mijn top10 in 2015

Geplaatst op 20 november 2015 door Hella

mijn stemlijstBij het stemmen wordt bij elk nummer een motivatie gevraagd.

uit de lijst
1. IMAGINE
ik vind dat we allemaal IMAGINE op 1 moeten zetten, in de hoop op een betere wereld
2. LET IT BE
niet Let it Go, maar Let it Be - het lied waar ik het meest aan heb in donkere tijden
3. LA MAMMA
eerbetoon aan mijn moeder (zij vond de versie van Corry Brokken het mooist)
4. CARRY ON
een lied dat moed geeft
5. NON NON RIEN N'A CHANGÉ
het is droevig, maar er is nog steeds niets veranderd
6. THIS MELODY
herinnering aan een verrukkelijke zomer
7. OUR HOUSE
zo'n vreedzaam liedje
8. ANNIE'S SONG
complexe herinneringen
9. PASTORALE
muzikaal eigenlijk het mooiste lied uit de top2000
10. SOUND OF SILENCE
decemberdepressies

en vrije keuze
• THE POWER OF GOODBYE
het beste liedje dat bestaat over scheiding
• BREAD AND ROSES
het meeste empowerende vrouwenlied

Zet de link(s) naar jouw #schrijftop2000 woordgedicht(en) onder dit bericht.

schrijftop2000

Geplaatst in schrijftop2000 | Een reactie plaatsen

plank negen

Geplaatst op 20 november 2015 door Hella

plank9Op plank negen (linker kast) beginnen de kunstboeken. Ben benieuwd of er nog een aantal naar de collagekamer verhuizen. Rechts staan de kookboeken, en helemaal rechts de poëziealbums van mijn oma (van vaderszijde), mijn moeder en mij.
poeziespoezie omapoezie Hellapoezie mam

Geplaatst in autobiobibliografie, lezen | Getagged | Een reactie plaatsen

te oud

Geplaatst op 19 november 2015 door Hella

Nijhoff 2015-11-19 10Dit boek kreeg hij op zijn 71e verjaardag van ons, op 4 november 2002. Dat staat voorin. Moet ik het daarom houden? Waarom heb ik het meegenomen, in de hoop dat Martinus Nijhoff nog iets voor me betekenen zou? Wat is dat toch, van de ene dichter sla ik het boek open en meteen springen mij regels in het oog die me raken, die meteen onvergetelijk zijn. En van andere, even beroemd toch, blader ik ze door en zie alleen vermoeidheid, of deprimering.
Waarom denk ik bij de liefdesgedichten van Marsman: oh, als dat me toch eens overkomen mocht … En bij Martinus Nijhoff, klagend over een verloren liefde: man, grow up.
Ik ben te oud voor andermans zelfbeklag, dat zal het zijn.
Ondanks de mooie inscriptie gaat Nijhoff de deur uit. Naar Marktplaats.

Geplaatst in autobiobibliografie, gedichten | Getagged | 2 Reacties

november

Geplaatst op 18 november 2015 door Hella

Het Liegend Konijn heb ik omdat er gedichten in staan van Dien de Boer, een van mijn favoriete hedendaagse vrouwelijke dichters.
dien 2015-11-18 09.55
TWAALF NOVEMBER

als een cadeau dat ik niet kon weigeren
werd twaalf november me in handen geduwd
maar in het geronk op weg naar school
crèche en werk moest ik wachten
in de afgesloten straat voor de brug

in mist kwam, omringd door meeuwen
binnenvaartschip Gouden Bodem aandampen
vrouw achter het stuurrad, man schrobbend
in het gangboord met een kinderbox op het dek
's morgens de haven 's avonds een kade

in dat tafereel dat fonkelt
in het grauwe pakpapier van alledag
staar ik naar de opening
het water zelf naar zeeën
en door wereldsteden eeuwig onderweg

Koop die bundel!

