Gister en vandaag heb ik mij onledig gehouden met het maken van een prototype towerblockcard met doorzichtige rondjes, eentje met vloeipapier en eentje met moerbeipapier. Hiervoor heb ik de kleine cirkelpons gebruikt die het gelukkig nog wel doet (en dun zwart papier, geen karton).
Het had zo leuk kunnen zijn, die leerstansset ...
Maar ze komen moeilijk door papier heen en dan nog maar voor de helft. Kostte me nog een theedoek ook!
Dus ze gaan retour, en maar eens kijken of ik een fatsoenlijke cirkel gewoon kan uitknippen.
Even piepen hoor. (Ziekzeurtje onder het mom van Werkwoorden…) Wegens torenhoge bloeddruk nu weer 3 extra pillen, en opnieuw proberen te minderen met vriendje preT. Gevolg: echt veel pijn, kan mijn linkerhand nauwelijks gebruiken, herinnert mij aan het begin van de ziekte. Hoe moet ik nu knutselen dan?
Nou goed, heb de afgelopen dagen toch twee collages gemaakt met zo'n joomchi-vel. En toen ik een paar andere wilde fotograferen, zag ik hoe mooi ze doorzichtig zijn, en zit te denken wat voor leuk ding ik ervan kan maken waar het licht doorheen kan schijnen?
Ik dacht aan een towerblock, met cirkels uitgesneden, en toen gaf mijn cirkelpons de geest. Nu heb ik een stansset voor leer besteld, zou dat werken met papier/karton? We gaan het meemaken.
De afgelopen dagen heb ik vooral proefjes en klusjes gedaan. Uitgeprobeerd welk medium het meest geschikt is om de #joomchi creaties mee in te smeren. Ze worden er in elk geval veel steviger van.
Glimmend geeft qua kleur wel een mooi effect, maar dat blijft plakkerig en is dus niet geschikt voor bijvoorbeeld boekjes (zie hier een voorbeeld van aan-elkaar-plak-drama's).
Liquitex matte medium werkt geloof ik het beste.
Voorts las ik ergens dat een papje van arrowroot ook heel geschikt was voor #momigami. Gister een papje gekookt, vandaag wat bladzijden ermee ingesmeerd, morgen kneden!
(Zo komt er nooit wat van de kerstkaarten trouwens …)
Na groot werk heb ik vaak zin in iets kleins. Dan pak ik mijn A5 spiraalschetsboekje erbij, zoek 2 mooi bij elkaar passende gelliprints en maak daarmee een spread.
Voor kleine plaatjes pak ik vaak een van de twee boeken over schilderkunst, die ik bij Boekenbalie heb gescoord voor €6,35. Per twee! En al op de eerste bladzij wemelde het van de duiveltjes. 
Ik had er wel even de loeplamp bij nodig om ze uit te knippen.
En de titel? Ik zocht "devils" in Goodreads quotes, en Shakespeare stond bijna bovenaan.
Hell is empty and all the devils are here.
― William Shakespeare, The Tempest
Op woensdagochtend 6 november werden we opnieuw wakker in een wereld waarin een psychopaat tot wereldleider was verkozen. Cartoontekenaars wisten razendsnel de verschrikking in beeld te brengen (ik kan wel janken als ik mijn bord Cartoons/Zeitgeist op Pinterest bekijk), en ook dichters waren er vroeg bij. Het mooiste gedicht dat ik tegenkwam, die dag, was dit:
To walk in a mad world, but not be mad. To not imagine how it happened, but know the all too painful why. To mourn hope's demise, but revive it from deep within. To weaken at the knees, but stand strong in my belief. To feel broken, but somehow begin the repair. To have justice denied but know it must come of my own making To be empty, but not full of hate. To know despair, but make short the relationship. To have worth demeaned but know my worth's meaning. To have no words, but find something worthy to say. To have confusion be the choice, but see my own way clear. To be bitter, but find sweetness in kindred hugs. To have the game cheated away but my life's practice soundly played. To wallow in all this misery, but wash clean in worthy mission after. To be lost but keep the bearing home in heart's map. To have the heaviness weigh two tons but find lightness knowing I'm not alone. To lose trust in so-called-friends and neighbors, but find faith in those more mindfully close. To want better in some tomorrow to come, someday beyond this day whenever that time might come, These are my pleas, my promises to self, my solemn prayer; To whatever God or gods might be listening this dark morning. |
