Als er een nieuwe Japin komt, verheug ik me. Een nieuwe Enquist, een nieuwe Quindlen, een nieuwe Hoffman (Alice), en zo zijn er legio schrijvers waarvan ieder nieuw boek een blijde gebeurtenis is. Soms vallen ze tegen, de laatste Japin vond ik bijvoorbeeld niet zo goed, maar toch zal ik een nieuwe weer lezen.
Van de oudere schrijvers ben ik dol op Couperus. Toch heb ik niet alles gelezen. Op de middelbare school las ik alles van Jos Vandeloo, hij verwoordde mij.
Maar nu genoegzaam is vastgesteld dat ik niet van de straat ben, durf ik wel bekennen dat ik alles heb gelezen van Leni Saris, en dat ik mij tegenwoordig nog het meest verheug op de nieuwe Nora Roberts.
Vul jij jouw antwoord even in bij Petepel?
Van welke auteur lees je alles, maar dan ook alles wat uitgebracht wordt?
daarom af en toe een gedicht
| Revelation Must Be Terrible
Revelation must be Imagine that moment of your body to say Being far from home is hard, but you know, you are on your own for and the world steps in as if it believed you could join As if you were meant to be exactly you could flow on without a speck As if your place in the world mattered its own bitter and beautiful cry Knowing that it takes only revelation must be terrible ~David Whyte~ |
Openbaring is verschrikkelijk
Openbaring is verschrikkelijk Stel je voor, dat moment in je lichaam Ver van huis zijn is zwaar, ben je voor het eerst en de wereld begint alsof hij gelooft dat je mee kunt doen Alsof je precies daar moest zijn kon voortvloeien zonder een greintje Alsof jouw plaats in de wereld er toe deed niet kon uiten of horen Weten dat alleen Openbaring is verschrikkelijk, ~vertaling: Hella Kuipers~ |
daarom: Een gedicht voor bij de Heldenreis. Wat je eenmaal hebt gezien, kun je nooit meer on-zien. En dan moet je tonen wat je waard bent.
schrijfveerhaiku
daarom af en toe een gedicht
| For the young who want to
Talent is what they say Work is what you have done Genius is what they know you The reason people want M.F.A.'s, is that every artist lacks The real writer is one ~Marge Piercy~ |
Voor jonge mensen die willen
Talent zullen ze zeggen Werk heb je gedaan Geniaal ben je, weten ze De reden waarom mensen willen leren is dat geen kunstenaar een De echte schrijver is ~vertaling: Hella Kuipers~ |
Copyright 1980, Middlemarsh, Inc.
from THE MOON IS ALWAYS FEMALE
Alfred A. Knopf, New York
daarom: Dit gedicht geeft zo prachtig het dilemma van de schrijver weer: wanneer mag je je schrijver noemen? En waarom zou de buitenwereld dat bepalen?
schrijfveerhaiku
vacuüm van hoop en vrees
zou hij het zien?
en wat zal hij dan zeggen?
wat zie jij eruit!
afbeelding: Caravaggio, Medusa, 1595
storm
Als iemand zegt: ik hou niet van poëzie, ik heb er niks mee, ik kan er niks mee, dan steekt in mij een storm op.
Zoveel gedichten hielpen mij door de tijd, met hun samengebalde wijsheid, hun verwoorden van emoties die mij onbegrepen omwoelden. In zoveel dichters vond ik een vriend die alles begreep, een zielsverwant, of zomaar iemand die me op een grijze dag een gouden spiegel voorhield.
Door het schrijfcoachen van dichters ben ik gaan begrijpen welke stormen er in hen woeden voor het glanzend miniatuur als een stil blad neerzweeft op de rimpelloze vijver.
En ja, in hun werk streep ik al zulk barok woordwerk weg. Zij kunnen zonder, zij doen het met de kristallen blokjes die na eeuwen bijvijlen eindelijk op hun perfecte plaats vallen. En soms in één keer.
Lees poëzie alsof je even stilstaat in de storm, en je blik richt op dat ene dat niet beweegt. Of toch.
spannend!
Ik heb het altijd veel te druk in een museum, daarom is het zo heerlijk dat ik nu op fietsafstand woon van het Groninger Museum, zodat ik vaker een uurtje kan gaan.
Want niet alleen heb ik het druk met het bekijken van de tentoonstelling (Nordic Art in dit geval), tegelijk kicken er diverse medekijkers in. Eentje wil weten waaróm ik mooi vind wat ik mooi vind. Is er een gemeenschappelijke noemer (of meerdere), en kunnen wij dat ook Duiden, meneer Freud?
De Fanatieke Fotosjopper kijkt mee en maakt foto's van schilderijen die zich lenen voor knutselvariaties. De cursusleidster kijkt mee en ontwaart opeens de schitterendste illustraties voor Heldinne's Reis, ze maakt foto's en ze fotografeert ook de naambordjes, om te kunnen googelen naar betere afbeeldingen.
En dan is er nog de schrijver die geniet van de andere toeschouwers. Het boeiendst zijn mensen die overduidelijk niet in de eerste plaats zijn gekomen om zich een schoonheidsbad te geven. Nee, zij zijn gekomen om anderen te doen baden in hun culturele ontwikkeldheid. Altijd met het volume opgedraaid zodat de hele zaal hen kan verstaan. Hoe interessant ze zijn, hoe goed ze kijken, en hoe fantastisch ze hebben opgelet bij de hovo. De allerspannendste onder hen is degene die zelf weleens palet en penseel ter hand neemt. Herinner hem eraan dat hij ook weer eens een stilleven onder handen moet nemen, schat! Wij zijn allen zijn schat, zijn bewonderend gehoor.
En wat ik het mooist vond? Dat zie ik thuis pas, aan de hand van – wegens gebrek aan flits – vaak onscherpe foto's. De lens werpt de schoonheid op mijn ziel, en thuis doe ik dat deurtje eindelijk open. Spannend!
ja hoor, en van deze heb ik dus het bordje níet gefotografeerd
schrijfveerhaiku
zomer
in een warme trein
naar warmzachte weilanden
aan koele meren
afbeelding: Co Westerik - Snijden aan gras (1), 1966
olieverf en tempera op paneel, 600 x 750mm, coll. Stedelijk Museum Amsterdam















