Van welke auteur lees je alles, maar dan ook alles wat uitgebracht wordt?

Als er een nieuwe Japin komt, verheug ik me. Een nieuwe Enquist, een nieuwe Quindlen, een nieuwe Hoffman (Alice), en zo zijn er legio schrijvers waarvan ieder nieuw boek een blijde gebeurtenis is. Soms vallen ze tegen, de laatste Japin vond ik bijvoorbeeld niet zo goed, maar toch zal ik een nieuwe weer lezen.
Van de oudere schrijvers ben ik dol op Couperus. Toch heb ik niet alles gelezen. Op de middelbare school las ik alles van Jos Vandeloo, hij verwoordde mij.
Maar nu genoegzaam is vastgesteld dat ik niet van de straat ben, durf ik wel bekennen dat ik alles heb gelezen van Leni Saris, en dat ik mij tegenwoordig nog het meest verheug op de nieuwe Nora Roberts.
Vul jij jouw antwoord even in bij Petepel?

Geplaatst in lezen | Getagged | 5 Reacties

daarom af en toe een gedicht

Revelation Must Be Terrible

Revelation must be
terrible with no time left
to say goodbye.

Imagine that moment
staring at the still waters
with only the brief tremor

of your body to say
you are leaving everything
and everyone you know behind.

Being far from home is hard, but you know,
at least we are all exiled together.
When you open your eyes to the world

you are on your own for
the first time. No one is
even interested in saving you now

and the world steps in
to test the calm fluidity of your body
from moment to moment

as if it believed you could join
its vibrant dance
of fire and calmness and final stillness.

As if you were meant to be exactly
where you are, as if
like the dark branch of a desert river

you could flow on without a speck
of guilt and everything
everywhere would still be just as it should be

As if your place in the world mattered
and the world could
neither speak nor hear the fullness of

its own bitter and beautiful cry
without the deep well
of your body resonating in the echo.

Knowing that it takes only
that one, terrible
word to make the circle complete,

revelation must be terrible
knowing you can
never hide your voice again.

~David Whyte~

Openbaring is verschrikkelijk

Openbaring is verschrikkelijk
zonder tijd
om nog vaarwel te zeggen.

Stel je voor, dat moment
starend naar het stille water
alleen een korte rilling

in je lichaam
spreekt van het afscheid van alles
en iedereen

Ver van huis zijn is zwaar,
maar we delen die ballingschap met velen.
Als je je ogen opendoet

ben je voor het eerst
alleen. Niemand voelt zich
nu geroepen om jou te redden

en de wereld begint
de vloeiende kalmte van je lichaam
op de proef te stellen

alsof hij gelooft dat je mee kunt doen
in die vibrerende dans
van vuur en kalmte en uiteindelijke stilte.

Alsof je precies daar moest zijn
waar je bent, alsof je
als de donkere tak van een woestijnrivier

kon voortvloeien zonder een greintje
schuld en alles
overal zou gewoon blijven zoals het moest zijn

Alsof jouw plaats in de wereld er toe deed
en de wereld zijn eigen
bittere, prachtige schreeuw

niet kon uiten of horen
zonder de resonantie van de echo
in de diepe bron van jouw lichaam.

Weten dat alleen
dat ene, verschrikkelijke woord
de cirkel compleet kan maken,

Openbaring is verschrikkelijk,
weten dat je nooit meer
je stem kunt verbergen.

~vertaling: Hella Kuipers~

daarom: Een gedicht voor bij de Heldenreis. Wat je eenmaal hebt gezien, kun je nooit meer on-zien. En dan moet je tonen wat je waard bent.

Geplaatst in gedichten | Getagged | Een reactie plaatsen

schrijfveerhaiku

een foto van mij

als je mij googelt
zie je mij, vele malen,
maar wie ziet mij echt?

Geplaatst in schrijfveerhaiku | 2 Reacties

daarom af en toe een gedicht

For the young who want to

Talent is what they say
you have after the novel
is published and favorably
reviewed. Beforehand what
you have is a tedious
delusion, a hobby like knitting.

