Auteur Archief: Hella

De mannen – zes in totaal, allemaal in vale, zwarte kleding – gingen eerst stug door met waar ze mee bezig waren: de beenderen op de zwarte doek leggen. Schedels bovenaan, daaronder iets wat voor een skelet moest doorgaan. Steeds … Lees verder →

De mannen met de stok liepen weg, voorafgegaan door de grootuil. Het lege net sleepte door het zand. Twee anderen kwamen aanlopen met een groot zwart laken, dat ze uitspreidden over de lading. Even stond de boot onbemand. Wat me … Lees verder →

Bij een pomp vulde ik mijn waterzak, en terwijl ik om me heen keek zag ik een wachter. En nog een. Opeens leek het ervan te wemelen, zag ik overal rode mantels. Ik moest weg hier! Ik rende mijn neus … Lees verder →

Deze keer had ik Kuuksi niet nodig om me te vertellen wat ik moest doen. Ik klopte zacht op de deur van de kamer naast me. Toen er geen antwoord kwam, deed ik hem voorzichtig open. Het bed was beslapen, … Lees verder →

Het werd donker en ik hoorde het geklop van de paardehoeven niet meer. Ik waagde het erop. Doodvoorzichtig liet ik me van tak tot tak naar beneden zakken. Mijn handen raakten geschaafd en bebloed. Ik zag ze, maar ik durfde … Lees verder →

Tegen de avond kwamen we in de buurt van Barra. Het terrein werd vlakker. In de niet meer zo verre verte blikkerden de uitlopers van de laatste IJshellingen en daar liep ook de officiële weg. Het leek niet veilig om … Lees verder →

Op de ochtend van de derde dag vroeg Koyova: "Zal ik met je mee reizen?" Ik blies in mijn thee, de kom in beide handen, en schudde mijn hoofd. Want dit wist ik zeker: naar de Rots moest ik alleen. … Lees verder →