Geplaatst in autobiobibliografie, gedichten | Getagged | Een reactie plaatsen

grote mensen

Geplaatst op 17 november 2015 door Hella

Natuurlijk heb ik heel veel kinderboeken van Annie MG. Abeltje, Wiplala, Minoes, Jip en Janneke, Vingertje Lik … noem maar op.
Dit zijn de grotemensenboeken. Wat Ik Nog Weet kreeg ik kortgeleden van een vriendin, het zijn korte stukjes over Annies jeugd, geestig en onderkoeld geschreven.
Tot Hier Toe kreeg ik in 1986 van mijn ouders op mijn verjaardag. Al haar grotemensenliedjes en –gedichten. Met natuurlijk Aan een Klein Meisje. Het gedicht dat mijn vader ergens voorlas, waardoor mijn moeder verliefd op hem werd, zo ging het verhaal.
Een gedicht dat ook nu weer zo aanspreekt. We moeten er allemaal in, het land waar de grote mensen wonen.
schmidt 2015-11-17 11.14
Aan een klein meisje

Dit is het land, waar grote mensen wonen.
Je hoeft er nog niet in: het is er boos.
Er zijn geen feeën meer, er zijn hormonen,
en altijd is er weer wat anders loos.

En in dit land zijn alle avonturen
hetzelfde, van een man en van een vrouw.
En achter elke muur zijn and're muren
en nooit een eenhoorn of een bietebauw.

En alle dingen hebben hier twee kanten
en alle teddyberen zijn hier dood.
En boze stukken staan in boze kranten
en dat doen boze mannen voor hun brood.

Een bos is hier alleen maar een boel bomen
en de soldaten zijn niet meer van tin.
Dit is het land waar grote mensen wonen ...
Wees maar niet bang. Je hoeft er nog niet in.

Annie M.G. Schmidt

Geplaatst in autobiobibliografie, gedichten | Getagged | 2 Reacties

machteloos

Geplaatst op 16 november 2015 door Hella

achmatova 2015-11-16 09.07Ik ken haar niet, Anna Achmatova, ik weet niet wat ze hier doet. Marie Kondo weet het al: geen vreugde. Het zal mijn romantische inborst geweest zijn, die haar naar mijn boekenkast voerde. Liefdesgedichten, altijd prijs. Wie weet hoopte ik nog op een nadere kennismaking met de man die mij zulke boeken naliet. En wie weet kocht hij het op zijn beurt weer in de hoop op een nadere kennismaking met zijn eigen inborst.
Een liefde die machteloos maakt, is dat wel liefde?

Geplaatst in autobiobibliografie, gedichten | Getagged | 1 reactie

Anne Michaels – The Winter Vault

Geplaatst op 15 november 2015 door Hella

The Winter VaultThe Winter Vault by Anne Michaels
My rating: 4 of 5 stars

Terwijl ik aan het lezen was, dacht ik steeds: dit wordt voor mij het boek van 2015. Tot nu toe was dat steeds Station Eleven geweest, het enige dat ik dit jaar vijf sterren heb gegeven.
The Winter Vault is ongelooflijk mooi geschreven. En het gaat voor een deel over de verplaatsing van de tempel in Abu Simbel. Daardoor sluit het aan bij twee onlangs gelezen boeken: A Thousand Miles up the Nile en Ingenieurs van de Ziel.
Op school leerden wij dat de Assoean Dam een zegen voor de mensheid was. Water in de woestijn, een triomf van mens over natuur. Wij leerden niets over de duizenden jaren oude beschaving en leefwijze van de Nubiërs, die van hun levensader werden losgetrokken en gedumpt werden in naamloze woestijnbarakkendorpjes.
Het boek gaat ook over de Dam in de St Lawrence in Canada, waar ook dorpen en kerkhoven onder water verdwenen. En het gaat over Warschau, dat na de complete oorlogsverwoesting geheel in oude stijl werd opgebouwd, een stuk geschiedenis waar ik ook niets van wist.
Een wintergewelf is een Canadese uitvinding: een soort baarhuisje waar doden werden opgeslagen als de grond te diep bevroren was om ze te begraven. De moeder van de hoofdpersoon lag daar na haar overlijden, en haar vader las er gedichten voor.
Het boek gaat over Jean, een botanica, en Avery, een waterbouwkundig ingenieur die later architectuur gaat studeren. En over de Poolse Lucjan, die aan Jean de geschiedenis van Warschau vertelt. En eigenlijk gaat het over hoe een man en een vrouw een tragedie kunnen overwinnen. Hoe (of óf) zij tenslotte in staat zijn hun doden te begraven. Ik ervaar maar zelden dat een gebeurtenis in een boek me zo aangrijpt.
Al lezend voelde ik me zo verrijkt en opgetild door de schitterende beelden, de mooie woorden. Ik dacht aan de bewering van Renate Dorrestein "Als jij op het niveau van zinnen en metaforen gaat denken van ‘poeh, wat prachtig’, dan ben je wakker geschrokken. Dan zit je niet meer in de huid van mijn personages, en dat gaat ten koste van het verhaal." En hoe dat niet meer geldt als een boek zó prachtig geschreven is. Dan gaat het over meer dan het verhaal, dan gaat het ook over de taal zelf. Voorin het boek staat als motto: With the first grave – the first time a name was sown in the earth – the invention of memory. No word forgets this origin.
Als ik zo'n boek uitheb, wil ik het nog niet loslaten. Dan googel ik wat recensies in de hoop mijn bewondering verwoord te zien.
De recensies waren helemaal niet zo lovend. Mensen houden niet van mooischrijverij. Ik houd ook niet van mooischrijverij, literatureluur, als de inhoud die taal niet verdient. Maar als de inhoud over zulke grote thema's gaat, dan past de gebeeldhouwde taal. Dus daar was ik het niet mee eens.
Toen las ik iets (kan het nu niet meer terugvinden) waarvan ik dacht: ja. Die heeft gelijk. We maken de reis met Jean. Maar we missen de ontwikkeling van Avery. Terwijl ook hij – na tot het inzicht te zijn gekomen dat Abu Simbel geen zegen voor de mensheid was – een enorme ontwikkeling doormaakt. En zo'n prachtig, waardig mens is.
Ik wou dat Goodreads ook halve sterren mogelijk maakte. Vierenhalve ster voor dit schitterende boek.