Work is what you have done
after the play is produced
and the audience claps.
Before that friends keep asking
when you are planning to go
out and get a job.

Genius is what they know you
had after the third volume
of remarkable poems. Earlier
they accuse you of withdrawing,
ask why you don't have a baby,
call you a bum.

The reason people want M.F.A.'s,
take workshops with fancy names
when all you can really
learn is a few techniques,
typing instructions and some-
body else's mannerisms

is that every artist lacks
a license to hang on the wall
like your optician, your vet
proving you may be a clumsy sadist
whose fillings fall into the stew
but you're certified a dentist.

The real writer is one
who really writes. Talent
is an invention like phlogiston
after the fact of fire.
Work is its own cure. You have to
like it better than being loved.

~Marge Piercy~

Voor jonge mensen die willen

Talent zullen ze zeggen
dat je hebt nadat je roman
is verschenen en goede
recensies kreeg. Daarvoor
heb je stompzinnige illusies,
een hobby zoals breien.

Werk heb je gedaan
nadat je stuk is gespeeld
en applaus heeft geklonken.
Daarvoor vragen vrienden
wanneer je nu eindelijk
een baan gaat zoeken.

Geniaal ben je, weten ze
na je derde bundel
met bijzondere gedichten. Daarvoor
zeggen ze dat je je afzondert,
vragen waarom je geen baby neemt,
noemen je een nietsnut.

De reden waarom mensen willen leren
schrijven aan universiteit, in master class
terwijl je daar techniekjes leert,
type-instructies
en wat trucs
van anderen

is dat geen kunstenaar een
bordje heeft om aan de muur te hangen
zoals je opticien, je dierenarts,
dat bewijst: je bent een onhandige sadist,
je vullingen vallen in de soep
maar je hebt een tandartsdiploma.

De echte schrijver is
wie echt schrijft. Talent
is een verzinsel als phlogiston
na het feitelijke vuur.
Werk is zijn eigen genezing. Je moet
er meer van houden dan van liefde.

~vertaling: Hella Kuipers~

Copyright 1980, Middlemarsh, Inc.
from THE MOON IS ALWAYS FEMALE
Alfred A. Knopf, New York
daarom: Dit gedicht geeft zo prachtig het dilemma van de schrijver weer: wanneer mag je je schrijver noemen? En waarom zou de buitenwereld dat bepalen?

Geplaatst in gedichten | Getagged | 2 Reacties

schrijfveerhaiku

vacuüm van hoop en vrees

zou hij het zien?
en wat zal hij dan zeggen?
wat zie jij eruit!

afbeelding: Caravaggio, Medusa, 1595

Geplaatst in schrijfveerhaiku | 1 reactie

daarom af en toe een gedicht

Kies

Bestaan kan iedereen.
Er zijn vraagt moed.
En wat de dichter doet
is pleiten voor het een.
Hij wil zijn leven niet
door wekkers laten leiden
of als een hond onthouden
dat hij kan slapen tot
het rinkelt naast zijn oor.
Hij bauwt niet na
wat hij soms uit
een mond hoort vallen
op tram acht, of met
een zwarte kwast over
een smoel geschreven ziet.
Zelf houdt hij niet
van vlekken maken,
maar als het bot moet
stelt hij dingen scherp
zodat het snijdt.
Hij woelt en spit graag,
graaft de scherven
uit de klei, haalt het beste
wat er is naar boven,
ook al weet hij dat er
daardoor naast zijn hart
een stem blijft jeuken,
maar ach zo gaat dat
als de dingen moeilijk
worden en je bereid bent
met een pen van krijt
of kool te schrijven.
Hij is het best geplaatst
om iets over de gum
te zeggen, omdat hij
als geen ander weet
hoe leeg het is als hij
het blad omslaat, hoe snel
de fout, maar ook hoe klein
en hoe verlamd
een hand van angst.
En daarom juist blijft hij
in potlood denken,
want dat is volgens hem
het wezen van er zijn.

