Heldenreis

Wat een fijn onderwerp als je jarig bent en de wereld ook nog eens vergaat! Waarmee ik mezelf acuut transporteer naar 1967, het jaar waarin meester Hofstra aan de klas boven ons vertelde dat de wereld in 1968 zou vergaan. "Het negentienachtenzestigding" noemden we het onder elkaar, the thing that could not be named. Ik weet niet meer waardoor de wereld vergaan zou, was er een komeet naar ons onderweg? Wikipedia noemt Lou de Palingboer.
Het einde der tijden, ik kan me er niet meer over opwinden, ik vind het hooguit zonde van al het moois dat de mensheid in de loop der eeuwen heeft gemaakt. Ik ben blij als ik een tijdje de tijd kwijt ben geweest, als ik in flow ben geweest, schrijvend of fotosjoppend of collage-end. Ik ben blij met alle dagen waarop ik mijn horloge niet omhoef. Tegelijk vind ik mij knap als ik 's nachts wakker word en bijna precies kan inschatten hoe laat het is. Ik houd van zwemmen in een zee van tijd tot ik er doelloos in ronddobber en verlang naar de boeien van de klok.
Ik ben nog bij de tijd. Mijn gedachten gaan uit naar hen die uit de tijd zijn, of op de rand balanceren.

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!

Adriaan Hendriks Ludieke Veertje Vederlicht Kriebels & Krabbels Hilde

Dit schrijf ik tijdens Love Actually, kerstfilmparade nummer 1, in films praten ze de hele tijd, ik heb vandaag alleen tegen Pjotr gepraat en tegen de man van de post die geen boek over dramadriehoeken bij zich had vandaag maar dat kan veranderen. Ik sprak virtueel met mensen, via twitter en facebook, en ik las de goede wensen op de kerstkaarten en ik kon warempel al weer een beetje meezingen met Maddy Prior's Christmas Carols.
En ik moet aan oma denken, vanmorgen vergeleek ik haar babyfoto met die foto van mij in de zandbak, en wat zou het fijn zijn als ik nu nog met haar praten kon, en dingen aan haar vragen, met wie kon zij echt praten?
Als ze bij ons kwam, steevast met appeltaart en Engelse drop want dat fiene die kienders suh lekker hee, was ze de hele dag aan het woord. Ik zat er niet steeds bij, ik ging nog naar boven want huiswerk, of misschien zelfs even naar een vriendin, maar ze praatte de hele dag, over allerlei mensen die ik niet kende, haar van hierachter en zij van Habbekottee en nicht Reintsje en ik denk wel eens, wat zou ze gezegd hebben als iemand had gevraagd: maar hoe is het nu met jou? Hoe is het leven voor je geweest en hoe kom je nu de dagen door?
Wat wordt er veel wind verspild met nutteloos uitspreken van woorden en wat zouden we veel moed nodig hebben om dat te veranderen.

foto: oma en ik, januari 1963 (links Christina, pas gekregen op mijn vijfde verjaardag)

En dit vooral vanwege het refrein: 1811 Drukwerk Je Loog Tegen Mij

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!

Ludieke Veertje Vederlicht

Het is niet voor niets dat ik terugschrik als ik dit onderwerp lees. Ik vind vriendschap moeilijk. Het is oud zeer, het zijn oude groeven.
Er is een oude foto van mij in de zandbak, ik kijk angstig, ik zie dit als het begin van mijn ga-maar-met-die-kindjes-spelen-syndroom. Kennelijk heb ik al vroeg de conclusie getrokken dat je om met die kindjes te mogen spelen, moest voldoen aan hun verwachtingen. Die ik dus meende te kennen.
Als ik eenmaal bij een groep hoorde, en we kenden elkaar allemaal goed, dan ging ik wel open, werd ik wel mezelf en zelfs meer een leider dan een volger. Maar daarvoor!
Zeggen dat je op de havo zit omdat ze een gymnasiast wel raar zullen vinden. Naar het westen verhuizen en je een provinciaaltje voelen tussen al die vlotte hollanders. Je eerste shell-partijtje en woest jankend thuiskomen om de tannis- en brèdgeverschrikkingen van de conversatie. Naar verre landen gevlogen worden, en er op de een of andere manier toch in slagen waardevolle contacten te leggen. Waardevol voor het leven. Hoewel het vertrekken er in het expatwereldje zo bijhoort dat je je maar niet te veel voorstelt van de vriendschap.
Maar het blijft. Dat was het grootste geschenk van de afgelopen jaren: al die vriendschappen die gebleven zijn. Ze weten dat ik een raar provinciaals gymnasiastje ben en ze blijven.
De muziek ligt voor de hand, die zoemt meteen al met het onderwerp mee. 702 Carole King - You've Got A Friend

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!

