schrijfcafé-dichtsels

Geplaatst op 13 oktober 2012 door Hella

RONDEEL

1 het goede vergroten in plaats van het kleine
2 het kleine dat zich driftig opponeert
3 stampvoetend, vloekend, vonken schietend
1 het goede vergroten in plaats van het kleine

5 het goede dat rust geeft en inspiratie
6 en beter voor de wereld is dan
2 het kleine dat zich driftig oppponeert
1 het goede vergroten in plaats van het kleine

WOORDGEDICHT VOETAFDRUK

Voeten, altijd trouw, altijd door, nooit
Opgeven, blijven lopen, zelfs zonder hoop,
Eindeloos op zoek naar de
Toekomst zonder zorgen
Altijd weer opnieuw van start
Feestelijk of
Diepbedroefd beantwoordden jullie de
Roep van de toekomst en rukten jullie weer
Uit, waar is de brand, het vuur, trotseerden jullie
Kou en wanhoop, steeds opnieuw op reis.

Geplaatst in gedichten | Getagged | 1 reactie

dagboek van een volkskranttype

Geplaatst op 29 september 2012 door Hella

Trouw is voor mij besmet. Ondanks briljante schrijvers als Wim Boevink of Jan Oegema zal ik deze krant nooit meer lezen. Ik kocht wel eens een zaterdag-Volkskrant, maar dat beviel ook niet altijd. De NRC las ik in mijn studententijd. Het imago van droog en weinig bezielend heeft die krant voor mij nog steeds, hoe leuk de hoofdredacteur ook oogt bij dwdd.
Toch liet ik mij onlangs verleiden door een jongeman op de Nieuwestad. Het was heet, ga toch onder die boom staan, ried ik. Daar kwamen geen Volkskrantmensen langs, zei hij, en ik was er een, want was ik niet net op weg naar de boekhandel voor een krantje?
Ik wist wel dat ik het niet red, elke dag een hele krant. Maar de aanbieding was dermate voordelig dat ik zonder schuldgevoel hele katernen ongelezen wegwerp.
Dat ligt niet alleen aan de prijs. Dat ligt ook aan de inhoud. Wat wás ik het eens met Pasquali, wat staat er veel in die krant dat uitsluitend bedoeld is voor grachtengordelyuppies. Het lijkt wel of de wereld buiten de Amsterdamse Ring ophoudt. Een hele sliert mensen mag hun plasje doen over een Stedelijk-kunstwerk, en 's avonds datzelfde verhaaltje nog eens vertellen bij dwdd. Wát een ons-kent-ons-wereldje van Samsoms, Matthijzen, Zwagermannen en andere geslaagde varabetweters. Af en toe zijn er parelige interviews, zoals laatst met Bernlef. Maar zoveel is rijkeluisgezeur over rijkeluisleven of rijkeluisvisie op armeluisleven. Of laatdunk over alles wat bezieling zoekt, op welke zweverige manier dan ook. Volks is alleen nog de hoeveelheid d- en dt-fouten.
Hier zit ik nu nog een jaar aan vast, en dat alleen dankzij die jongen die me ervan overtuigde dat "een Volkskranttype" een positieve kwalificatie is.

Volkskranttype uit het Noorden des Lands
Geplaatst in autobio, tijdgeest | Getagged | 7 Reacties

