Een van de eerste proeven van bekwaamheid in het tekenen van Keltische knopen. Hing bij paps en mams aan de muur, was enigszins verbleekt dus iets meer verzadigd in photoshop.
keltische knoop
Getagged keltische knoop
5 Reacties
plak-en-schrijf (1)
naar een idee van Kriebels en Krabbels (je kunt de zelfgeschreven woorden niet zo goed zien op de scan)
Getagged collage, plak-en-schrijf
6 Reacties
patchouli
Patchouli is een geur die me herinnert aan wie ik echt ben, de beste tijd op de middelbare school, toen ik me geaccepteerd wist als wie ik was, en ook wist wie ik was.
De sfeer die deze geur oproept, is er een van winkeltjes waar je Indische olie kon kopen, van mijn Indische Ding, een wijde bloes die naar patchouli rook. Een schoolreisje naar het Waterlooplein. Mijn kamer. Vrienden.
Dan verdwijnen in de geuren van anderen, parfum krijgen en je geliefd voelen, een Chanelsnob worden en de jaren laten vervliegen.
Dan wakker worden, halverwege de veertig, met een intens verlangen naar patchouli. Ik vond het in Schotland op de afdeling aromatherapie, een donkerblauw flesje, ik deed het open en voelde me volstromen met zóveel dat ik vergeten was over mezelf – en terwille van het verhaal orden ik de chronologie zo, dat ik daarna The Artist's Way ontdekte en begon te schrijven.
Patchouli is een geur die me vrijheid schenkt en rust. Het wordt tijd dat ik het flesje weer eens voor de dag haal, of een nieuw ga kopen. Wel altijd eerst even ruiken, want sommige patchouli's werken niet.
Of een struik kopen, want tijdens het schrijven van dit stukje ontdekte ik dat patchouli een plant is.
Getagged geur, patchouli, schrijfcafé
5 Reacties
poezenhaiku
ritmisch op aaien
snort hij aan uit aan uit aan
levende iPoes
Getagged haiku, pjotr
2 Reacties
daar werd iets groots
De grote hoeveelheden bedrukt papier in het ouderlijk huis doen mij hier thuis ook krities rondkijken. Zo had ik een paar ordners gevuld met kopieën van artikelen over Friesland in de Middeleeuwen. Voor het geval dat ik mijn scriptie zou willen laten volgen door een historische roman. Dat was dus toen we in 1991 naar Oman vertrokken, waar het enige boek de Koran was, en waar het internet nog lang niet zou doordringen.
Twintig jaar met me meegesleept, die volle mappen. En nu nog voelde ik een soort van droeve tegenzin om ze weg te gooien. Een illusie was erin vervat, en ook een enorme stapel potentiële inspiratie. Ik zou eigenlijk de zolder stofzuigen, maar ik zat daar zuchtend met die mappen op schoot.
Tot het bestaan van het internet tot me doordrong. Ik kon gewoon online al die artikelen opsporen, en mocht het er ooit van komen, die Great Frisian Novel van mij, dan weet ik ze te vinden. Dus de zolder is nog steeds niet gestofzuigd, het boek niet geschreven, maar de innerlijke bibliothecaresse heeft weer een prachtige klus afgerond!
Getagged opruimen
4 Reacties
Roeland Westwout – mijn boekenheld
Ik heb het een paar jaar geleden nog weer herlezen. Dat kwam zo. Kindeke ging – vond ik – maar weinig romantisch en fijngevoelig om met haar verkering, ik kreeg bijna medelijden met de goeie knul, en vroeg me met schrik af of wij haar soms een slecht voorbeeld hadden gegeven. Aan mijn innerlijk schoonheidsideaal van de liefde kon het in elk geval niet liggen, en ik vroeg me af hoe ik dat met haar delen kon. Als rechtgeaarde bibliothecaresse dacht ik aan boeken. Aan Tristan en Isolde dacht ik, van Jaap ter Haar. Aan Swaentje Valt Uit Het Nest, aan De Enige Weg, Toen Kwam Tjeerd en meer van zulk verrukkelijk leesvoer dat kinderen tegenwoordig niet meer voorgeschoteld krijgen. Tegenwoordig moeten boeken aansluiten bij hun belevingswereld – geen wonder dat ze en masse overstappen op Harry Potter.
Maar nu Roeland Westwout en ik. Van pake en beppe, Sinterklaas 1970. Nog net geen dertien en dan een boek lezen over Ware Liefde – dat heeft een impact die latere boeken vrijwel nooit meer gehad hebben. "Een werkelijke, blijvende liefde is niet het privilege van volwassenen," het stond er echt! En dat liefde alles overwon was het thema van dit boek, dat een groep jonge mensen volgde op hun pad naar volwassenheid.
