege jeugd van deze misschien ooit wél creatieve Gelovige verschijnen inclusief 30 jaar oude spelvauten op de site.
Hij doet niet mee aan wat de doelstelling van Schrijf is, hij vat kritiek op zijn schrijfstijl ogenblikkelijk op als een aanval van Lagere Geesten op zijn Geloof.
Tegenwoordig van alle creativiteit gespeend doet hij eerst een aanval op de Schrijfveertraditie, waarbij hij het woord waarop schrijfveer een woordspeling is (drijfveer) met aplomb als zijn superieure vondst aankondigt.
Een succesvolle poging om weer wat luchtig plezier op Schrijf terug te brengen – Café de Kleine Hemel – kan de Gelovige ook niet over zijn kant laten gaan. Hij sticht Café de Zevende Hemel, waar mensen met hem over geloofszaken van gedachten kunnen wisselen (alsof de ReFisite daartoe niet speciaal in het leven is geroepen). Niet over zíjn geloofsproblemen, natuurlijk, want die heeft iemand die een jaartje theologie studeerde en een paar esoterische werkjes heeft vertaald niet.
Het eerste thema dat hij aandraagt ter serieuze bediscussiëring is, godbetert, medelijden. Dat we daar wel wat meer van kunnen gebruiken op deze aardkloot.
En deze zelfde aartskloot schrijft onder een diepbedroefd en terecht furieus gedicht van een laatste Mohikaan op de site, op het graf waarin deze site verdwijnt, zonder enige gewetenswroeging of andere christelijke aanvechting: "Met innige deelneming."
Kennelijk is het doel van deze man bereikt. Naar de kloten helpen wat ooit een vruchtbare, creatieve, artistieke site was, met het plaatsen van uitgekauwde teksten omdat er in 's mans hoofd de laatste vijf jaar niets meer is gebeurd. Behalve dan aanvallen van hevige jaloezie op hen die wél kunnen schrijven.
Ik heb me als zovelen laten wegjagen, en ik besef maar al te goed dat ik zo medeplichtig ben. Ik laat gebeuren wat we overal zien gebeuren: het fundamentalisme wint, het narcisme wint, Bokito wint. Ik heb geprobeerd met 'algemene' artikelen tegenwicht te bieden. Ik heb in neutrale termen tendensen gesignaleerd. Want ik wil kunnen slapen, en ik wil gezond blijven. Maar het geweten wroegt, en God blijft stil.
Getagged trouw
15 Reacties
medelijden
Maar er zijn twee soorten medelijden. De ene, de zwakke en sentimentele soort, is eigenlijk niets anders dan het ongeduld van het hart om zich zo snel mogelijk te bevrijden van het pijnlijke gevoel dat je bekruipt bij de aanblik van de ellende van een ander, die vorm van medelijden die helemaal geen mede-lijden is, maar louter instinctieve afweer van de eigen ziel tegen het lijden van een ander. En de andere soort, de enige die er toe doet, is het onsentimentele maar vruchtbare medelijden, dat welbewust is en vastbesloten geduldig en mee-duldend alles tot het uiterste en zelfs nog verder te doorstaan.
(Stefan Zweig - Ongeduld p217)
Medelijden is eigenlijk een gemakzuchtige emotie. Ik zie de arme dakloze met De Riepe leuren, en een gevoel van schaamte voor mijn volle boodschappentas en de warme auto die me naar m'n schone huis brengt, maakt dat ik gauw 2 euro geef voor een blad dat langzaam zal vergaan in de kofferbak.
Medelijden is ook een show-emotie: kijk mij eens vrijgevig – goedhartig – christelijk zijn. Op medelijden kun je je laten voorstaan, je kunt ermee bewijzen dat je een Goed Mens bent met het hart op de Goede Plaats, en als God daar ook nog even Zijn conclusies aan verbindt is het helemaal mooi meegenomen.
Ik heb nooit zoveel op met mensen die beweren dat de wereld meer medelijden nodig heeft. Het is dan hún soort medelijden, het soort dat de deerniswekkende situaties in stand houdt omdat er niet dieper over hoeft te worden nagedacht, want je hebt je Goede Daad voor vandaag alweer gedaan.
Wat de wereld veel meer nodig heeft, is mededogen, het soort onsentimentele maar vruchtbare medelijden waar Zweig het over heeft.
En dat is precies waar het zelf-verklaarde Goede Mensen zovaak aan ontbreekt. Ware Gelovigen verwijzen andersdenkenden zonder enig probleem naar de Hel, 'spirituelen' noemen andermans ellende hun karma en hoeven er dus ook niets mee te doen.
Over mededogen hoeft niet te worden gerept, mededogen moet je oefenen (ik ook) – 'tot het uiterste en zelfs nog verder'.
Getagged compassie, medelijden, stefan zweig
2 Reacties
wat lees jij?
wat een schitterend boek is The Lacuna van Barbara Kingsolver - zwartmakerij uit machtswellust is van alle tijden.
en wat lees jij deze week? 12:29 PM Sep 20th via web
MarionDriessen Ik lees meerdere boeken tegelijk, maar 'Haar naam was Sarah' van Tatiana de Rosnay is toch wel het meest indrukwekkend.
medkod Onaantastbaar van Karin Slaughter...het zesde Lintondeel...
carinvanderhem Ik lees: Licht op liefde, geschreven door A. Bondi en N. Altman. In het kader van zelfontplooiing.
NadyneN Ik ben bezig aan Philosophies of Art & Beauty en ter afwisseling ga ik een thriller van Nicci French lezen.
Waldekker #lezen Tja vooral Plato op 't moment 😉 voor andere boeken (Nooteboom, Springer bv.) even te weinig tijd 🙁