belastend

Geplaatst op 25 september 2012 door Hella

Als je laatste ouder overlijdt, is dat meestal al geen feestje. Je komt voor zaken te staan waar je niet voor hebt doorgeleerd. Door informatie in te winnen bij bevoegde instanties hoop je de erfenis naar behoren af te wikkelen.
Het is alleen een bezoeking om de noodzakelijke informatie te krijgen, bij de Bevoegde Instanties. De Belastingdienst spant hierbij wel de kroon.
Om te beginnen zijn er verschillende afdelingen die van elkaars bestaan niets afweten. Zo krijg je van de ene afdeling de vertrouwenwekkende mededeling dat de post betreffende de financiële zaken van wijlen je vader voortaan naar jou gestuurd zal worden, als enige erfgenaam. Helaas geldt dat alleen voor losse flodders van de belastingdienst. Belangrijkere zaken, als aanslagen, gaan nog gewoon naar het oude adres. Nu zijn ze in dat verzorgingshuis tot nu toe behoorlijk stipt geweest met het doorsturen van de post, maar ook daar raakt af en toe een brief kwijt.
Derhalve had ik de eerste aanslag niet ontvangen, en kreeg ik de tweede, die ik onmiddellijk - en anders! - moest betalen zo laat, dat ik hem alleen met kunst- en vliegwerk nog op tijd had kunnen betalen.
Om te beginnen gebeld over dat adres. Nee, dat kon niet per telefoon, stel je voor. Dat moest schriftelijk. Ook al had ik een brief waar in stond dat mijn adres bij hen bekend was.
En dan die aanslag. Daarvoor kon ik wel uitstel vragen. Nou, doe dat maar, zei ik (tenslotte moest er tussen de bedrijven door ook nog een huis gekocht worden).
Nu krijg ik, wederom veel te laat bezorgd - aan wie dat ligt? - de brief betreffende het uitstel. En omdat ik zo stout ben geweest, moet ik ook invorderingsrente betalen.
Wat?
Waarom heeft die pipo aan de telefoon daar niets van gezegd?
Nee mevrouw, dat staat niet in ons protocol, dat we dat moeten zeggen. Als u daar bezwaar tegen heeft, moet u een brief schrijven. Het is niet aan ons om u daarover voor te lichten.
Nou, zo'n brief, ik zie er geen heil meer in.
Vandaar dit stuk. Leuker kan ik het niet maken.

Geplaatst in autobio, tijdgeest | Getagged | 5 Reacties

voor Joke van Leeuwen

Geplaatst op 25 september 2012 door Hella
Nog nooit schreef ik een boek
voor een kind.
Voor een kind van zes jaar,
uit groep drie.
Dat kind leest pas.
Hij leert het van juf.
Hij kan het al goed,
maar ik niet.
Het valt niet mee,
een boek voor een kind.
Elk woord moet kort zijn.
Een zin niet te lang.
En wat doe ik,
als er twee van iets zijn?
Loes heeft een poes,
en nog een poes.
Dat is niet mooi.
Dus heeft Loes maar één poes.
En wat schrijf ik,
als Loes iets doet en poes ook?
Loes loopt door de tuin
en poes loopt door de tuin.
Is het zo goed?
Elk woord is kort.
Maar de zin is te lang.
Dus Loes gaat niet mee.
Wat ziet de poes daar,
hoog in de boom?
Het vliegt.
Poes lust het heel graag.
Maar het woord is te lang.
Dus denk niet aan de boom.
Houd je kop laag bij de grond.
Daar loopt een muis.
Poes kan niet doen wat hij wil.
Ik kan niet doen wat ik wil.
Ik geef het op.
Straks is het kind twaalf.
Wacht maar af.

Hekken springen open, een wilde wind waait door een gevangenis van minuscule woordblokjes, waar meervouden en infinitieven en diminutieven in beslag werden genomen door de leesniveaupolitieagent, ik mag alle woorden die bestaan gebruiken en zelf nieuwe verzinnen, zinnen mogen zo lang worden als ze zelf willen, ik ben vrij!

En voor wie het wel kan,
voor wie zorgt dat ik lach,
al staat er in het boek niet één
lang woord,
buig ik diep, in het stof.
En ik weet dat de taal
nog lang niet van mij is.
Nog lang niet.

geschreven naar aanleiding van Sus en Jum, van Joke van Leeuwen. Ik maakte ermee kennis toen ik leesmoeder was. Wát een prestatie!
Joke van Leeuwen wint Constantijn Huygensprijs

Geplaatst in schrijven | Getagged , | Een reactie plaatsen

vruchten plukken (sv)

Geplaatst op 21 september 2012 door Hella

Iemand op de twitters beweert dat hij zich dood taal-ergert aan diverse zaken waaronder onjuist spatie gebruik [sic]. Natuurlijk wil ik de grappigste zijn en kom terug met "ja, daar irriteer ik me ook enorrum aan!"
Ach, en dan blijkt dat dergelijke humor slecht besteed is. Want joepi heerlijk en fijn: de juf maakt een vaut! Klapjes voor de juf!
Kennelijk zijn klapjes lekkerder dan grapjes. Juf zucht en eet de wrange vruchten van haar lachwekkende taalnazi-ijdelheid.

afbeelding

Geplaatst in schrijfveren, schrijven | Getagged | 3 Reacties

geneugten des levens

Geplaatst op 19 september 2012 door Hella

dood en geboorte
de geneugten des levens
voor-eisen die pijn

Geplaatst in schrijfveerhaiku | 3 Reacties

te voet

Geplaatst op 18 september 2012 door Hella

De nieuwe autobio-lessenserie gaat over het lichaam. Waar hebben mijn voeten allemaal gelopen, waar hebben ze mij gebracht? Welke kapsels heb ik gedragen, wat hebben mijn haren beleefd? Wat hebben mijn handen allemaal gestreeld? Wat hebben mijn handen allemaal gedaan en gemaakt? Wat heeft mijn hart doorstaan? Wat heeft mijn mond allemaal geproefd? Wat hebben mijn ogen gezien? Waar ben ik mijn lichaam dankbaar voor?
Donderdag is de eerste les, over voeten.