~Bart Moeyaert~

daarom

Geplaatst in gedichten | Getagged | 5 Reacties

storm

Als iemand zegt: ik hou niet van poëzie, ik heb er niks mee, ik kan er niks mee, dan steekt in mij een storm op.
Zoveel gedichten hielpen mij door de tijd, met hun samengebalde wijsheid, hun verwoorden van emoties die mij onbegrepen omwoelden. In zoveel dichters vond ik een vriend die alles begreep, een zielsverwant, of zomaar iemand die me op een grijze dag een gouden spiegel voorhield.
Door het schrijfcoachen van dichters ben ik gaan begrijpen welke stormen er in hen woeden voor het glanzend miniatuur als een stil blad neerzweeft op de rimpelloze vijver.
En ja, in hun werk streep ik al zulk barok woordwerk weg. Zij kunnen zonder, zij doen het met de kristallen blokjes die na eeuwen bijvijlen eindelijk op hun perfecte plaats vallen. En soms in één keer.
Lees poëzie alsof je even stilstaat in de storm, en je blik richt op dat ene dat niet beweegt. Of toch.

Geplaatst in gedichten, schrijfveren | 6 Reacties

spannend!

Ik heb het altijd veel te druk in een museum, daarom is het zo heerlijk dat ik nu op fietsafstand woon van het Groninger Museum, zodat ik vaker een uurtje kan gaan.
Want niet alleen heb ik het druk met het bekijken van de tentoonstelling (Nordic Art in dit geval), tegelijk kicken er diverse medekijkers in. Eentje wil weten waaróm ik mooi vind wat ik mooi vind. Is er een gemeenschappelijke noemer (of meerdere), en kunnen wij dat ook Duiden, meneer Freud?
De Fanatieke Fotosjopper kijkt mee en maakt foto's van schilderijen die zich lenen voor knutselvariaties. De cursusleidster kijkt mee en ontwaart opeens de schitterendste illustraties voor Heldinne's Reis, ze maakt foto's en ze fotografeert ook de naambordjes, om te kunnen googelen naar betere afbeeldingen.
En dan is er nog de schrijver die geniet van de andere toeschouwers. Het boeiendst zijn mensen die overduidelijk niet in de eerste plaats zijn gekomen om zich een schoonheidsbad te geven. Nee, zij zijn gekomen om anderen te doen baden in hun culturele ontwikkeldheid. Altijd met het volume opgedraaid zodat de hele zaal hen kan verstaan. Hoe interessant ze zijn, hoe goed ze kijken, en hoe fantastisch ze hebben opgelet bij de hovo. De allerspannendste onder hen is degene die zelf weleens palet en penseel ter hand neemt. Herinner hem eraan dat hij ook weer eens een stilleven onder handen moet nemen, schat! Wij zijn allen zijn schat, zijn bewonderend gehoor.
En wat ik het mooist vond? Dat zie ik thuis pas, aan de hand van – wegens gebrek aan flits – vaak onscherpe foto's. De lens werpt de schoonheid op mijn ziel, en thuis doe ik dat deurtje eindelijk open. Spannend!

ja hoor, en van deze heb ik dus het bordje níet gefotografeerd

Geplaatst in schrijfveren | Getagged , | 1 reactie

schrijfveerhaiku

zomer

in een warme trein
naar warmzachte weilanden
aan koele meren

afbeelding: Co Westerik - Snijden aan gras (1), 1966
olieverf en tempera op paneel, 600 x 750mm, coll. Stedelijk Museum Amsterdam

Geplaatst in schrijfveerhaiku | Een reactie plaatsen

schrijfveerhaiku

soldaat

eeuwige soldaat
loopt voor de poort van mijn hart
nietsziend heen en weer

afbeelding

Geplaatst in schrijfveerhaiku | 1 reactie