Rond te lopen in een boze wereld, maar niet boos zijn. Je niet voorstellen hoe het kon gebeuren, maar het waarom maar al te pijnlijk weten. Het verlies van hoop betreuren, maar die toch weer doen herleven. Knieën die steeds zwakker worden, en toch sterk staan in mijn geloof. Je gebroken voelen, maar op de een of andere manier toch met reparatie beginnen. Rechtvaardigheid ontzegd worden, maar weten dat ik die zelf moet maken. Leeg te zijn, maar niet vol haat. Wanhoop kennen, maar de relatie kort houden. Je waarde vernederd maar mijn eigen waarde kennen. Geen woorden hebben, maar iets waardevols vinden om te zeggen. Verwarring lijkt de keuze maar mijn weg zie ik duidelijk. Bitter zijn, maar zoete omhelzingen vinden van gelijkgezinden. Vals spel is gespeeld maar mijn dagelijkse praktijk ongeschonden. Je wentelen in ellende, maar je daarna schoonwassen in een waardevolle opdracht. Verdwaald zijn, maar de weg naar huis bewaren op de kaart in je hart. De zwaarte weegt twee ton, maar er is lichtheid in het weten niet alleen te zijn. Vertrouwen verliezen in zogenaamde vrienden en buren, maar vinden in gelijkgestemden. Iets beters wensen voor een morgen, ooit voorbij deze dag wanneer dan ook. Dit zijn mijn smeekbeden, mijn beloften aan mezelf, mijn plechtig gebed Aan welke God of goden er ook luisteren op deze duistere ochtend. vertaling: Hella Kuipers |
Toen had ik ook meteen de tekst voor mijn collage te pakken.
Op 11 november had ik hem af. Ik fotografeerde hem in het oude fotostudiootje (wasrekje op dozen) en poogde de verschillende foto's in photoshop aan elkaar te plakken. Het werd een mozaïek, echt verschrikkelijk. Dat moest anders!
Nu heb ik bij ikea een rekje besteld, dat hoger is en stabieler. Met slechts 4 foto's (ik moest er wel bij op een krukje staan) had ik in een half uur de complete collage mooi op de foto. Groot genoeg voor werkaandemuur ook.
Ik wilde maar alvast een paar woorden toevoegen aan het knutseldagboek, voordat PostNL aanbelt met mijn ikea-rekje dat ik hopelijk kan gebruiken voor mijn foto-studiootje, omdat ik voor een collage op A2-formaat toch iets hogers nodig heb dan die dozen.
Ik opende mijn blog en dacht opeens: ik vind knutseldagboek niet mooi, als titel voor deze stukjes. Ik herinnerde me dat we het er al eens over gehad hebben, over dat woord 'knutselen' en wat we er allemaal bij denken. En welk ander woord we zouden kunnen gebruiken, dat wat minder denigrerend klinkt zonder drukverhogend te zijn. Ik las die laatste reactie nog eens door: "Werk, dat is het meest respectvolle, je bent aan het werk, wat je ook maakt."
Wat me ook deed denken aan die mooie woorden van Ursula K. LeGuin: "Her work, I really think her work is finding what her real work is and doing it, her work, her own work, her being human, her being in the world."
En zo heb ik dan besloten om deze stukjes voortaan "werkwoorden" te noemen. Intussen zit ik ook nog Messiah-cd's te rippen voor op de mp3-speler tijdens het dagelijkse wandeltje, maar dat geheel terzijde.
Wat ik wilde vertellen? Dat ik 2 momigami velletjes opgeplakt had om te onderzoeken hoe ik ze zou kunnen gebruiken, met als conclusie: de kokosolie drukt wél door het papier heen - toch maar eens proberen om het zonder te doen.
En als ik ze zo sterk plet, komt de oorspronkelijke afbeelding weer veel te duidelijk terug.
Goed, en nu loopt het fornuiswekkertje ook nog af!
Er is bijna niets zo ontspannend als mooie knutselideeën sneupen op Pinterest. Gisteravond maar eens joomchi ingetypt en het blijkt dat die gaten er juist bij horen!
Wat ik wel jammer vind, is dat die prachtige kleuren verfletsen als ze droog zijn. Misschien toch vernissen?
Ik kwam ook het ultieme Joomchi-boek tegen: "Joomchi and Beyond" door Jiyoung Chung. Het stond bijna overal voor minstens $150,00 maar nu zie ik het hier voor $40,00. Zal ik …? Eerst maar eens kijken wat de verzendkosten zijn.
Vandaag niet zoveel tijd om te knutselen. Heb nog een paar oude gelliprints gemomigami'd. Ik weet niet meer wat voor papier dat lichtbruine was, het werd helemaal doorzichtig van de kokosolie.