Ach mijn voetjes, jullie doen het dan toch maar.
Eerst leren lopen, dan om een of andere reden maanden in het gips, ik herinner me nog die zwartkijkende voetendokter, zijn naam had hij niet mee. Dokter Grin. Ik was vier of vijf, en moest met mijn tenen knikkers uit een emmer in een andere emmer doen. Hij heeft een van jullie geopereerd.
Jullie dansten met me door de kamer op hilversum 4, ik zag een balletdanseres in het donkere raam, jullie rolschaatsten en touwtjesprongen en klommen in bomen. We zwierden aan de ringen, ik viel eruit en knakte een van jullie. De meester bracht ons op de fiets naar huis.
Jullie wandelden wandeltochten, door de bossen door de heide, jullie swingden met me op middelbareschoolfuiven, jullie wandelden met de geliefde door het bos. Een bomenlaantje onder de sterren.
Ik vond andermans voeten altijd zo plomp en knobbelig, jullie waren zo sierlijk en smal. Ik eiste wel eens te veel, ik heb jullie pijn gedaan door nooit spelbreker of aansteller te willen zijn, en met ijdele schoenen belemmerde ik jullie functie. Jullie hebben me in staat gesteld hard te werken, veel te lopen, overal. Jullie droegen samen met mij het kind, in mijn buik en daarbuiten. Zand van alle werelddelen kwam tussen jullie tenen, het gloeiendhete Omaanse zand schroeide jullie zolen, het gorgelende water van de Nevis River verkoelde jullie, jullie wapperden wit door warme zeeën, jullie sjokten door wereldsteden terwijl ik jullie schreeuwen negeerde.
Wat het leven ook op mijn pad smeet of strooide, jullie vonden altijd weer de weg naar huis.

Geplaatst in autobio | Getagged | 11 Reacties

BoekBloggersBijeenkomstUitnodiging

Geplaatst op 16 september 2012 door Hella

Het wordt de hoogste tijd om weer eens eindeloos over boeken & lezen te kletsen in een echt café (dus niet op het web) en daarom organiseren we volgende maand voor de vierde keer een informele boekbloggersbijeenkomst. De laatste keer kwamen we bij elkaar in Zwolle en hadden we een levendige en inspirerende discussie over The Sense of an Ending van Julian Barnes, deze keer is de locatie Utrecht en het boek The Unlikely Pilgrimage of Harold Fry van Rachel Joyce, waar Anna van Gelderen een tijdje geleden zoveel leesplezier aan beleefde. en dat we op geheel democratische en transparante wijze hebben gekozen.
Datum: zaterdag 20 oktober om 13:00 uur.

Wil je ook komen, geef je dan uiterlijk 14 oktober bij Anna op via haar contactformulier. Zij zorgt dat er een tafel gereserveerd is, en je krijgt vanzelf te horen waar we precies bij elkaar komen. Vijf mensen hebben al aangegeven dat ze komen. Dat zijn, naast mijzelf, Anna van Anna's Leesreis, Judith van De Boekblogger én Leeswammes en Koen van Quis Leget Haec? Allemaal enthousiaste lezers van diverse pluimage en nog gezellig ook, zo kan ik uit eigen ervaring stellen.

Wij zouden het bijzonder leuk vinden om nog meer mensen te ontmoeten die we tot nu toe alleen via blogs kennen, en ook trouwe reageerders zonder eigen blog zijn van harte welkom.Tot slot nog een nadrukkelijke hint voor onze Vlaamse vrienden: voor de meesten van jullie is Utrecht waarschijnlijk net zo ver weg als voor ons noorderlingen.

Tot ziens in Utrecht?

Geplaatst in lezen | Getagged | 6 Reacties

sociale media-mores

Geplaatst op 12 september 2012 door Hella

Iemand vraagt iemand op twitter: waarom tweet en blog jij eigenlijk niet onder je eigen naam?
Antwoord: ik werk in de zorg en ik wil niet dat ze weten dat ik het ben, die al die felle meningen ten beste geeft.
Antwoord: goh, ik werk ook in de zorg, als PR functionaris. Maar tweet toch onder m'n eigen naam.
Antwoord: Aha, jij bent een zorggeldverknoeier!