Ik doe het graag, in die zin ben ik wel erfelijk belast. Wat mij het grootste plezier bezorgt, is het laten openbloeien van een tot dusver ongekend talent. In alle eerlijkheid tegen iemand kunnen zeggen: jij bent echt goed, en ik ga je helpen zo goed te worden als jij worden kunt.
Maar ook het kleinere onderwijzen, iemand met een paar simpele aanwijzingen op pad helpen, een pad waarvan ze zelf het begin nog niet eens gevonden hadden, waarvan ze alleen hadden horen spreken in termen die - wisten ze zeker - hen uitsloten. Te hoog gegrepen, te moeilijk, alleen voor gestudeerde types, alleen voor wereldwijze randstedelingen … Deuren opendoen, vergezichten bieden, dat is de voldoening die ik steeds weer uit mijn werk put.
Maar ook het simpele peuteren aan de taal, het snelle zien waar een verhaal nog een beetje kapot is terwijl een simpele reparatie het geheel laat glanzen. Weten dat je het werk van je hart gevonden hebt waar je al je zingen, vechten, huilen, lachen, gebeden en bewondering in kwijt kunt.

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!

Ludieke Adriaan Hendriks Kriebels & Krabbels Papagoose Veertje Vederlicht

Zelfkennis is als een ziekenhuisbed: proper maar pijnlijk. Waarom juist dit citaat uit een oude Rijamagenda in mijn hoofd is blijven steken is mij een raadsel. Want zo proper is het allemaal niet wat men leert als men zichzelf leert, en het is eerst misschien wel pijnlijk maar later toch een stuk minder. Zelfkennis is gezond. Maar het moet ook flexibel blijven. Ook hier niets in steen hakken, zulk semi-gekoketteer van "gek mens ben ik toch" of erger "zo ben ik nu eenmaal" en red je er maar mee. Of trots verkondigen dat je iets "altijd al gehad" hebt wat dan voor alles een dooddoener is en zelfs iets om prat op te gaan, dat je zo'n sterk karakter hebt dat het al sinds je zevende onveranderbaar is gebleken. Terwijl we allemaal weten waarvoor dat een aanwijzing is.
Nee, wispelturigheid is geen prijzenswaardige eigenschap. Maar flexibel zijn en open voor verandering en hernieuwing van inzichten, alles onderzoeken en het goede behouden in plaats van niets onderzoeken want je weet al wat Het Goede is, en je daar van bewust zijn. Zelfkennis. Gnooti seauton, sprak het orakel reeds.

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!
Ludieke Ferrara Kriebels & Krabbels Veertje Vederlicht

Je pijn is het breken van de schaal die je inzicht omsluit.

Zo'n eerste zin alleen al is als druk op een blauwe plek die nooit helemaal verdwijnt. Eens tot inzicht betekent nooit meer kunnen on-zien. Het is het einde én het begin van alles. Ik herinner me nog goed - het is tenslotte nog maar kort geleden - dat ik werkelijk geen enkele muziek meer verdragen kon, behalve de muziek die ik voordien niet kende, en de héél enkele zangers die door alles heen alleen van mij waren, zoals Joni Mitchell.
Ik ben bewust op zoek gegaan naar nieuwe, andere, onbeladen muziek. Waar ik maar geen genoeg van krijg is Anouar Brahem. Ik schreef er een Trouwcolumn over (2006).

Ik werd laatst door een lezer op mijn vingers getikt. "Wat maak je je toch elke keer kwaad. Waarom schrijf je niet over dingen die je blij maken?" Zeker zo vlak voor de kerst een aansporing om ter harte te nemen. Vandaar dit verslag van een hemelse treinreis. Eerste klas Leeuwarden - Amsterdam, dat is een zee van tijd en rust die ik mezelf zo doordeweeks nooit gun.
Met nieuwe muziek op de mp3-speler en een bibliotheekboek met sneeuwwitte snee, nestelde ik mij in het rode pluche. Jasje aan de haak, tasje in de stoel naast mij, oordopjes in, boekje open... Het boek was Iris and Ruby van Rosie Thomas: de geschiedenis van een ontspoorde Engelse puber, die haar grootmoeder in Cairo opzoekt. De muziek was Le Voyage de Sahar van Anouar Brahem. Muziek vloeiend als de zandheuvels waar Ruby's oma over droomt, muziek als volmaakte illustratie en omlijsting van het verhaal. Ik merkte niet eens meer dat ik letters opzoog, ik beleefde het verhaal in beeld en geluid.
Tijdens het schrijven gebeurt dat soms ook, dat ik een scène beleef in beeld en geluid en me niet meer bewust ben van de fysieke handeling van het schrijven. Dan zit ik op de bodem van de bron, dan vloeien de schatten rechtstreeks vanuit mijn onderbewuste het verhaal in. Om die stemming te bereiken, helpt muziek. Muziek die een rol speelt in het verhaal, muziek die de inspiratie was voor het verhaal, of muziek die, als het gedoekedoek van de trein, mijn geest meeneemt op reis.
"Amsterdam Centraal Station, eindpunt van deze trein!" Nog een wonder dat ik er aan gedacht had om over te stappen.