Ik weet ook niet hoe ik de vellen moet verwerken. Zouden bijvoorbeeld in een boekje alle pagina's vet worden? Om te proberen heb ik nu twee vellen op gewoon papier geplakt, en in de pletter gedaan.
Nu heb ik alweer in geen eeuwen geblogd. En eigenlijk vind ik dat toch jammer. Ooit waren we zo'n fijne interactieve gemeenschap, en nu kijk ik bijna nooit meer op mijn eigen site (behalve als ik een mail krijg over een reactie op een ouder bericht), en daardoor ook niet op al die andere blogsites.
Terwijl ik op mijn Fb-pagina's zo door de dag heen altijd verschillende berichtjes plaats over waar ik mee bezig ben – over schrijven , over wat ik eet en leuke #kha recepten, en vooral over wat ik zoal knutsel, en de gelukte en mislukte pogingen bij nieuwe technieken.
En nu dacht ik opeens: kan ik het niet aan mijn dagelijkse rituelen toevoegen dat ik een paar regels met een paar foto's op mijn blog zet?
Kijken of het lukt hoor, elke dag is meteen ook weer zo'n ding. Net als mijn dagelijkse wandeltje, waarvan ik ook dagelijks een foto plaats, al was het maar om te bewijzen dat ik het weer gedaan heb.
Enniwees: ik kreeg de afgelopen dagen twee nieuwe technieken aangereikt op Fb (in de groep Book and Paper Arts): momigami, en joomchi.
Momigami is dat je gekleurd papier zodanig verkreukelt (al dan niet met olie) dat het een totaal andere structuur krijg, het voelt bijna als stof. Joomchi is dat je – een beetje zoals met wol vilten (denk ik) – verschillende lagen moerbeipapier met elkaar verweeft met behulp van veel water, vouwen, rollen, proppen en peuteren.
Voor momigami heb ik o.a. gekeken naar dit filmpje.
En voor joomchi naar dit filmpje (vanaf 5 minuten).
Mijn eerste pogingen zijn nog wat onbeholpen, maar in deze akelige tijden (zowel qua Toestand in de Wereld als qua gezondheid) is het heerlijk om zo lekker aan het kliederen te zijn. En dat onder het genot van mooie muziek, want ik heb me voorgenomen om mijn nieuwsconsumptie drastisch te verminderen.
Al bijna twee maanden niet geblogd. Veel gezondheidsperikelen maar gelukkig niet zo ernstig dat ik niet meer knutselen kon. Dus hier weer eens een overzicht van wat ik heb gemaakt de afgelopen weken. (Wil je me van dag tot dag volgen, volg dan de Facebookpagina, je kunt er zelfs op kijken als je zelf niet op Facebook zit.)
In juni maakte ik het boekje "de bron vullen" en ik had het nog niet online gezet of het was al verkocht, plus er was iemand die vroeg of ik er niet nog eentje kon maken? Dat is wel raar, een kopie maken van je eigen werk, gelukkig was diegene er ook erg blij mee.
Ik ben weer een beetje afgestapt van ingewikkelde vouwsels, terug naar de basis met de simpele harmonicaboekjes. Het volgende was "het is niet allemaal zo rood/groen."
Af en toe ga ik me te buiten bij Papier Royaal. Met de prachtige witte papieren die ik daar bestelde, maakte ik – het werd wat macaberder dan ik van plan was – "droogbloemen, droogmensen."
Ik ben op Facebook pas lid geworden van de groep The Art of Abstract Collage. Nog best lastig om te bepalen wanneer iets dan precies 'abstract' wordt. Ik vind het leerzaam om te zien wat werkt en wat niet (voor mij dan). Ik heb een ronde abstracte collage gemaakt: "we are learning to make fire." van voornamelijk gelliprints.
Tussen de kwakkelbedrijven door ben ik een boek aan het lezen waar ik me steeds vreselijk kwaad om maak (niet goed voor de gezondheid, ik weet het). Het heet Who Says That's Art? A Commonsense View of the Visual Arts. Die mevrouw moet helemaal níets hebben van moderne en/of abstracte kunst, en ik vind het leerzaam om bij mezelf na te gaan wat ik daar dan van vind. Hoop dat ik de moed vind om er een uitgebreide bespreking aan te wijden.
•lijst van personages
•lijst van plaatsnamen
•lijst van remedies (flu’s)
•lijst van kaarten en plattegronden
•deel 1 staat hier
Bettina schrijft boekenlust Emma Voerman Erik Schrijft Ferrara in scherpe bewoordingen biblioll college Maria Popova – the Marginalian quis leget haec? reading notes