En zo wordt, geheel in navolging van de glorixpipo, iemand op grond van 1 kenmerk weggezet als "de vijand". Want de onderbuik weet het zeker: verpleegkundigen zijn in feite de enigen die deugen, in de zorg. De rest - doctoren, administratie, PR-mensen - vieren zinloze luxefeestjes over de ruggen van de arme patientjes.
Terwijl ik het PR-mens in kwestie ken, en weet dat ze zich al haar hele leven met hart en ziel heeft ingezet voor de zorg, vaak ten koste van eigen rust en gezondheid.
Toevallig, natuurlijk, dat je 2 mensen volgt op twitter en dan zo'n discussie ziet ontaarden. Maar niet helemaal toevallig. Ook een stukje tijdgeest. Een stukje zwart-wit-denken van iemand met een onwrikbaar gelijk aan zijn kant. Dat is heel fijn ventileren, anoniem. Maar wie zorg zo hoog in het vaandel heeft staan, zou beter moeten stilstaan bij de gevolgen van die anonieme ventilatie. En geen extra slachtoffers maken in het kader van het grote gelijk.
Met open vizier strijden voor waar je voor staat, is wellicht een stap in de goede richting.

Geplaatst in tijdgeest | Getagged , , , | 2 Reacties

wat nou, schrijfcafé?

Geplaatst op 8 september 2012 door Hella

In de mooie spiegelzaal van Paul Kruger begon vanmorgen het nieuwe seizoen van het Heerenveense Schrijfcafé. We hadden een record opkomst: 11 mensen!
Toen Ingrid ging informeren of we bij Paul Kruger terechtkonden, bleek het meisje dat haar te woord stond, nog nooit van het schrijfcafé gehoord te hebben. Ook al zaten we voordien op 3 minuten afstand. Het blijkt, ook al bestaan we inmiddels drie jaar, nog steeds een onbekend fenomeen. Terwijl ik er toch al vaker over geschreven heb en we ook met een prachtig stuk in de Heerenveense Courant hebben gestaan.
Dus daarom maar eens een korte schets van hoe een gemiddelde
schrijfcafé-bijeenkomst eruitziet.
Om tien uur zoekt iedereen een plekje aan de tafels in de zaal. We zitten in groepjes van 3 of 4 mensen. We bestellen onze koffie en thee, en dan begint Ingrid met het eerste uur. Zij werkt vanuit Creatief Dagboekschrijven, een stroming die is opgezet door Christine de Vries van Shodo (het idee van het schrijfcafé komt ook bij haar vandaan). De opdrachten zijn altijd speels en reflectief, en kunnen variëren van het aanvullen van open zinnetjes tot het schrijven van een "sprint," wat in feite bijna het zelfde is als een schrijfveer.

Belangrijk bij deze vorm van schrijven is dat er tijdens het voorlezen (want dat doen we dus ook, in kleine groepjes) geen feedback gegeven wordt. Hierdoor kan de luisteraar beter luisteren (want is niet in zijn achterhoofd al met een reactie bezig), en kan de schrijver het heel dicht bij zichzelf houden, zonder bang te zijn voor kritiek.
Om elf uur pauzeren we even, bestellen een tweede rondje, doen zonodig een plas, en dan is de beurt aan mij. Ik varieer mijn opdrachten: soms zijn ze autobiografisch, soms creatief (fictie), soms een combinatie van beide. Wat is je favoriete vakantieland? Schrijf nu een stukje over iemand die dat een rotland vindt. Zo dus. Hier mag bij het voorlezen wel op gereageerd worden, want hier gaat het ook om hoe het overkomt op de luisteraar.
Bijna zonder uitzondering zijn mensen stomverbaasd als ze merken hoe "vanzelf" het schrijven gaat bij het schrijfcafé, met hoe weinig moeite je zulke verrassende dingen kunt schrijven. Wie één keer is geweest, komt haast altijd weer. Steeds meer mannen weten het schrijfcafé ook te vinden. Op die ene uitzondering na dan.
Zo werkt het dus!
Nieuwsgierig geworden? Meer weten? Mail naar info@heldenreis.nl of naar info@spegelskrift.nl en kijk hier voor alle praktische informatie.

Geplaatst in schrijven | Getagged | 1 reactie