In 1970 was het boek nog niet zo verouderd. Computers en mobieltjes waren er nog niet, nog niet iedereen had TV, telefoon of een auto. Het décor is verder vaag genoeg "ergens in Nederland" om niet gedateerd te raken. Pas later, met meer kennis van geschiedenis en Zeitgeist viel het me op hoezeer het een boek uit de jaren dertig is. Het vitalisme druipt eraf; als Marsman een jeugdroman had geschreven was het deze geweest.
Het beslaat een schooljaar, het gaat over de levens van een stel klasgenoten, met elk hun eigen problematiek, levenshouding, groei. De alwetende verteller heeft voor hedendaagse begrippen een wat plechtstatige toon, maar het is tegelijk een toon die valse sentimentaliteit op een afstand houdt en daardoor drama drama laat zijn en geen melodrama. De kern van het verhaal draait om Roeland en Mies. Zij komt onder een auto en haar gezicht zal voor altijd mismaakt zijn. Het is nogal wat voor een jongen van zeventien om zeker te weten dat hij bij haar zal blijven – maar het doet me verlangen naar een tijd waarin een dergelijk idealisme in elk geval nog geoorloofd was, ja zelfs verwacht werd in boeken.
Nu ik het boek als schrijver herlees heb valt me nog iets op. De vreselijke gebeurtenis waar het uiteindelijk allemaal om draait gebeurt pas op bladzij 100 van de 200. Als er één schrijfadvies is wat tegenwoordig opgeld doet is het wel dit: val met de deur in huis! Begin meteen! Sleur de lezer het verhaal binnen! Maar dat komt omdat we anders de TV aanzetten of de computer. In 1937 mocht je nog je personages tot leven brengen, de lezer van ze leren houden, en dan pas de lawine loslaten.
"Waken en aanvaarden! Dat zou een devies zijn, een mensenleven lang. Roeland Westwout hief het hoofd en knikte met een trots, die tegelijkertijd deemoed was."
Kom daar nou nog eens om!
autobiolesideesonnet
We kennen allemaal het gedicht De Dapperstraat van J.C. Bloem. Omdat ik met mijn autobiogroep eens aan de slag wilde met sonnetten, leek het me educatief wel een goed idee om van zo'n bekend gedicht uit te gaan, daaruit woorden weg te laten, en dan op zo'n manier (met de cadans al in je hoofd) een sonnet te schrijven over het onderwerp van de les. We doen dit semester een serie van 10 lessen over het weer, en Sneeuw was aan de beurt.
Ik deelde het gedicht met gaten uit, zodat dat als invulblad kon dienen. Maar natuurlijk werd er al doende al flink afgeweken van de opdracht. Dat gaf niet. Het bleek wel degelijk te werken!
Sneeuw is voor ………………… of ………………….
En dan: wat is ………………………………………………………?
Een …………………, ter grootte van …………………,
Een ………………… met wat …………………………………….
Geef mij de …………………, ……………………………………,
De ………………… ………………… ………………… …………………
De …………………, nooit zo ………………… …………………
Door …………………ramen, langs de ………………….
Alles is ……………… voor wie niet …………………………….
………………… houdt zijn ………………… verborgen
Tot het ze, opeens, toont ………………… ………………….
Dit heb ik bij mijzelven overdacht,
…………………, op een ………………… morgen,
Domweg gelukkig, in de ………………….
Bij mij werd het zo:
Sneeuw is voor kinderen of helden
en dan: wat is een held, of wat een kind?
een reus, niet hoger dan de plint
van wie talent of vreugd' niet telden.Geef mij de koude, witbegraven velden
de stille vrieslucht die 'k zo heerlijk vind
de sneeuw, nooit zó door mij bemind
als toen mijn nieuwe levenstijd zich melddeAlles is nieuw voor wie niet leerde durven
de sneeuw houdt zijn angsten verborgen
en toont opeens zijn nieuwe heldenstaatDit liet me mijn noodlot vermurwen
verhelderend, op een sneeuwwitte morgen
domweg gelukkig om mijn nieuwe kinderstaat.
leesvoer
Vaslav ligt naast mijn bed
en mijn leven ons leven
een schone met parelketting
een held met vierkante kin
en medicijnwielen die je
leven als nieuw
maar voor Zameen en
alle anderen komt mijn
wake te laat
Geplaatst in lezen
2 Reacties
doe eens normaal man!
In het kader van de doeeensnormaalman moest ik opeens denken aan het studentenhuis waar ik een kleine 10 jaar samenwoonde met 9 Delftenaren, de een wat meer gestoord dan de ander zodat het een gezellige troep was die ik als huismoeder niet eens onder de duim probéerde te houden.