View all my reviews

Geplaatst in recensies | 1 reactie

detective

Geplaatst op 15 november 2015 door Hella

Op school was ik wel onder de indruk van de Idioot in het Bad. Nu zie ik in dit boek een krantensnipper als bladwijzer, niet door mij ertussen gestopt, denk ik.
Op de linkerbladzij het bekende gedicht over het Ezeltje, op de rechter De Weg Terug.vasalis 2015-11-15 12.31

De weg terug

De avond kwam; de avondspin
had ons onmerkbaar ingesponnen.
Alles stond stil en de geronnen
minuten stroomden niet meer in.
We lagen naar het plafond te kijken,
dat was ook leeg; ik werd zo bang,
ik had één strakke koude wang,
we lagen roerloos als twee lijken...
Toen, in dit strak-gespannen niet,
opeens van zeer dichtbij de regen,
stil slikkend langs het raamkozijn.
Ontdooien van het vast verdriet
en o de pijn om te bewegen
om niet meer dood te mogen zijn.

Achterin zit de kassabon: 4 mei 2006.
Ik google een regel tekst van het krantenknipsel. Oktober 2013. Gelukkig, dan heb ik toch zelf de bladzij aangewezen, en is het niet mijn vaders verdriet dat hier langs de ramen biggelt.

Geplaatst in autobiobibliografie, gedichten | Getagged | Een reactie plaatsen

domweg gelukkig

Geplaatst op 14 november 2015 door Hella

dapper 2015-11-14 11.37Het lijkt een wat futiele titel, in het licht van het wereldnieuws. Ik was gister naar het reünieconcert van Irolt, en kwam thuis met een hoofd vol vrolijkheid, muziek en herinneringen. Dan plof je nog even op de bank, scrollt door je Facebook en je twitter, en langzaam breekt het besef door dat de tv aan moet want er is een ramp gebeurd.
Zó vaak besef ik dat ik domweg gelukkig ben als ik domweg gelukkig ben, met m'n kat, of de herfstblaadjes, of een goedgelukte kerstkaart. Of met een prachtig boek, of een mooi gedicht.
Dat geluk is kwetsbaar als een herfstblad. En toch is het het enige waar je je aan kunt vasthouden.
Ik mij.

De zon speelt aan mijn voeten als een ernstig kind.
Ik draag het donzen masker van
de eerste lentewind.

Geplaatst in autobiobibliografie, gedichten, tijdgeest | Getagged | 4 Reacties

das war einmal

Geplaatst op 13 november 2015 door Hella

Een dierbaar boekje van een dichteres die ik leerde kennen op Trouw Schrijf, toen het daar allemaal nog goed was, voor de fantastische creatieve geest daar voorgoed om zeep werd geholpen door religieuze en andere fanaten.
flexxi 2015-11-13 10.02

feestmaand

warm nog de herfst

ik schik haar kleuren

behoedzaam, behoudend,

beducht voor december

Wie meer van Reflexxus' werk wil lezen kan terecht op haar blog.

Geplaatst in autobiobibliografie, gedichten | Getagged | 14 Reacties