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!

Ik ben soms hartstochtelijk boos om sop dat de kool niet waard is, en probeer soms uit alle macht iets met de rede te sussen terwijl diep van binnen de razernij raast. Kortom: ik kan soms heel moeilijk scheiden wat wat is, en vooral: wat "redelijk" genoemd wordt is vaak vergeven van mannelijke vooroordelen, daarin ben ik voorzichtig want oh, kwetsen moeten wij ze niet want dan verliezen zij alle redelijkheid. Redelijkheid die in werkelijkheid angst is.
Kortom, een warboel. Welke weg wijst de profeet?
En daar je een ademhaling bent in God's heelal en een blad in God's woud, moet ook jij rusten in de rede en voortjagen in hartstocht.
Zo herken ik alweer een in steen gehakte waarheid in mij, dat de rede superieur is, terwijl de hartstocht ook een onmisbare gast is in het leven. En waarom ik dan opeens aan dit lied moet denken? Of is de profeet zelf hier de magische man die verwoordt wat in mijn hart leeft?

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!

Papagoose Veertje Vederlicht

Zo je een despoot wilt onttronen, zie dan eerst toe dat zijn troon, die in je staat opgericht, vernietigd wordt.

In die zin is dit hoofdstuk bij de Profeet een vervolg op dat over misdaad en straf. De onvrijheid zetelt in jezelf en alleen daar is hij te ontketenen. Makkelijk gezegd vanuit de comfortabele bureaustoel, zeg dat maar eens tegen iemand die om zijn geaardheid, afkomst of overtuiging gevangen zit. En dan gaan mijn gedachten naar Etty Hillesum.

En ik zie geen andere oplossing, ik zei werkelijk geen andere oplossing dan in je eigen centrum in te keren en daar uit te roeien al die rotheid. Ik geloof er niet meer aan, dat we in de buitenwereld iets verbeteren kunnen, wat we niet eerst in onszelf moeten verbeteren. En dat we het alleen in onszelf moeten zoeken en nergens anders.

Over I'm Free heb ik al geschreven, vorig jaar, daarom kies ik nu voor Me and Bobby McGee.
Freedom's just another word for nothing left to lose, dat klinkt als een vrijheid die niet zelf gezocht, niet zelf verworven is. De vrijheid van een gijzelaar, dan staat altijd zijn eten klaar. Maar toch heeft de sfeer van dat liedje, dat zwerverige, dat gevoel van Amerika, voor mij toch een essentie van vrijheid. Niks filosofisch' of ethisch' aan. Gewoon reislust en alles achter je laten, bandana om je haren en wereld, hier kom ik aan!

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!

Papagoose Veertje Vederlicht Ferrara Meibloempje

Dit stuk zou ik het liefst integraal hier plaatsen. En liefst vertaald in alle talen die er bestaan over de hele wereld verspreiden. Voor al die regeerderen, bestuurderen, holier-than-thouers en anderen die kennelijk zo onzeker zijn over hun eigen standpunten dat anderen ze onder dwang en bedreiging de hele dag door moeten waarmaken.
Het in steen hakken van standpunten, aan de schaduwkant van de steen, waar nooit de tekst zal eroderen.
Ik herinner me dat uit mijn opvoeding, de absolute waarheden waaraan niemand tornen kon, mocht, of durfde. Daardoor belast zag ik omgekeerd iets in steen gehakts automatisch als iets goeds. Als het zo onwrikbaar is, moet het wel waar zijn, want wie was ik tenslotte, om te twijfelen aan de beitelhanteerders en de steenbezitters. De Stenen Tafelen.
Ik herinner me opeens de rotsblokken op de hei, vlakbij ons huis in Schotland. Eindeloos wandelen kon je daar, en bij de stenen tafelen even uitrusten. Toen er een maansverduistering was, zijn we daarheen gegaan. De kou, de helderheid, en die zwijgende zachtoranje stenen bol die daar in het fluweel hing. Steen zonder gravering. Rond, schoon, eeuwig. Meer wet is immers niet nodig.
0065 The Moody Blues - Nights In White Satin (vooral vanaf 5.50)

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!

Ferrara Kriebels & Krabbels Ludieke Veertje Vederlicht Meibloempje