We hadden éen jongen die zich precies in het midden der gestoordheid bevond. Zijn kamer en zijn uiterlijk redelijk netjes, zijn studieresultaten redelijk goed, zijn drankgebruik binnen de perken … nou ja, behalve die ene keer dat ik 's ochtends bij het opstaan mijn hoofd uit het zolderraampje stak om te voelen wat voor kleren ik aan moest, en hij uit het raampje ernaast wat overtolligheid uit zijn maag loosde – ook goedemorgen!
Hij was ook redelijk zuinig, hield altijd net op met toepen als het zijn beurt werd om kroketten te gaan halen bij Frits Friet, verderop in de straat. Zijn verjaardag leidde meestal niet tot feestjes. Eerst wisten we niet eens wanneer hij jarig was. Maar toen we erachter kwamen, kregen we een plan. Het was in de tijd van het liedje "de gewone man" (Pisa) en we besloten om zijn kamer en onszelf Heel Gewoon te maken. We verzamelden kleedjes, theelichtjes, kopjes, plantjes, schemerlampjes, en normaliseerden zijn kale jongenskamer. Iemand ging een Privé en een Telegraaf kopen bij de Vier is Zes. Ik zou de normale huisvrouw worden, en trok een keurige rok met een keurige blouse en keurige schoenen aan. Joep, het feestbeest, turnde zich in zijn koorballenbraskleding om tot huisvader. De andere jongens werden onze zoons. Ze knoopten netjes hun overhempjes dicht en gingen rustig zitten lezen.
Toen we Gijske de trap op hoorden stommelen, smoorden wij ons giechelen en werden een tableau vivant van gewoonheid.
"Goh, gezellig, doe mij ook maar thee," zei Gijske, en plofte tussen de huisgenoten op zijn bedbank. Onze ballonnetjes liepen leeg met zo'n flubbergeluid. De hele middag hadden we ons bescheurd om alle normale dingen die we bij elkaar gezocht en bedacht hadden. Maar onze doeeensnormaalman viel het helemaal niet op, die vond het doodgewoon.
Getagged normaal
6 Reacties
leaf âldershûs
Volgende week komen de verhuizers. Dan begint de Grote Ontmanteling van mijn ouderlijk huis. Aan een kant zal het een opluchting zijn als het leeg is, want hoeveel mensen ook hun hulp aanbieden, ik ben degene die het kaf moet scheiden van het koren dat meemag met Oude Vadertje naar het verzorgingshuis.
Daarna plukken wij er nog uit wat van onze gading is, de buurvrouw wil graag de slaapkamergordijnen, en de rest wordt opgehaald door een Goed Doel. Dan zullen we een huis ontwaren dat sinds eind jaren zeventig niet meer gerenoveerd is. Donkerbruin en bahamabeige, grauwe plafonds en scheuren, wrakke deurkrukken en geen c.v.
Vooral dat gebrekkige onderhoud benauwde mij de laatste jaren, maar ook het eeuwig bewaren van alles wat ooit betekenisvol was. Als ik niet de zolderopruiming in gang gezet had, had daar nog mijn wieg gestaan, en de eerste staande schemerlamp die mijn ouders ooit bezaten. Doodjammer dat ze dat driehoekige jaren-vijftig tafeltje wél weggedaan hadden.
Wat vroeger mijn slaapkamer was, is nu de bibliotheek van paps. Of tenminste, daar staat een derde van de 3500 boeken die door het hele huis verspreid staan, tot in de linnenkast toe. Het enige wat rest uit mijn jeugd is het bed. Voor als ik eens kwam logeren.
Terwijl paps langs de planken ging om een selectie te maken, lag ik op mijn oude bed en keek naar het grauwe plafond. Aan dat ene ringetje hing het door mijn vriendin gemacrameede fietswiel, aan het andere een vliegend oranje visje aan een lange veer. Ook de groene gordijnen stammen uit mijn tijd, uitgezocht bij de veelkleurige sprei die tante Froukje God hebbe haar ziel voor mij gehaakt had. In de kast staat nog een oud paar sloffen van mij. Verder heb ik al mijn eigendommen al meegenomen uit dit huis.
Ik lag daar op het bed, en werd opeens een beetje weemoedig. Straks is er op de hele wereld geen ánder huis meer waar ik – in geval van nood – vanzelfsprekend terechtkan omdat het ook 'thuis' is. Buiten sprak ik nog even met de buurvrouw. Paps is de eerste die het trouwe rijtje gaat opbreken, en buuf zei dat ze stiekem hoopte dat ik zijn huis zou betrekken. Toen wist ik dat mijn éigen huis het enige echte thuis op deze wereld is. In nood kan ik op de bank in de studentenkamer van kindeke.
Geplaatst in autobio
2 Reacties
